Marcel in Amerika

Beestjes

2009-12-27T21:09:00.006-05:00

Zo, de Kerst is weer achter de rug en 2009 zit er weer bijna op. Ik zou natuurlijk uitgebreid kunnen schrijven over alles wat er dit jaar is gebeurd, maar dat ga ik dus niet doen. Deze keer schrijf ik eens iets over de beestjes - groot en klein - die je hier zoal in je eigen tuin kunt tegenkomen. We hebben al de nodige exemplaren gezien, gehoord en geroken.

Het leukst vind ik de herten. Zo'n twee maanden terug zat ik lekker op de veranda aan de telefoon en ineens wandelde er een hert door het beboste deel van onze tuin. Prachtig. Begin dit jaar belde Christine me een keer op terwijl ik op kantoor was. Zij en de kinderen hadden net een groep van zeven herten door de tuin zien huppelen. Leuk toch? Verder hebben we hier eekhoorns, konijnen en kikkers, heel veel kikkers. In de zomer laten die zich goed horen tot laat in de avond. Een enkele keer ruik je hier wel eens een stinkdier. Wanneer je dat ruikt begrijp je meteen hoe het beest aan die naam komt. Niet te harden die geur. Gezien hebben we ze nog niet, althans niet levend. Je ziet ze wel regelmatig platgewalst op het asfalt. In de buurt komen verder ook wasberen, opossums (een buideldier), vossen en coyotes voor.

Een heel enkele keer kom je hier wel eens een slang tegen. Meestal is dat een onschuldige zwarte rattenslang, maar de giftige copperhead alias mocassin komt hier ook voor. Leuk zijn ook de skinks, een kleine hagedis die we hier in de zomer nogal eens zien rond het huis. Soms zijn ze bruin, maar meestal zwart met een practige zilverblauwe staart. Skinks zijn nuttig (eten insekten) en razendsnel. Ze laten zich lastig vangen. Ze schijnen het prettig te vinden in onze garage achter de vriezer getuige de 'bedankjes' die ze daar in overvloed achterlaten. De schijters! In Lake Norman State Park, een natuurgebied ongeveer een kilometer bij ons vandaan, zitten ook bevers. Wanneer je daar wandelt en goed naar de bomen nabij het water kijkt, dan kun je soms het bewijs van hun aanwezigheid zien.

Gisteren was ik de beek in onze tuin een beetje aan het uitbaggeren. Terwijl ik daar stond te scheppen, zag ik ineens wat bewegen vanuit de modder. Het was een crayfish - hier vaak crawdad genoemd - oftewel een zoetwaterkreeft. Het beest was zo'n 8 centimer lang, de voelsprieten niet meegerekend. Ik heb hem dus gauw gevangen en in een emmertje gedaan zodat ie kon poseren voor de foto. De kinderen vonden het ook wel leuk, maar toch ook een beetje eng. Die scharen zien er toch een beetje gemeen uit en daar kun je je vingertjes maar beter uit de buurt houden.

Verder hebben we nog weinig levende wezens in de beek aangetroffen. Als het flink regent, verandert de beek een woeste stroom van modderig water, maar verder staat er maar heel weinig water in. Vissen kun je dus wel vergeten.

Wat je hier wel veel hebt, zijn insekten. Er is hier een enorme diversiteit aan insekten en andere kleine kruipers. Niet dat ik daar nou zo blij mee ben, maar toch is het soms wel interessant. Er zijn allerlei soorten wespen (die ik liever zie gaan dan komen), sprinkhanen, krekels, kevers, en spinnen. Van de zomer hadden we wekenlang bezoek van 'Jack', zoals de kinderen hem hadden gedoopt. Jack is een writing spider zo genoemd vanwege het web waar een soort zigzag lijn doorheen loopt die doet denken aan een regel tekst.

Inmiddels heb ik ook al een paar keer een black widow (zwarte weduwe) gezien, meer specifiek de southern black widow. Dit is een van de twee giftige spinnen die in North Carolina voorkomen (de brown recluse is de andere). De black widow is glimmend zwart en niet meer dan een centimer of 3 lang (pootjes meegerekend). Aan de onderkant heeft deze dame een rood felrood merkteken dat veel weg heeft van een zandloper. De southern black widow heeft bovendien rode merktekens op haar rug, meestal twee of drie plekjes die soms rond en soms hartvormig zijn. De spin komt gelukkig niet graag binnen en leeft bij voorkeur in houtstapels, onder rotsblokken en in vergelijkbare omgevingen. Het beestje is niet agressief, maar als ze bijt dan kan dat heel gevaarlijk zijn, vooral voor kleine kinderen en ouderen met een wat kwetsbaarder gestel. Onderstaande foto is van een exemplaar dat de vergissing beging om onze garage binnen te wandelen. Kort na het schieten van dit plaatje heb ik mevrouw laten kennis maken met mijn maatje 42. Daar zullen we dus geen last meer van hebben.

Zoals je ziet is er voor de natuurliefhebber genoeg te zien. Kom het gerust eens allemaal zelf bekijken bij ons in North Carolina.

Live from Disney World

2009-09-28T08:00:00.000-05:00

Jawel, we zitten momenteel in Disney World! Dit ter gelegenheid van de verjaardagen van Emily, Matthew, en mijzelf. We zijn afgelopen zaterdag in exact 9 uur van ons huis naar Orlando in Florida gereden en gaan pas volgende week maandag weer naar huis. In de tussentijd zullen we ons hier best vermaken met alle Disney parken, een bezoekje aan Sea World, een uitstapje naar een moeras (op verzoek van Matthew) en wellicht nog een stop aan het strand. De eerste dag was meteen geslaagd. Emily en Matthew vonden het prachtig om hun Disney helden in het 'echt' te ontmoeten, zoals Sneeuwwitje, Mary Poppins, Kapitein Haak en Pinocchio.

We moeten wel even wennen aan het weer. De temperatuur ligt rond de 35 graden Celsius met een luchtvochtighei van tegen de 100%. Je zweet je hier dus wezenloos. Af en toe zijn er flinke wolkbreuken en we zijn dan ook al een paar keer helemaal door en door nat geregend. Als het goed is wordt het in de loop van de week wat koeler met minder kans op regen.

Feest

2009-09-27T21:07:00.004-05:00

Vorige week zaterdag was het dan zo ver. Het verjaardagsfeestje voor Emily en Matthew, die eind deze maand al weer vijf jaar oud worden. Het was een drukte van jewelste met maar liefst 17 kinderen van vijf jaar en jonger inclusief onze eigen boefjes. We hadden een groot springkussen gehuurd en dat in de voortuin gezet. Dat was een groot succes. Ook elders in en om het huis was er volop activiteit met spelletjes en een speurtocht naar twee schatkisten. Natuurlijk mocht verjaardagstaart niet ontbreken. Christine had zichzelf weer overtroffen met een prachtige piratenschatkisttaart en een prinsessentaart. De kinderen vonden het helemaal geweldig en ze zijn uiteraard verwend met een stortvloed aan cadeautjes van al hun vriendjes en vriendinnetjes. Alleen waren papa en mama na afloop wel heel erg moe.

We zijn er nog

2009-08-09T07:12:00.015-05:00

Het is inmiddels een bekend fenomeen op mijn weblog. Perioden van regelmatige verhaaltjes afgewisseld met hele lange radiostiltes. Het laatste schrijfsel was van kort voor onze verhuizing, inmiddels al weer ruim 8 maanden geleden. Dus moet het er nu maar weer eens van komen. Om te beginnen, moet ik natuurlijk nog wat plaatjes laten zien van het eindresultaat van ons bouwproject.

Eén van mijn favoriete plaatjes is die van ons huis in de sneeuw. Op 2 maart werden we wakker in een witte wereld. Goed voor mooie kiekjes en sneeuwpret, maar ook voor ongemak, vooral omdat er op veel plaatsen ook een laagje ijs onder de sneeuw verborgen lag. Mijn auto was geen partij voor onze hellende oprit dus zat er niets anders op dan de hele dag thuis te blijven. De volgende dag kon ik eindelijk weg komen en ben ik gauw wat nieuw tuingereedschap wezen halen. Het is een soort combinatie tussen een kettingzaag en een grote snoeischaar. Die hadden we hard nodig om de nodige iele boompjes te verwijderen die het onder de sneeuwvracht hadden begeven. Eén boom hing als een regenboog over onze oprit. Mijn auto kon er net onderdoor, maar die van Christine mooi niet. Het witte landschap was overigens van korte duur, want een paar dagen later was het zo'n 23 graden en konden we in korte broek en t-shirts naar buiten.

In het voorjaar was het tijd om de tuin aan te leggen en het gras te zaaien. De regelmatige stortbuien zorgden voor de nodige vertraging, want er was maar weinig water nodig om onze 'tuin' in een glibberig moeras te veranderen en het werken onmogelijk te maken. Tijdens de aanleg zijn drainage-buizen ingegraven waarop al onze regenpijpen zijn aangesloten, zodat regenwater van het dak rechtstreeks in onze beek wordt geloosd. Ook is de grond omgeploegd, egaal gemaakt en is er een kerende muur ('retaining wall') gebouwd op de plaats waar de speeltuin voor de boefjes moest komen. Verder is de tuinverlichting aangelegd en natuurlijk is er eindelijk gras gezaaid. Om de kolossale grasmat te kunnen onderhouden hebben we ook een tractormaaier gekocht, waarmee je trouwens ook leuke ritjes voor de kinderen kunt maken. Na een paar weken geduldig wachten, hadden we eindelijk een mooie groene grasmat. Helaas hebben hitte en droogte er inmiddels een bruine vlakte van gemaakt waarin alleen het hardnekkige onkruid nog voor een groen tintje zorgt. We zullen van de herfst dus weer flink moeten bijzaaien.

Hoewel er nog genoeg klusjes zijn te doen in en om het huis, kregen we in de loop van het voorjaar eindelijk ook weer tijd voor andere zaken. Zoals voetbal voor Emily en Matthew. Een paar weken lang konden ze voetballen via de YMCA in Mooresville. Elk weekend een wedstrijdje en daar tussenin een paar keer oefenen. Heel grappig om dat kleine grut massaal achter een bal aan te zien rennen. Emily had het aardig te pakken en kan lekker rennen; Matthew bekeek het wat meer van een afstandje en sukkelde er meestal op een gematigd drafje achteraan. Op deze foto gaat hij er echter vol tegenaan met Emily (roze mouwen) vlak achter hem.

Eind mei gingen we voor anderhalve week naar Nederland. Het eerste bezoek sinds het overlijden van mijn vader precies een jaar eerder. Gelukkig was dit bezoek veel vrolijker van aard. Emily en Matthew hebben zich onder meer uitstekend vermaakt met neefjes Ivar en Bjarne. Bijgaande foto's zijn genomen in vogelpark Avifauna, in Rotterdam na het maken van een havenrondvaart en bij boerderij 't Geertje even buiten Zoetermeer. Ook hadden we een leuke familiereünie met al mijn ooms, tantes, neef, nichtjes, aanhang en kroost.

Inmiddels ben ik uiteraard al weer lang en breed aan het werk en eigenlijk weer toe aan vakantie. Het is en blijft druk op de zaak en uiteraard is er thuis ook altijd wel wat te doen. Christine is al volop bezig met het plannen van onze volgende trip: eind september gaan we een weekje naar Disney World. Sssssst!! Niet aan de kinderen vertellen. Het is een verrassing voor hun verjaardag.

De laatste loodjes

2008-12-28T22:17:00.003-05:00

Echt waar, het huis is bijna klaar. Anderhalve week geleden kreeg de voorkant een nieuw gezicht dankzij een mooie stenen trap naar het koninklijk bordes en een (inmiddels wit geverfd) hekwerk. Tegelijk werden rondom de dakgoten en regenpijpen ter plaatse op maat gemaakt (van aluminium) en bevestigd.

Afgelopen dinsdag was de finale bouwkundige inspectie door de 'gemeente' (Iredell county) en jawel, ons huis is officieel bewoonbaar verklaard. Inmiddels worden in rap tempo de laatste klusjes afgewerkt. Verf bijwerken, kamerbreed tapijt op de bovenverdieping, stopcontacten, schakelaars, kranen en nog meer van zulk spul. Ook werden er rekjes in alle kasten opgehangen. Jammer alleen dat dat nou net niet onze bedoeling was. Wij wilden zelf veel mooiere (en veel meer) rekjes ophangen. Alles wordt is er dus weer uitgesloopt, gaatjes worden dichtgesmeerd en dan gaat de schilder er nog eens overheen. Dit alles uiteraard voor rekening van de bouwer. Nou is de bouwer natuurlijk niet de enige die foutjes maakt. Dat doen wij ook wel eens. Wij waren dus vergeten te melden dat we ook zelf voor spiegels zouden zorgen, dus ineens waren de badkamers voorzien van grote spiegelpanelen. Eentje laten we zitten, maar die in onze badkamer vervangen we toch liever door iets met meer stijl.

Gisteren is het huis van top tot teen schoongepoetst en dan ziet alles er gelijk heel anders uit. Vandaag heb ik uitgebreid rondgekeken op zoek naar mankementjes voordat ik aanstaande dinsdag met de bouwer de boel ga inspecteren voor de vooroplevering. Alles wat we dan tegenkomen probeert hij dan deze week nog te verhelpen. Over het algemeen zag het er best goed uit en afgezien van lelijke schade aan de badkuip en wat verkeerd aangesloten lampen, zijn het vooral onvolkomenheden in het schilderwerk waar ik graag nog wat aan laat doen. Uiteraard heb ik even wat plaatjes geschoten met behulp van ons nieuwe kunstlicht. De keuken ziet er heel geslaagd uit al zeg ik het zelf en ook onze slaapkamer met de zogenaamde 'tray ceiling' mag er zijn, zeker met het mooie lichteffect. In de badkamer sta ik dan eindelijk zelf weer eens een beetje op de foto (zij het half verstopt achter de camera) dankzij de enorme spiegel die er dus weer uit moet.

Nog een week in ons huidige optrekje en dan gaat het gebeuren. Op maandag 5 januari staat de verhuizer op de stoep om al onze rotzooi in te pakken, op dinsdag wordt alles ingeladen en op woensdag in ons nieuwe paleis weer uitgeladen. Gedurende die dagen logeren we bij Christine's ouders. De week daarop komt als het goed is ons nieuwe zitmeubilair en dan zijn we op wat klein meubilair na weer zo ongeveer van alle gemakken voorzien. We kunnen haast niet wachten tot het zover is.

Nog drie weken

2008-12-15T21:34:00.007-05:00

Het einde van de bouw komt nu echt in zicht. Hoewel de bouwer zijn uiterste best deed om ons nog voor de Kerst in ons nieuwe huis te krijgen, gaat dat toch net niet lukken. De planning was nu zo krap, dat we de verhuizing hebben uitgesteld tot de eerste week van het nieuwe jaar. Dat geeft de bouwer de gelegenheid om alles netjes op te leveren. We hebben vandaag dus toch maar gauw een kerstboom gekocht om het in ons huidige onderkomen toch een beetje feestelijk te maken.

Uiteraard is er in en om het huis weer het nodige gebeurd. Zo zijn de twee 'heat pumps' geinstalleerd die ons huis moeten koelen en verwarmen. Heat pumps zijn eigenlijk warmteverplaatsers; in de zomer brengen ze warmte naar buiten (air conditioning) en 's winters brengen ze warmte naar binnen. Die dingen werken behoorlijk efficient.

Ook zijn de garagedeuren geplaatst (nu alleen de automatische openers nog) en is de buitenverlichting aangebracht. Dat ziet er gelijk weer heel anders uit.

Ook binnen zijn nu zo'n beetje alle lampen en plafondventilatoren opgehangen. De keukenapparatuur (uitgezonderd de koelkast) zit op z'n plaats en het meeste sanitair is geinstalleerd. Het tegelwerk zit er ook zo'n beetje op al viel de kwaliteit hier en daar tegen. De aannemer was het met onze grieven eens en liet de tegelzetter weer opdraven. Toen die er een andere mening op na hield, kon die z'n biezen pakken. Een andere tegelzetter moet het prutswerk nu zo goed en zo kwaad als het gaat, zien te verhelpen.

Een van onze favoriete plekjes in het nieuwe huis is toch wel de entreehal. De grote lamp (een cadeau van Christine's ouders) geeft (letterlijk en figuurlijk) heel veel uitstraling. Zo'n entree zou zelfs een kasteel niet misstaan.

De binnenkant nu ook in kleur

2008-11-30T21:25:00.004-05:00

Jawel, de binnenkant heeft nu ook een kleurtje. De kleur die je in de woonkamer ziet ("kameelbruin") tref je in het hele huis aan, met uitzondering van de kinderslaapkamers en de tweede badkamer.

Voor Emily hebben we een stevig roze tintje op de muren laten smeren. Roze is haar favoriete kleur en waar kun je nou beter prinsesje spelen dan in een roze kamer. Ze is er erg enthousiast over.

Matthews kamer is uitgevoerd in blauw, een echte jongenskleur. Lekker traditioneel allemaal, maar hij is er zichtbaar blij mee.

In de keuken zijn nu alle kastjes klaar en zijn de granieten aanrechtbladen (in de kleur "Venetiaans Goud") aangebracht. Wel maakte de installateur een foutje. Wij wilden knopjes op alle deuren in plaats van handgrepen. Dat realiseerde hij zich echter pas nadat hij in alle deuren twee gaatjes had geboord in plaats van een. Tsja, dat probleem mag de keukenboer dus voor eigen rekening oplossen.

Dezelfde kastjes van de keuken komen ook terug in het meubel in onze badkamer, maar dan met andere deurknopjes (hier wel goed geboord) en graniet in de kleur "Baltic Brown".

Inmiddels is de tegelzetter dan eindelijk aan het werk (een weekje later dan we hadden gedacht) en hopelijk zal die in een dag of twee klaar zijn.

Komende week komt de elektricien langs om alle schakelaars en wandcontactdozen te monteren en om alle lampen, rookmelders en plafondventilatoren op te hangen. Als het goed is komen ook de loodgieter (toiletten, kranen en wastafels) en de meneer van de HVAC (= heating, ventilation & air conditioning) langs om hun werk af te ronden.

De einddatum van de bouw blijft nog even gissen, al denken we dat de kans klein is dat we voor de Kerst in het nieuwe huis zitten. Wellicht wordt het de week erna. Hoe dan ook, reserveringen voor 2009 voor de logeerkamer worden vanaf heden in behandeling genomen. Wie komt die kamer even inwijden?

Schone voeten

2008-11-25T07:01:00.003-05:00

Zo, eindelijk kunnen we onze voeten schoon en droog houden als we vanuit de auto ons nieuwe huis binnen lopen. Er licht een prachtige 'driveway', een oprit dus, waarop je makkelijk kunt keren en waar ook nog eens twee extra parkeerplaatsen zijn. Bovendien kunnen de kinderen daar leuk spelen. De oprit helt mooi af, dus daar kun je heerlijk op je fiets of je rolschaatsen vanaf sjezen.

Binnen zijn de schilders volop bezig. Toen we afgelopen weekend gingen kijken was alle grondverf gedaan en was al het houtwerk wit gelakt. Ramen en kastjes waren keurig afgeplakt en met plastic afgedekt. Hoog tijd nu voor een beetje kleur.

Het is groen!

2008-11-16T22:18:00.004-05:00

Het is groen, jawel, en een beetje bruin. Nu nog alle omlijstingen wit verven en dan zit het buitenschilderwerk er bijna op. Je kunt gerust stellen dat ons huis met deze frisse kleuren opvalt in de buurt, waar beige, grijs, en traditionele rode baksteen zijn oververtegenwoordigd. Het was best moeilijk om kleuren uit te zoeken aan de hand van kleurstalen en kleine proefstukjes, maar we zijn tevreden met het resultaat. En als we er eens op uitgekeken raken, dan kiezen we over een jaar of 12 bij de volgende schilderbeurt gewoon een ander kleurtje.

Ook binnen is er weer het nodige gebeurd. Om te beginnen is de installatie van de keukenkastjes (in een Espresso kleur)een flink eind gevorderd.

Verder is het nodige aan houten afwerking gedaan, zoals de mantel voor de open haard, sierlijsten langs het plafond, plinten, kozijnen, vensterbanken, decoraties in de eetkamer, ingebouwde 'cubbies' in de hal waar de kinderen hun jassen, schoenen en tassen kwijt kunnen en niet te vergeten de traphekken.

Komende week gaat de tegelzetter aan de slag en wellicht dat ze ook al aan het binnenschilderwerk gaan beginnen. Zo te zien liggen we nog steeds op schema om onze kerstboom in het nieuwe huis te kunnen optuigen. Hoog tijd dus om eens met de verhuizer te gaan babbelen.

Volop bedrijvigheid

2008-11-08T21:14:00.006-05:00

Er was weer volop bedrijvigheid in en om het nieuwe huis in de afgelopen twee weken. Om te beginnen het aanbrengen van de 'drywall', de gipsplaten die de binnenwanden en plafonds bekleden. Met een man of acht tegelijk ging dat in rap tempo. Eerst alle platen erop en daarna alle naden en gaten dichten met een soort plamuur. Het plamuren van de 2.70 meter hoge plafonds ging, jawel, op stelten! Vooral voor het plafond van de twee verdiepingen hoge foyer was dat duizelingwekkend. Daarvoor liepen ze op stelten over een 20 cm brede plank die ter hoogte van de tweede verdiepingsvloer over de open ruimte was aangebracht. Blij dat dat mijn werk niet is!

In de tussentijd werd er lustig op los getimmerd. Er werd een trap met platform gebouwd om vanuit de garage het huis in te komen en aan de achterkant werd het 'deck' gebouwd, dat te zijner tijd deels met muggengaas wordt afgeschermd. Zo hebben we dus eigenlijk een veranda en een terras op pootjes, uiteraard met een trap naar de achtertuin. Ik denk dat ik een deel van de ruimte onder het deck ga afdichten om als bergruimte te gebruiken voor tuingereedschap en dergelijke. We zijn erg tevreden met hoe het deck geworden is en kijken er erg naar uit om daar straks lekker te zitten en van de natuur in de achtertuin te genieten. Het eerste hert hebben we daar van de week al gesignaleerd.

Daarna volgde de aanleg van het septic systeem. Eerst plaatsten ze twee betonnen tanks met een pomp aan de zijkant van het huis en werd er een pijp ingegraven van de tanks naar de leiding die al langs de weg was aangelegd. Daarna werden er in ons uitlekveld, zo'n 150 meter verderop aan de andere kant van de straat, drainage buizen aangelegd, die werden afgedekt met een laag speciale grond. Over die grond hadden we ons de nodige zorgen gemaakt, want het zag ernaar uit dat die vreselijk duur zou zijn. Uiteindelijk is dat gelukkig allemaal meegevallen en pakte het enkele duizenden dollars goedkoper uit dan we hadden gevreesd. Dit septic systeem is dus eigenlijk onze riolering. Ons afvalwater komt eerst in de tanks terecht, waar vaste deeltjes bezinken en grotendeels biologisch worden afgebroken. Na verloop van tijd komt wat vloeibaar is in de andere tank terecht, vanwaar het naar ons uitlekveld wordt gepompt waar het uiteindelijk in de grond terecht komt en verder wordt gefilterd.

De afgelopen dagen is op de begane grond de eiken vloer aangebracht. Dat is gelijk een heel ander gezicht. Over een paar weken wordt de vloer op de juiste kleur gebracht. Die kleur kan geheel naar wens ter plekke worden gemengd, zodat die mooi uitkomt bij het interieur dat we voor ogen hebben.

Aan de voorkant is inmiddels ook het nodige veranderd. Daar zijn enkele wanden nu met natuursteen opgemetseld. Nou ja, geen echte natuursteen, maar het ziet er wel bedrieglijk echt uit. Het is gemaakt van beton dat is gegoten in mallen die met echte natuursteen zijn gemaakt en dat vervolgens bijna door en door gekleurd. Alleen een kenner ziet het verschil. Het huis krijgt zo echt 'smoel'.

Vandaag zijn we op pad geweest om graniet uit te zoeken voor het aanrechtblad in de keuken en voor het wastafelmeubel in onze badkamer. Daarvoor gingen we naar een groothandel in Charlotte waar de enorme 'platen' graniet per kleur bij elkaar stonden. Wat een enorme variatie zit daarin. Gelukkig waren we er snel uit. Soms is het best prettig als je een budget hebt dat de keuzemogelijkheden een beetje beperkt houdt. Dat scheelt een hoop tijd. Ook hebben we inmiddels bijna alle lampen en tegels gekocht. Gisteren hebben we voor een prikkie al het meubilair gekocht voor de beide kinderkamers alsmede een dressoir voor onze slaapkamer. Er zit hier in de omgeving veel meubelindustrie (al verdwijnt de productie helaas steeds meer richting China) en die fabrieken houden regelmatig verkopen van producten met lichte beschadigingen. Een 'scratch and dent sale', zoals dat heet. In dit geval zat de fabriek maar drie minuten van ons huis vandaan, dus dat was makkelijk. En ja, tegen pakweg 75% korting zeggen wij natuurlijk geen nee. Voor dat prijsverschil zien we een paar kleine krasjes - zeker voor de kinderkamers - graag over het hoofd.

Deze week gaan ze de buitenboel schilderen en hopen we dat we geen spijt zullen krijgen van onze kleurkeuze. Dat is toch best moeilijk aan de hand van een paar kleurstalen en de kleine proefstukjes die we hadden geverfd. Ook worden de keukenkastjes geplaatst. Genoeg activiteit dus weer en we blijven aftellen. Als het goed is nog een week of zes.

Even snel vooruit spoelen

2008-10-25T20:19:00.014-05:00

De lange stilte op de weblog was zeker niet mijn bedoeling. Er valt namelijk genoeg te melden over de bouw van ons nieuwe huis. We zaten echter enkele weken zonder computer. Laptops stuiteren niet zo goed en dat hebben we geweten. Na een mislukte en langdurige poging tot reparatie hebben we deze week dus maar een nieuwe gekocht. Gelukkig hebben we bijna alle gegevens kunnen veilig stellen. We zijn alleen ons e-mail adressenbestand en zo'n twee jaar aan e-mails kwijt (voor de liefhebbers: stuur ons dus voor de zekerheid even een mailtje zodat we je adres weer hebben). Voortaan dus toch maar wat vaker een backup maken. Maar goed, ik zou het hier over de bouw hebben en dat doe ik dan maar even in vogelvlucht. Zeg maar snel vooruit spoelen van begin september tot nu met natuurlijk een heleboel foto's, want die zeggen veel meer dan de spreekwoordelijke duizend woorden.

In mijn vorige bericht van 10 september was te zien hoe de 'framers' (de timmerlieden die het geraamte van het huis - het frame - bouwen) bezig waren met de wanden van de tweede verdieping. Vier dagen later zag het er uit als een echt huis:

We konden er zelfs in rond lopen en ons een beetje een beeld vormen van de verschillende kamers.

Emily en Matthew vonden het prachtig en moesten even poseren in de 'schoorsteen' waar de open haard komt te staan.

Dit plaatje genomen in de entreehal - die twee verdiepingen hoog wordt - geeft een beetje een beeld van het oerwoud van houten balken.

Aan de achterkant was het begin te zien van wat de 'screened porch' moet worden, een veranda voorzien van muggengaas.

En deze foto geeft alvast een beeld van het zicht vanuit de open keuken naar de woonkamer (links) en de zijkamer (rechts).

Nadat de timmerlieden klaar waren, werden de gevels afgedekt met een waterwerende folie voorzien van de nodige reclame voor mijn werkgever. Ook werden de deuren geplaatst.

Binnen werd inmiddels de (gasgestookte) open haard geplaatst en maakte de bouwkundig inspecteur aantekening op het houtwerk om balken te markeren die krom of beschadigd waren en moesten worden vervangen.

Daarna was het de beurt voor alle technische installaties en leidingwerk. Eerst de airconditioning en ventilatie.

Vervolgens de waterleidingen en afvoerpijpen met aansluitingen voor het washok,

het bad (met bubbels) en de douche in onze badkamer en

de bad-/douchecombinatie in de badkamer van de kinderen.

En dit witte pijpje met aansluitpunt is, jawel, de stofzuiger! Die wordt helemaal ingebouwd. De motor en stofopvangbak komen in de garage, twee aansluitpunten op elke verdieping en een aansluiting in de garage (voor de auto). In de keuken komt een 'afsluitbare sleuf' in de keukenplint waar je zo de broodkruimels in kunt vegen en die vliegen dan met een noodgang door de vloer en de muur naar de garage. Geen gezeul dus meer met een stofzuiger en geen fijnstof dat in de lucht blijft zweven. Alleen een slang van 9 meter die je in de muur prikt en de rest gaat (bijna) vanzelf.

Terwijl ze binnen bezig waren met het leidingwerk werd buiten de dakbedekking aangebracht. Een week geleden zijn de buitenmuren van isolatie voorzien en zijn alle ramen geplaatst.

De afgelopen week zijn ze druk bezig geweest met de gevelbekleding, bestaande uit cementvezelplaten en -planken (ook wel bekend als 'HardiePlank').

En terwijl ik dan toch plaatjes aan het schieten was, heb ik maar eens een foto genomen van het huis helemaal vanaf de achtergrens van ons kavel. Dan merk je pas echt hoeveel achtertuin je eigenlijk hebt.

Wij zijn inmiddels druk bezig met het uitzoeken van verf, tegels, en lampen. Begin komende week wordt de keuken besteld en moeten de binnenmuren en plafonds van gipsplaat zijn voorzien. We lopen ietsje achter op schema, maar ik heb de indruk dat de oorspronkelijke planning (voor de Kerst erin) nog steeds haalbaar is. Zo, nu ben ik weer helemaal bij en is hopelijk ieders nieuwsgierigheid weer bevredigd.

De vaart zit erin

2008-09-10T20:59:00.006-05:00

Zo, nu de bouw eenmaal is begonnen, zit de vaart er meteen goed in. Vorige week dinsdag (2 september) lag de vloer voor de begane grond er al in en kregen we voor het eerst een goed beeld van de hoogte van de kruipruimte. Aan de uiterste achterzijde van het huis kan ik er rechtop in staan. Achteraf bezien, hadden we wellicht dus toch wel een gedeeltelijke kelder kunnen maken, maar daar is het nu te laat voor. Vooraf was dit voor ons perceel lastig in te schatten, omdat niet precies duidelijk was hoe het ruimen van de bomen en egaliseren van de grond zou uitpakken. Hoe dan ook, we kunnen de kruipruimte in ieder geval gebruiken als bergruimte en ook komen daar de twee heetwaterketels. Onze kruipruimte wordt trouwens anders dan wat hier gebruikelijk is. Traditioneel is die namelijk rijkelijk voorzien van ventilatieroosters, maar er is inmiddels voldoende wetenschappelijk bewijs dat dat geen goed idee is in ons klimaat. Onze kruipruimte wordt geheel afgedicht en krijgt beperkte airconditioning. Zo houden we vocht buiten (dus geen risico van schimmelvorming), blijven beestjes buiten de deur, besparen we energie en is het in de winter net alsof we vloerverwarming hebben op de begane grond. Het kost wat meer, maar we willen toch ook een klein beetje 'groen' bouwen.

Afgelopen weekend waren we in Myrtle Beach, South Carolina, voor een lang weekend aan het strand. Op vrijdagavond zaten we buiten in het bubbelbad voor het hotel terwijl tropische storm Hannah over ons heen joeg. Een aparte ervaring. Toen we maandag weer naar huis gingen, maakten we onderweg even een stop op de bouwplaats. En jawel, er was weer de nodige progressie geboekt. De wanden van de begane grond waren klaar, de verdiepingsvloer lag erin en de timmerlieden waren volop bezig om de wanden op de verdieping in elkaar te spijkeren. Een paar uitsparingen voor ramen zaten op de verkeerde plaats, maar dat is gelukkig allemaal makkelijk te corrigeren. Voor de komende dagen wordt er redelijk wat regen verwacht. Hopelijk zorgt dat niet voor al te veel vertraging.

De bouw is begonnen ... eindelijk

2008-09-01T19:46:00.008-05:00

Opnieuw liep de bouw vertraging op. Om te beginnen door het plotselinge overlijden van papa op 31 mei. Diezelfde dag vlogen we hals over kop naar Nederland. Nog nooit was Nederland zo ver weg. We hebben hem een mooi en passend afscheid gegeven. Na een verblijf van een week moesten we weer terug naar de routine van het dagelijks leven. Kindjes blij houden, het huishouden runnen en aan het werk. En ja, ook weer verder met het nieuwe huis al stond ons hoofd er bepaald niet naar. De volgende hobbel was de taxatie van het geplande huis. De taxatie viel fors lager uit dan de geraamde bouwkosten, dus moesten we weer aan de slag om de kosten terug te dringen. Uiteindelijk leidde dat zelfs tot de keuze voor een andere aannemer. De bouwer waar we nu mee in zee zijn gegaan heeft al de nodige huizen in onze buurt neergezet. Die bouwen ze voor eigen rekening en risico waarna ze het huis zo snel mogelijk verkopen. Dat van ons is meer maatwerk en dat maakt het relatief wat duurder, maar we krijgen dan wel precies wat we willen hebben.

Eind juli kwam mijn zus met haar man en de jongens op bezoek. Ze begonnen en eindigden hun vakantie met enkele dagen bij ons en daar tussen in gingen ze met een camper op pad. Het was een leuke tijd al misten we papa enorm; we hadden hem graag verteld over het plezier dat z'n kleinkinderen samen hadden. Uiteraard gingen we met het hele gezelschap ook even kijken naar ons toekomstige stekje, toen nog helemaal begroeid met bomen. Maar op de dag van hun vertrek, 13 augustus, gingen dan eindelijk de eerste bomen tegen de vlakte. Inmiddels zijn we een kleine drie weken verder. Het perceel is bouwrijp gemaakt, de meeste bomen in het deel vóór de beek zijn weg, de fundering is gestort en de uit betonblokken opgetrokken muren van de kruipruimte zijn gereed. Als het weer niet al te veel tegenzit (we krijgen hier nog wel wat regen als gevolg van de orkanen langs de Atlantische kust) moet over drie weken het houten geraamte van het huis helemaal klaar zijn. We zijn benieuwd. Uiteraard gaan we nu vaak naar de bouwplaats toe en we nemen de ene na de andere beslissing. Ondanks de sterk vertraagde start hopen we nog steeds de komende Kerst in ons nieuwe huis te kunnen vieren. Zo, nu eerst een paar plaatjes.

Vertraging

2008-05-17T19:19:00.011-05:00

Half maart gaf onze huisbaas aan dat hij het huis dat wij huurden wilde verkopen. We hadden een maand de tijd om ons boeltje te pakken en elders onderdak te vinden. We moesten dus naarstig op zoek en hebben uiteindelijk een ander huurhuis gevonden in Wilkesboro, een paar kilometer bij ons vorige adres vandaan. Het huis is kleiner, ouder, heeft een wat mindere locatie en jawel, de huur is hoger. Alles bij elkaar is het nog best een prima stek en we beseften eens te meer dat de huur van ons vorige optrekje beduidend beneden de marktwaarde lag.

Door alle verhuisperikelen konden we even wat minder tijd besteden aan onze bouwplannen en het duurde dan ook langer dan verwacht voordat we de begrotingen van de aannemers ontvingen. En toen we die dan eindelijk kregen, was het even schrikken. Niet een klein beetje schrikken, maar echt stijl achterover slaan. Het was snel duidelijk dat we er met een beetje schrappen niet zouden komen. We moesten echt terug naar de tekentafel. Zonde van alle tijd die Darrell, een vriend van Christine's vader, gratis en voor nop aan de bouwtekeningen had besteed, maar het was niet anders.

Omdat we toch een beetje vaart willen maken (we lopen inmiddels een dikke maand achter op de planning die we in gedachten hadden), namen we ons voor een kant-en-klare bouwtekening uit te zoeken en de aanpassingen zo minimaal mogelijk te houden. Want zo kan dat hier. Er zijn stapels boeken, tijdschriften en websites waar je allerlei ontwerpen van huizen kunt bekijken. Als je iets van je gading vindt, koop je vervolgens de bouwtekeningen van de ontwerper en klaar is Kees. Nou ja, bijna klaar, want voordat je kunt bouwen moet er nog wel een bouwkundig ingenieur naar het ontwerp kijken en het waar nodig aanpassen aan de lokale bouwvoorschriften. Die voorschriften lopen in een groot land als Amerika uiteraard nogal uiteen, zowel door klimatologische, geologische, als juridische verschillen tussen de 50 staten.

Al vrij snel vonden we een ontwerp waar we allebei weg van waren: de 'Culbertson' van ontwerper Frank Betz. De keuze was dus snel gemaakt. Waarschijnlijk zullen we alleen de garage met pakweg een meter verbreden en misschien een onafgewerkte kelder laten bouwen die we dan op een ander moment zelf kunnen afwerken. Door de glooiing van ons perceel zou de kruipruimte aan de achterkant sowieso al ongeveer 1.80 meter hoog worden, dus de meerkosten om daarvan een volwaardige kelder te maken, zijn dan relatief beperkt. Bij deze alvast wat indrukken aan de hand van een foto van iemand die ditzelfde huis ergens anders al heeft gebouwd alsmede de plattegrondjes van de begane grond en de verdieping (afmetingen in foot en inch; 1 foot = 12 inch = 30 cm). De voorgevel sprak ons bijzonder aan, dus dit plaatje geeft ons meteen de nodige inspiratie.

Het huis heeft in totaal dus 4 slaapkamers, twee badkamers op de verdieping, en een toilet op de begane grond. De layout beneden is erg 'open', waardoor je vanuit de keuken alles kunt zien. Ook de 'screened porch', een soort veranda afgeschermd met horren, spreekt ons erg aan. Het huis heeft volop bergruimte met inloopkasten in alle slaapkamers. Maandag ga ik weer met één van de aannemers praten. Het maken van een begroting zal nu stukken sneller gaan en door een goede vergelijking te maken met het eerdere ontwerp hebben we een redelijk idee dat dit nieuwe huis binnen ons budget zal passen. Hopelijk kunnen we dan toch snel beginnen. Nog even duimen dus.

Ons eigen stukje Amerika

2008-03-07T20:02:00.010-05:00

De weblog lag er maar verlaten bij. Al een maand of 10 had ik geen letter meer geschreven. Ik had het gewoonweg veel te druk (vooral de eerste helft van 2007) om regelmatig te schrijven en toen de grote drukte eenmaal voorbij was, viel er ook weer niet zo heel veel bijzonders meer te melden. Het werd een beetje een "dagelijkse dingen verhaal" en dat leek mij niet meer zo boeiend. Maar daar komt nu verandering in. Binnenkort beginnen we met de bouw van ons nieuwe huis en aangezien dat er allemaal wat anders aan toegaat dan in Nederland, is dat nu wel weer leuk om verhaaltjes over te vertellen. Kortom, ik hoop hier regelmatig wat te kunnen vertellen over het verloop van de bouw en wat daar allemaal bij komt kijken. Bij deze dus de aftrap.

Zoals de titel van deze bijdrage al aangeeft, zijn wij sinds kort de trotse bezitters van een stukje Amerika. Toen we ons in juli 2006 in North Wilkesboro vestigden, wisten we al dat dat van tijdelijke aard zou zijn aangezien mijn werkplek eind 2008 zou verhuizen. Om precies te zijn naar Mooresville, waar het nieuwe hoofdkantoor van Lowe's is te vinden. Mooresville ligt hier ongeveer een uur vandaan, zo'n 30 minuten ten noorden van Charlotte (spreek uit als "Sharlut" met de klemtoon op "Shar"), de grootste stad van North Carolina. Al geruime tijd hebben we daar de omgeving verkend en nagedacht over de keuze voor een bestaand huis, kant-en-klare nieuwbouw, of zelfs iets bouwen. We hebben dus voor dat laatste gekozen. Niet alleen omdat je dan precies krijgt wat je wilt, maar ook omdat het de grootste kans geeft om wat waarde op te bouwen in je huis. Dat is immers altijd mooi meegenomen, zeker in de toch wat gespannen woningmarkt van dit moment, die hier in de regio overigens lang niet zo beroerd is als in andere gebieden van de USA.

Zo gingen we dus op zoek naar een stukje grond. Na lang zoeken vonden we een kavel in de Twin Creek Estates 'subdivision' (zeg maar een 'buurt') nabij het dorpje Troutman. Het is een buurt van pakweg 4 straten met niet meer dan zo'n 60 huizen. De meeste huizen zijn neergezet door lokale bouwers die voor eigen risico een perceel kopen, een huis bouwen en het dan verkopen. De buurt ligt op een goede kilometer van Lake Norman State Park, een prachtig natuur- en recreatiegebied aan Lake Norman, een uitgestrekt meer. Binnen 5 minuten zit je in Troutman waar de kinderen te zijner tijd naar school kunnen gaan en naar m'n nieuwe werkplek is het pakweg een minuut of 20. Kortom, we vinden de locatie perfect. Doordat het een 'subdivision' is, zijn er ook wat regels waar iedereen zich aan moet houden en die ervoor zorgen dat de buurt netjes blijft. Koop je daarentegen een kavel op het 'platteland', dan moet je hier altijd maar afwachten wat er om je heen gebeurt.

Naar Nederlandse maatstaven is ons kavel enorm groot, genoeg voor een flinke villa in Wassenaar. Om precies te zijn is het 1,05 acre, omgerekend ongeveer 4.300 m2. En dat voor een prijs ($ 75.000 of omgerekend 50.000 euro) die een fractie lager is dan wat we 8 jaar geleden betaalden voor de 221 m2 waar ons hoekhuis in Zoetermeer op stond. Het hele kavel is bebost en ergens halverwege stroomt een klein beekje. Wanneer we eenmaal gaan bouwen, zullen we dus eerst flink moeten kappen, maar er zal nog genoeg bos overblijven in de achtertuin. De kinderen vinden het prachtig. Een paar weken terug ben ik even met Matthew "op avontuur" geweest in ons eigen bos. Het was prachtig weer en met z'n verrekijker in de hand stapte hij stoer door het bos op zoek naar beren en andere wilde beesten.

Wanneer je hier een bouwkavel koopt, zijn er allerlei zaken waar je aan moet denken en waar je in Nederland eigenlijk nooit bij stil staat. In de eerste plaats de geografische eigenschappen van het perceel. Hoewel de omgeving van Troutman zeker niet bergachtig is, zijn er toch de nodige glooiingen en dat heeft zo z'n invloed op afwatering en op de mogelijkheid om al of niet een kelder te bouwen. Ook ons perceel helt licht af richting de beek, in principe genoeg om er een aan één kant vrij liggende kelder te bouwen, maar waarschijnlijk zullen we dat toch niet doen. Dan de nutsvoorzieningen; ieder huis heeft elektriciteit, maar een aansluiting op de waterleiding, het gasnet en de riolering zijn hier geen vanzelfsprekendheid. Dat heeft alles te maken met de grote afstanden en de kosten die met zulke voorzieningen gepaard gaan. Onze buurt is aangesloten op de waterleiding van het dorp Troutman, maar riolering is er niet en een aardgasnet is hier buiten de grotere steden vrijwel nergens te vinden. Wij zijn zodoende aangewezen op een septic systeem en als we gas willen hebben, dan kunnen we een propaantank laten plaatsen (onder- of bovengronds). Het septic systeem bestaat uit een tank waarin alles terecht komt wat normaal het riool in zou gaan. Daar wordt het door bacteriën grotendeels afgebroken tot vloeistof, die vervolgens doorstroomt naar een uitlekveld. Eenmaal daar aangekomen is het voldoende gefilterd om zonder schadelijke gevolgen in de grond te verdwijnen. De precieze aanleg van zo'n septic systeem hangt sterk af van de bodemgesteldheid, maar ook van de nabijheid van waterbronnen of oppervlaktewater; het uitlekveld moet op voldoende afstand daarvan blijven. Bij ons kavel hadden de tests en vergunningen voor het septic systeem nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is er toch een systeem bedacht dat aan alle eisen voldoet en zo konden we dan op 22 februari onze handtekeningen zetten onder de transportakte.

Momenteel leggen we de laatste hand aan de bouwtekeningen voor het huis, zodat we een begroting kunnen laten maken door twee aannemers die we op het oog hebben. Als de begroting meevalt, kunnen we hopelijk snel gaan bouwen en nog eind dit jaar onze intrek nemen in ons nieuwe stekkie. In het ergste geval zullen we wat moeten schrappen om het huis tot betaalbare proporties terug te brengen. Hopelijk krijgen we daar de komende 3 weken duidelijkheid over.

Even bijpraten

2007-05-20T19:08:00.000-05:00

Het is de hoogste tijd om weer eens even bij te praten op de weblog, om het zo maar uit te drukken. Wat is er de afgelopen weken zoal gebeurd? Om te beginnen waren Christine en ik op 8 mei maar liefst 7 jaar getrouwd. Jawel, een hele tijd al weer. Uiteraard hebben we dat een beetje gevierd. Die week ben ik vrijdag lekker vroeg naar huis gekomen en zijn we met z'n viertjes naar Blowing Rock geweest, een leuk dorpje in de bergen zo'n drie kwartier hiervandaan. Het is een populair plaatsje, ietwat chique en artistiek en prachtig gelegen op zo'n 1300 meter hoogte. Midden in het dorp ligt een leuk parkje met een prima speeltuin en daar hebben we dus de meeste tijd doorgebracht. Emily en Matthew hadden het enorm naar hun zin en wij dus ook. Vlakbij het park zit ook een filiaal van Kilwin's met heerlijk ijs in de meest uiteenlopende smaken (wat ons betreft het lekkerste ijs in Amerika). Dat konden we dus ook niet aan ons voorbij laten gaan. De kinderen kozen ijs in alle kleuren van de regenboog, die Emily vervolgens vakkundig op haar licht roze shirt wist over te brengen. De wasmachine heeft het er maar druk mee. Overigens is Emily een echte snoepert. Ter gelegenheid van onze trouwdag has Christine een heerlijke chocoladetaart gemaakt, rondom prachtig versierd met bloemen van glazuur. De volgende dag was Christine even boven geweest en toen ze beneden kwam trof ze Emily aan in de eetkamer. Ze had de stolp van de taart gehaald en alle bloemen eraf gehaald en opgepeuzeld. Alles zat onder de chocoladetaart. Je zou ze toch.

Dit uitstapje was ook een uitstekende gelegenheid om onze nieuwe camera uit te proberen. Als vervroegd verjaardagscadeautje van onszelf en aan onszelf hebben we een digitale spiegelreflexcamera (kortweg DSLR) gekocht: een Sony met 2 lenzen erbij. Eventueel kunnen we ook de lenzen van onze 'ouderwetse' camera erop gebruiken. Dat is namelijk een Minolta en Sony heeft alle technologie van Minolta overgenomen. De afgelopen twee jaar gebruikten we een digitale compactcamera, maar die vonden we toch te beperkt. Weinig 'zoom' en tergend langzaam zodat je meestal net te laat was op de leuke momenten. Dat is met de nieuwe Sony wel anders; razendsnel en een zoombereik waar je U tegen zegt.

Een week geleden ging ik voor het eerst op reis voor de zaak. Voor ons project ging ik naar Rockford in Illinois, zo'n anderhalf uur ten noordwesten van Chicago. Daar zit een regionaal distributiecentrum van Lowe's. Niet te geloven zo groot als die distributiecentra zijn. Een hal van pakweg 125.000 vierkante meter (250 x 500 meter) met meer dan 200 laad- en losplatforms voor vrachtwagens. Echt een indrukwekkend bedrijf. Ik moest er een halve dag zijn om een training te verzorgen en gelukkig had men daar even tijd om mij een rondleiding te geven. Heel interessant. Ik was zondagmiddag van Charlotte naar Chicago O'Hare (het drukste vliegveld ter wereld) gevlogen en daarna met een huurauto naar Rockford gereden. Maandagavond vloog ik weer terug en zo rond half drie 's nachts lag ik eindelijk in m'n bed. Uiteraard heb ik een beetje uitgeslapen voordat ik weer naar kantoor ging. Het is nog steeds razend druk op het werk. Al maanden lang maak ik rond de 60 uur per week; de laatste weken zelfs ruim daarboven. Ik begin het een beetje zat te worden. Gelukkig is het eind van het project daarbij en hoop ik dat het toch echt wat rustiger gaat worden.

Dit weekeinde stond in het teken van Emily's eerste dansoptreden. Al een paar maanden heeft ze wekelijks dansles bij Studio 68 in de jongste groep met allemaal meisjes van twee jaar oud (Emily is de jongste van het stel). Vandaag was de jaarlijkse grote uitvoering van alle leeftijdsgroepen in het Walker Center, ons plaatselijke theater, met zo'n 1000 man publiek. Voor het grootste deel waren dat uiteraard papa's, mama's en andere familieleden, maar toch ook wel wat lokaal volk. Op zaterdagochtend was er de generale repetitie, waarbij we ook volop foto's konden maken. Emily deed het voortreffelijk, zowel bij de repetitie als bij de uitvoering. Bij de repetitie was ze de enige die de hele tijd danste; één ander meisje stond ook nog wel wat te bewegen, maar de overige vijf hummeltjes stonden allemaal te huilen. Het is ook niet niks om daar op zo'n groot podium te staan met zoveel mensen in de zaal. Emily was er kennelijk niet van onder de indruk; ze had het prima naar haar zin. Zelfs de pirouetjes deed ze keurig op de toppen van haar tenen. Ook bij de officiële uitvoering vandaag ging het prima, dit keer ook onder het toeziend oog van opa en oma. Gelukkig ging het met de meeste andere meisjes ook wat beter, al waren er twee die ook vandaag behoorlijk overstuur waren. Hoe dan ook, wij waren behoorlijk trots op onze prachtige ballerina. En niet alleen wij. Toen we terug liepen naar de auto zei Matthew: "I'm proud of her". Tsja, als zelfs je broertje trots is op je, dan moet je wel een hele bijzondere prestatie hebben geleverd.

Eén jaar

2007-04-10T20:20:00.000-05:00

Het is vandaag 10 april. Precies één jaar geleden, arriveerden wij in Amerika. De tijd vliegt voorbij, zo snel, dat er zelden nog tijd is voor een verhaaltje op deze weblog. Nu dus voor het eerste in lange tijd weer even een verhaaltje. Wat hebben we zoal uitgespookt de afgelopen twee maanden? Heel veel, eigenlijk. Om te beginnen werk ik me een slag in de rondte. Eindelijk lijkt er nu wat licht aan het einde van de tunnel in zicht te komen. En dat is maar goed ook, want ik ben behoorlijk moe en die extreem lange werkweken meer dan zat. Het werk op zich is gelukkig best leuk en het gaat erg goed. Afgelopen maand was hier de beoordelingsronde en mijn beoordeling was buitengewoon positief. En dat vertaalt zich vervolgens ook in extra centjes: 7% erbij, voor zover mij bekend de hoogste opslag in onze afdeling van 280 man (gemiddelde opslag 3%). Wat dat betreft ben ik dus niet ontevreden; nu nog even wachten tot er een managementpositie beschikbaar is en ik promotie kan maken.

Ook thuis is er altijd genoeg te doen. Kleine klusjes, maar in de afgelopen maand vooral ook de belastingaangifte. Die voor de Amerikaanse belasting is inmiddels klaar met een voor ons zeer plezierige uitkomst; we krijgen een flinke smak geld terug. Nu moet ik nog de Nederlandse aangifte doen over dat deel van 2006 waarin we nog in Nederland woonden. Daarover ben ik minder optimistisch gestemd, dus ik hoop maar dat de schade meevalt. We zullen wel zien.

Verder houden onze lieve boefjes ons uiteraard ook volop bezig, maar dan gelukkig wel op een (meestal) plezierige manier. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben echt de leukste, liefste en slimste kindjes van de hele wereld en omstreken. Iedereen die ze tegenkomt zegt dat en wij zijn het daar uiteraard roerend mee eens. Het is erg leuk om te zien hoe ze zich ontwikkelen en vooral hun tweetaligheid vind ik fascinerend. Emily en Matthew kunnen inmiddels allebei tot 10 tellen, zowel in het Engels als in het Nederlands. En hoewel ze overwegend Engels spreken, verstaan ze mij doorgaans prima. Ook beginnen ze wat woorden te vertalen en voor veel Engelse woorden kunnen ze desgevraagd vertellen welk (Nederlandse) woord papa daarvoor gebruikt. Verbazingwekkend vind ik dat voor peutertjes van tweeëneenhalf. Ook beginnen ze echt een gevoel voor humor te ontwikkelen en maken ze grapjes waar ze vooral zelf helemaal van dubbel liggen. Emily is in fysiek opzicht Matthew's meerdere. Ze is bijna 3 centimeter langer en nergens bang voor. Springkussens, hoge glijbanen, noem maar op, ze deinst nergens voor terug. Matthew is dan toch wat angstiger en terughoudender. Recent zijn we ook een paar keer met ze wezen zwemmen. Prachtig vinden ze dat, vooral wanneer ze vanaf de kant in het water springen. Wij kunnen er echt van genieten als zij zo'n plezier hebben.

De afgelopen weken hebben we hier van alle soorten weersomstandigheden gehad. Half maart was het hier korte-broekenweer en kwam het kwik al dicht in de buurt van de 30 graden. Het was volop lente, alles werd weer groen en kwam snel in bloei. Eind vorige week daarentegen dook de thermometer 's nachts tot ruim onder het vriespunt en overdag was het weinig beter. Zo'n drie kwartier hier vandaan, iets hoger in de bergen, was zelfs zo'n 15 centimer sneeuw gevallen. Dit alles met grote gevolgen voor de vele appelboomgaarden hier in de omgeving. De vroege komst van de bloesem gevolgd door enkele dagen flinke vorst betekent dat de oogst nu al nagenoeg als verloren kan worden beschouwd. Maar goed dat ik geen appelboer ben.

En ja, vandaag dan dus ons eerste jubileum als immigrant (of als re-migrant, voor Christine). Voor de gelegenheid had Christine saté en speciaal voor mij vanillevla gemaakt. Zo was het vanavond net alsof we een beetje in Nederland waren.

Terug van weggeweest

2007-02-04T20:53:00.000-05:00

We zijn weer thuis van anderhalve week Kikkerland. Op 24 januari vertrokken we richting Schiphol voor ons eerste bezoek aan Nederland sinds onze emigratie. Heel apart, om als toerist je 'eigen' land te bezoeken, waar je niet langer thuis bent en je dus ook niet meer helemaal thuis voelt. Wonen in andersmans huis (dank aan papa) en rijden in andermans auto (dank aan zus c.q. Hertz). Heel vreemd allemaal. Ook merkte ik dat sommige negatieve trekjes van Nederland me veel sterker opvielen bij aankomst. Wat is het allemachtig druk in Nederland! Ook aan slalommen tussen de hondendrollen op het trottoir moest ik weer helemaal wennen. Waar ik wel nooit aan zal wennen en waaraan ik me steeds meer stoor is het roken in restaurants. Horeca Nederland roept al jaren dat ze het zonder wetgeving wel zal oplossen, maar in werkelijkheid snappen ze er niks van of willen ze het gewoon niet snappen. Restaurants waar enkele tafeltjes zijn voorzien van een bordje 'niet roken' terwijl de hele tent al blauw staat van de stinkende walm, zijn daarvan het alom aanwezige bewijs. Nee, daar kan Nederland beslist nog wat van Amerika leren.

Maar goed, daar kwamen we allemaal niet voor. In de eerste plaats was het voor ons gewoon lekker vakantie. Even geen werk en lekker genieten met elkaar en van elkaar en natuurlijk familie en vrienden terugzien na onze afwezigheid van inmiddels 9 maanden. Daar hadden we wel een vermoeiende reis voor over, want jeetje, wat een hoop spullen sjouw je mee wanneer je met twee kleine kindjes op pad gaat. Emily en Matthew hielden zich trouwens voorbeeldig gedurende de lange reis, dus dat was mooi meegenomen, maar dat maakte de trip niet minder vermoeiend. Christine had alles uitstekend voorbereid zodat we ze de hele tijd lekker bezig konden houden met spelen, tekenen, puzzelen en lezen. Slapen deden ze weinig onderweg, maar dat zouden de op de plaats van bestemming wel inhalen, dachten wij. Mooi niet dus. De dag van aankomst legden we ze om 8 uur in bed en wij volgden een uurtje later. Prompt waren de boefjes om middernacht al weer wakker en dientengevolge wij dus ook. Na enkele pogingen om ze weer in bed te krijgen, gaven we ons gewonnen en hebben we tot 3 uur in de ochtend met ze zitten spelen. Vermoeiend, dat wel, maar ook heel leuk. Dit tafereel herhaalde zich in de twee volgende nachten, waarna we van strategie zijn veranderd. De rest van de trip hielden we ze gewoon lekker op tot een uur of tien, zodat ze helemaal afgemat hun bedje in gingen. En dat hielp.

De hele week hadden we een druk programma, waarbij we vooral ook rekening hielden met de kleintjes. We hebben de nodige vrienden bezocht en natuurlijk veel tijd doorgebracht met mijn naaste familie. Emily en Matthew hebben vooral plezier beleefd aan het dagje met neefjes Ivar en Bjarne (speeltuin en piratenrestaurant), het voeren van de eendjes in de vijver voor opa's huis, het bezoek aan het zeeaquarium in Scheveningen en natuurlijk alle aandacht van opa en zijn vriendin en van tante Karin en oom Eric. En als de kindertjes blij zijn, dan zijn papa en mama natuurlijk ook blij. Het was een zeer geslaagd bezoek, waarbij ik me ook helemaal heb klem gevreten aan allerlei Nederlandse lekkernijen: vla, hagelslag, stroopwafels, goede chocola, pannenkoeken, poffertjes, Indische hap en nog veel meer. Ik ben minstens een kilo of twee aangekomen, maar dat is het beslist waard. Ook de koffers voor de terugreis hebben we volgeladen met het nodige lekkers.

Gisteren, 3 februari, zat de vakantie er weer op en moesten we afscheid nemen. Partir est mourir un peu, zoals de Fransen zeggen, maar zo is het nou eenmaal. We vonden de terugreis veel vermoeiender dan de heenreis. Emily en Matthew deden het nog steeds heel behoorlijk, maar hadden er duidelijk meer moeite mee. Het is ook niet niks als je 's ochtends om 8 uur op staat, twee uur later aan een lange reis begint en pas weer om 5 uur de volgende ochtend (11 uur 's avonds lokale tijd) in je eigen bedje ligt. Inmiddels lijken ze aardig hersteld en hopelijk zijn we allemaal weer snel over de jetlag heen. Alle tassen en koffers zijn al weer uitgepakt en bijna alles is heel overgekomen. Alleen één pak hagelslag was gesneuveld met als gevolg dat alles in de betreffende tas onder de hageltjes zat. Zonde van al die heerlijke hagelslag die zo verloren ging. Emily vond dat kennelijk ook. 'Shit' zei ze, toen ze al die hagelslag op de bodem van de tas zag liggen. Christine en ik keken elkaar aan en vroegen ons af van wie ze dat woord nou weer had geleerd (het "S-word" is héél fout in Amerika). 'Shit' zei toen ook Matthew met een brede lach op z'n gezicht. Snel legden we ze uit dat je dan geen 'shit', maar 'shoot' moet zeggen. Ik ben benieuwd wat ze tijdens de vakantie in Nederland nog meer hebben opgestoken.

Het eerste bericht van 2007

2007-01-14T20:58:00.000-05:00

We zijn al weer een eind op weg in 2007, dus de hoogste tijd om weer eens even wat op de weblog te schrijven. En nee, ik heb geen goede voornemens gemaakt over het bijhouden van de weblog. Het komt er gewoon niet altijd van met de lange werkweken die ik hier regelmatig maak. Maar goed, even terugblikken dus. Om te beginnen op Kerst. Zoals dat hoort bij Kerstmis, hebben we ons te goed gedaan aan allerlei prima maaltijden, zowel bij ons thuis als bij Christine's ouders. Emily en Matthew vonden al die versiering prachtig, maar het belangrijkste was natuurlijk de lading cadeautjes. Het hoogtepunt van de cadeautjes waren beslist de driewielers. Jawel, voor elk van de boefjes had de Kerstman (alias opa en oma) een mooie rood/blauw/gele driewieler meegenomen in z'n slee. Prachtig vonden ze die. Echt fietsen is nog net een beetje lastig, maar geen nood. Achterop zit een handige lange duwstang waarmee je ook nog eens kunt sturen. Je raadt het al, Christine en ik duwen dus regelmatig onze hummeltjes op hun fietsjes door de buurt. Nog een paar centimeter groeien en dan kunnen ze zelf trappen. Wel moeten we ze goed in de gaten houden met al die heuvels hier en onze steile oprijlaan. Voor je het weet gaan ze met een noodgang op hun snufferd.

De jaarwisseling hebben we in alle rust thuis doorgebracht. We hebben het niet eens gered om tot middernacht op te blijven. Aan vuurwerk doen ze hier niet (behalve wat georganiseerd vuurwerk in de grotere steden), dus het was ook lekker rustig. Christine had heerlijke appelflappen gebakken, dus zo voelde het toch een beetje als oudejaarsavond. Hoofdschuddend las ik de volgende ochten een krantenkop op één van de Nederlandse nieuwswebsites: "Doden en gewonden tijdens rustige jaarwisseling". Tsja, dat noemen we tegenwoordig rustig. Nee, al die rellen en toestanden en de overmaat aan vuurwerk mis ik beslist niet. De jaarwisseling had hier in de buurt een beetje een naar bijsmaakje. Op 30 december was onze buurman namelijk overleden. Echt contact hadden we niet met deze buren (we begroetten elkaar, maar daar bleef het meestal bij), dus we wisten niet wat er precies aan de hand was, maar hadden al wel het vermoeden dat de buurman ziek was. Op oudejaarsdag zijn we even langs gegaan om te condoleren en om een cake te brengen die Christine had gebakken. Het is hier in Amerika (in ieder geval in het zuiden) gebruikelijk om bij zo'n gebeurtenis iets te eten te brengen, zodat de familie van de overledene daar zelf niet voor hoeft te zorgen en iets kan serveren aan mensen die op bezoek komen.

Dit weekend zijn Christine en ik naar Raleigh geweest om een ijshockeywedstrijd bij te wonen, terwijl Matthew en Emily bij opa en oma gingen logeren. Ik had namelijk kaartjes voor deze wedstrijd gekregen van de Kerstman, een origineel idee. De wedstrijd ging tussen de Carolina Hurricanes en de Atlanta Thrashers. Dit is ijshockey op het hoogste professionele niveau. De Hurricanes waren vorig seizoen kampioen van Noord-Amerika (Amerikaanse en Canadese profclubs spelen samen in één competitie). Dit seizoen loopt het nog niet zo gesmeerd bij de Canes, zoals ze gemakshalve vaak worden genoemd. De reguliere wedstrijd eindigde in 3-3 en ook de verlenging (sudden death) leverde geen winnaar op, dus moesten strafballen (of noem je dat strafpucks in dit geval?) de oplossing bieden. Daarbij trokken de Thrashers aan het langste eind. Amerikanen doen namelijk niet aan gelijkspel; die willen winnaars en verliezers zien. Of het nou ijshockey is, of (American) football, honkbal, of basketbal, er wordt altijd een beslissing geforceerd. Ondanks de verdrietige afloop voor "onze" thuisclub, was het beslist een leuke avond. Ook hebben we heerlijk gegeten. Zaterdagavond Italiaanse hap bij Biaggi's (op prima advies van Petra, een "Neder-Amerikaan" uit de omgeving van Raleigh) en zondagmiddag een voortreffelijke Dim Sum brunch bij Neo-China, beide gevestigd in Cary. Dim Sum is een bonte verzameling van kleine, authentieke Chinese hapjes, die door het bedienend personeel op karretjes door het restaurant worden gereden en waarbij je dan zelf aanwijst wat je hebben wilt. Een soort langsrijdend buffet zeg maar. We hadden dit wel eens eerder gedaan in Amsterdam en Londen, maar hier hadden we dit nog niet gezien. Een Chinese collega van mij had dit aangeraden. Zondagavond hebben we de boefjes weer opgehaald; ze hadden opa en oma behoorlijk afgemat, dus die hebben wel even een paar weken nodig om bij te komen. Nu maar hopen dat ze nog eens mogen komen logeren.

De komende dagen zal het wel weer razend druk zijn, zowel op het werk als thuis. We gaan ons nu namelijk helemaal voorbereiden voor onze volgende trip: van 24 januari tot en met 3 februari zijn we op vakantie in Nederland. Dat schiet al aardig op. We hebben ons voorgenomen om het een beetje rustig aan te doen tijdens die vakantie, anders is de lol er gauw af. Het is al vermoeiend genoeg om met de kleintjes zo'n verre reis te maken. We zullen dus niet alle familie en vrienden kunnen bezoeken, maar dat is niet anders. Als de kinderen wat ouder zijn wordt dat hopelijk wat makkelijker. En in de tussentijd is iedereen natuurlijk van harte welkom om ons hier te komen bezoeken.

Feestmaand

2006-12-24T13:42:00.000-05:00

December is beslist een feestmaand, zeker voor de kinderen. Om te beginnen Sinterklaas. Vraag niet hoe de oude grijsaard het heeft klaargespeeld, maar op dinsdagavond 5 december, toen de kinderen in Nederland al lagen te slapen, is ie nog even bij ons in Amerika langs geweest. Gebonk op de voordeur kondigde zijn komst aan en jawel, er stond een grote zak vol cadeautjes op de veranda. Nou, daar wisten onze boefjes wel raad mee. Samen sleepten ze de zak naar binnen, waar we heerlijk voor het haardvuur alles hebben uitgepakt. Christine had bovendien een boterletter gebakken om het geheel compleet te maken. Gelukkig had Sinterklaas vooraf contact gehad met z'n neef, de Kerstman, die hier ook nog langskomt en het een beetje bescheiden gehouden met de cadeautjes. Het was in ieder geval een gezellige avond en van de chocoladeletters genieten we nu nog.

Eind november en begin december zijn hier op veel plaatsen allerlei parades. Die bestaan meestal uit fanfares, brandweerwagens, oude voertuigen, praalwagens en allerlei andere vehikels. Wij gingen naar de parade in Taylorsville. Daar zagen we onder andere onderstaande glimmend opgepoetste vrachtwagen en deze Chevrolet uit 1948. Dit was destijds onze trouwauto bij onze Amerikaanse huwelijksplechtigheid. De wagen was eigendom van een vriend van Christine's vader.

Toen Sinterklaas vertrokken was, was het tijd om het huis in kerstsfeer te brengen. De meeste mensen doen dat hier eind november, direct na Thanksgiving. De vrijdag na Thanksgiving beginnen ook de kerstinkopen met waanzinnige aanbiedingen. Veel winkels gaan dan al heel vroeg open en het is er belachelijk druk. Er waren hier winkelcentra in grotere steden die al om een uur 's nachts de deuren openden en waarbij er op dat moment al duizenden mensen in de rij stonden. Bij ons in het dorp stonden er die ochtend om 5 uur ook al 1500 mensen klaar om de WalMart binnen te rennen. Wij hebben die gekte maar lekker aan ons voorbij laten gaan.

Kort voor Sinterklaas hadden we overigens al wel een kerstboom gekocht. Niet bij een tuincentrum zoals we dat in Nederland deden, maar rechtstreeks bij de kweker. Het wemelt hier van de kerstboomkwekerijen op pakweg 30 minuten rijden. Je gaat er naartoe, loopt rond op het land (en dat valt niet mee met al die stijle hellingen), hangt een kaartje aan de boom die je hebben wilt, waarna ze 'm voor je omzagen, inpakken en op het dak van je auto vastbinden. Terwijl we afrekenden kregen we een gratis bekertje warme chocolademelk en een lollie voor de kleintjes. We waren $50 kwijt (ongeveer 36 euro) voor een prachtige kersverse spar (Frazier Fur) van twee meter hoog. Voor een vergelijkbare boom betaal je in Nederland al gauw het dubbele en dan is de lol er gauw vanaf.

Inmiddels staat de groene reus mooi versierd in onze woonkamer. We hebben de kinderen er geleidelijk aan laten wennen. Eerst een paar dagen een kale boom in huis, toen de lampjes, en uiteindelijk pas de ballen. Alles wat binnen hun bereik is, is onbreekbaar en alles wat heel kwetsbaar is, hebben we maar lekker in de doos laten zitten voor een volgende keer. Deze voorzichtige aanpak heeft beslist z'n voordelen. Onderaan de boom kunnen Emily en Matthew lekker rommelen met de ornamenten zonder schade te veroorzaken. Een geruststellende gedachte voor papa en mama.

Twee weken terug was er een Kerstfeest op de zaak voor de kinderen van de medewerkers. Uiteraard was de Kerstman aanwezig en er was van alles te doen voor de kinderen. Emily vond vooral het grote springkussen fantastisch; Matthew vond het nog een beetje eng. Wat Matthew wel heel leuk vond, was de Chevrolet raceauto die midden in het gebouw stond geparkeerd. Mijn werkgever, Lowe's, is namelijk de hoofdsponsor van coureur Jimmy Johnson, die vorige maand kampioen werd in de NASCAR competitie, de grootste autosportcompetitie in Amerika. Uiteraard hebben wij even voor Jimmy's bolide geposeerd.

Afgelopen week was het open huis bij Emily's dansschool. Spijtig genoeg had ik een vergadering waar ik niet onderuit kon, dus gingen Christine en haar moeder met Matthew kijken naar het gehuppel van onze kleine meid. Ik heb 's avonds alles op video kunnen zien en dat was erg leuk. Prachtig om die kleine ballerina's zo in de weer te zien. Op onderstaande foto staat Emily (op de rug gezien) direct links van de dame met het woord 'Staff' op haar achterste.

Inmiddels is het dan zover, het weekend van Kerst, al doet het weer deze maand maar zelden aan Kerstmis denken. We hebben weliswaar enkele dagen gehad met temperaturen ruim onder het vriespunt, maar evenzo hadden we dagen van ruim boven de 20 graden. Ook vandaag is het hier lekker zonnig. Aan Tweede Kerstdag doen de Amerikanen niet, dus ik ben alleen maandag vrij. De avond voor Kerst, heel toepasselijk Kerstavond genoemd, staat voor velen hier in het teken van een familiediner. Wij gaan daarvoor vanavond naar Christine's ouders. De stapel cadeautjes onder de Kerstboom wordt meestal uitgepakt in de ochtend van Kerstdag. Na de Kerst zal ik dus wel weer verslag uitbrengen. Voor nu wensen wij iedereen een Vrolijk Kerstfeest!

Aanloop naar de Kerst

2006-11-26T21:12:00.000-05:00

Het is weer even geleden sinds het laatste verhaal, maar het was dan ook weer reuze druk. Druk op het werk dankzij hectische projecten met onrealistische planningen en doelstellingen en natuurlijk ook druk thuis dankzij onze kleine handenbindertjes. Maar nu dan toch weer even terugblikken op de weblog.

Afgelopen donderdag was het hier Thanksgiving Day. Dat is voor bijna iedereen - en ook voor mij - een vrije dag, dus dat was mooi meegenomen. Traditionaal gaan Amerikanen die dag op familiebezoek (vaak ook ver weg als dat moet) om zich te goed te doen aan kalkoen en andere lekkernijen. Wij hadden een weekend eerder al een voorschotje genomen met een gezamenlijke maaltijd met de familie, aangezien Christine's moeder op Thanksgiving moest werken. Ziekenhuizen draaien nu eenmaal altijd door. Haar vader verzorgde die dag de catering voor zo'n 100 man personeel van een fabriek in Statesville die ook continue doorgaat. Hij was al de hele nacht opgeweest om enkele tientallen kalkoenen, varkensschouders, hammen en dergelijke klaar te maken op de barbecue voor de vele klanten die hun kant-en-klare vlees bij hem hadden besteld. Ik heb hem daarom een handje geholpen bij de catering in Statesville en daar was ie blij mee. Hij was behoorlijk versleten en dook 's middags gauw z'n bed in.

De dag na Thanksgiving is het 'officiële' begin van het Kerstseizoen met alle commerciële uitspattingen vandien. Deze dag staat bekend als Black Friday en is één van de drukste dagen van het jaar voor de winkeliers. Die hebben dan ook enorme aanbiedingen, vaak wel 50% korting of meer. Veel winkels en winkelcentra gaan extra vroeg open en op veel plaatsen is het een compleet gekkenhuis. Hier in het dorp ging de Walmart al om 5 uur 's ochtends open. Er stonden toen al zo'n 1500 mensen in de rij, lekker gemaakt door de vele koopjes, waaronder een 20 inch LCD TV voor pakweg 90 dollar. In de buurt van Charlotte gingen enkele grote winkelcentra zelfs al om één uur 's nachts open, waarbij er op het moment dat de deuren open gingen al zo'n 8 à 10.000 mensen stonden te wachten. Dat gaf hier en daar het nodige gedrang. Aan al die gekte hebben wij dus maar niet meegedaan. Wel ben ik voordat ik naar kantoor ging nog even naar de Lowe's winkel geweest voor een paar leuke aanbiedingen. Het was daar druk, maar gelukkig niet extreem.

De avond vóór Thanksgiving zijn we met de kinderen naar het Festival of Lights geweest in Tanglewood Park, vlakbij Winston-Salem. Elk jaar wordt dit park helemaal versierd met kerstverlichting, bij elkaar wel meer dan een miljoen lampjes, waarmee allerlei taferelen zijn uitgebeeld. Emily en Matthew vonden het prachtig, al die lichtjes en kleurtjes. Na het park gingen we even langs bij Krispy Kreme, waar ze de lekkerste donuts (of 'doughnuts', zoals je het eigenlijk schrijft) ter wereld maken. Yummy! Krispy Kreme is een keten die haar oorsprong heeft in Winston-Salem. Naast de heerlijke donuts, is de keten vooral bekend door haar rode neon 'Now Hot' uithangbord. Als het licht brandt, betekent dat dat er op dat moment warme, verse donuts zijn. Binnen kun je bovendien het hele productieproces zien. Voor een dozijn traditionele 'glazed doughnuts' betaal je nog geen 6 dollar. Ze smelten gewoon in je mond. Als ik eraan denk, krijg ik al weer trek.

Tussen al het 'Kerstgeweld', proberen we ons kroost ook nog wat bij te brengen over Sinterklaas. Tot nu toe lukt dat aardig. Niet in de laatste plaats dankzij het overlevingspakket dat opa had opgestuurd vol pepernoten, marsepein, chocoladeletters en niet te vergeten de DVD van Sinterklaas in Sesamstraat. Prachtig vinden ze die. Als het even kan willen ze hem wel twee keer per dag zien, waarbij ze vrolijk mee dansen met de Sinterklaasliedjes. En als Sinterklaas dan eindelijk in Sesamstraat verschijnt, wil Emily hem graag een omhelzing geven. Maar ja, dat gaat wat lastig op zo'n beeldscherm, dus slaat ze haar armpjes innig om de hele TV heen. Schitterend om te zien. Ook hebben ze al twee keer hun schoentjes gezet, pal voor de open haard. En jawel, geloof het of niet, maar Sint en z'n Pieten weten zelfs de weg naar North Wilkesboro te vinden. Je staat er versteld van.

Vandaag hebben we nog wat in de tuin gewerkt om de laatste vracht afgevallen blaadjes te verwijderen. Het is hier gelukkig lekker weer met temperaturen van net boven de 20 graden en een aangenaam zonnetje. Emily en Matthew hebben ons daarbij goed geholpen en vooral Matthew vindt het fantastisch om lekker in de berg met blaadjes te springen en te spelen. Zo brengt elk seizoen wel weer wat leuks.

Monsters aan de deur

2006-10-31T21:33:00.000-05:00

Vanavond was het dan zover: Halloween. En dat betekende heel veel monsters aan de deur. Maar niet alleen monsters vereerden ons met een bezoek. Prinsessen, spinnen, Powerrangers, piraten, Spiderman, paarden en Winnie de Pooh waren ook van de partij. Uiteraard kwamen ze allemaal voor hetzelfde: snoepgoed. Liefst héél véél snoepgoed.

Het was een drukte van jewelste in onze buurt. Auto's reden af en aan met papa's, mama's en kinderen. Ze stopten bij elk huis waar de verlichting bij de voordeur brandde, want dat is het teken dat er met Halloween wat te halen valt. Ons huis was duidelijk versierd, met een pompoen, verlichte spoken en een pad gemarkeerd door witte papieren zakjes met waxinelichtjes erin van de rand van de weg tot aan onze veranda. Niet te missen dus: ook bij ons viel wat te halen. En dat hebben we geweten. Zeker 130 kinderen kwamen bij ons aan de deur, zodat ik rond half acht genoodzaakt was om nog even snel naar de supermarkt te sjezen om wat extra snoepgoed in te slaan.

Uiteraard zijn we ook met onze koters even bij een paar buren langsgegaan. Ze waren verkleed als indianen in mooie pakjes die Christine voor ze had gemaakt. Dat zag er echt heel leuk uit en ze vonden het prachtig om overal snoepjes te krijgen. Soms konden ze amper wachten tot ze wat toegestopt kregen en graaiden ze gewoon zelf in de bak met snoep die meestal naast de voordeur stond. Gewoon doen of je thuis bent, zeg maar. Wij moesten flink ons best doen om ervoor te zorgen dat ze zich niet gelijk misselijk zouden eten aan alle lekkernijen. En terwijl wij met de kinderen op stap waren, zorgden opa en oma bij ons thuis voor de snoepuitdeling. Reuze handig. Op de foto hieronder zijn onze eigen indianen te zien op de veranda, samen met hun vriendinnetje Chloe. Voor de goede orde: dat spreek je dus uit als Klowie en niet als Gloe. Het was beslist een leuke avond. Nog 365 nachtjes slapen en dan is het weer Halloween.

Bezoek uit Nederland

2006-10-22T19:49:00.000-05:00

Dit weekend hadden we het eerste bezoek uit Nederland. Mijn oud-collega's Henk en Nico zijn voor een conferentie in Charlotte, en ja, dat is hier in de buurt. Dus kwamen ze zaterdag even langs om te kijken hoe wij hier wonen en natuurlijk om de lokale cultuur op te snuiven. Bovendien hadden ze op mijn verzoek een lading chocoladeletters meegenomen, zodat ik binnenkort mijn huidige collega's wat internationale cultuur kan bijbrengen en ze kennis kan laten maken met èchte chocola. Want wat hier in Amerika voor chocola doorgaat, is drie keer niks. Wat een slappe zooi is dat.

Voordat Henk en Nico zich richting North Wilkesboro konden begeven, hadden ze nog wel een obstakel te overwinnen. Ze moesten in Charlotte een auto huren en dat viel niet mee. De ene na de andere autoverhuurder bleek uitverkocht, maar uiteindelijk vonden ze toch nog een zaak die een stoere bak had staan: een vette Dodge Ram pick-up truck. Amerikaanser kan het bijna niet.

Wat die dag wel meezat, was het weer. Het was een stralend zonnige dag met temperaturen tegen de 20 graden. En dus gingen we eerst een hapje lunchen bij de Coffee Tavern, een leuke tent hier in het dorp. Lekker buiten zitten aan de oever van de Yadkin River. Daarna togen we richting de bergen die er in deze tijd van haar jaar fantastisch mooi uitzien met hun rijke schakering aan herfstkleuren. Veel bomen hebben kleuren die veel intenser zijn dan wat we in Nederland kennen. De natuur is zo echt een kunstwerk en rond dit weekend zijn de kleuren hier op hun mooist en dat hebben we geweten. We waren bepaald niet de enigen die op het idee waren gekomen om de Blue Ridge Mountains met een bezoek te vereren. De hele route langs de Blue Ridge Parkway was behoorlijk druk en een paar keer stonden we zelfs in een heuse file. Dat ben ik hier helemaal niet gewend.

Langzaam maar zeker naderden we dan toch de eindbestemming die ik in gedachten had: Grandfather Mountain met z'n beroemde Mile High Swinging Bridge. Maar met nog een mijl te gaan naar de toegangsweg tot deze berg, kwamen we helemaal vast te staan. Slechts af en toe schoven we een paar meter op. Het was snel duidelijk dat dit onbegonnen werk was en dus zijn we maar omgekeerd. Jammer, maar alles bij elkaar was er genoeg natuurschoon te bewonderen. Uiteraard heb ik mijn gasten nog even meegenomen naar de dichtstbijzijnde vestiging van Lowe's, waar ze geheel vrijwillig nog wat aankopen hebben gedaan, gevolgd door een bezoekje aan de Wal-Mart. Daar moet je toch een keer geweest zijn als je in Amerika bent. We sloten de dag af met een bezoek aan de Brushy Mountain Smokehouse, een altijd druk barbecuerestaurant bij ons in het dorp waar je voor een vriendelijke prijs kennis kunt maken met de lokale cuisine. Wat mij betreft was het een geslaagd dagje met mijn Nederlandse gasten. Wie volgt?

Appels en Tjoek-tjoeks

2006-10-08T19:30:00.000-05:00

Helaas werkten de weergoden niet mee voor de evenementen die we dit weekend bezochten. Aan het eind van de week werd het al wat koeler, maar dit weekend was het echt waardeloos. Hooguit een graad of 13, miezerig en af en toe een flinke bui er tussendoor. Oer-Hollands herfst weer hier in North Carolina dus. Maar we hebben ons er niet door laten tegen houden.

Zaterdag was hier in North Wilkesboro het jaarlijkse Brushy Mountain Apple Festival, ter viering van de appeloogst. De teelt van appels is namelijk big business in deze regio met z'n talloze boomgaarden tussen en op de heuvels. Het Apple Festival is een soort braderie met al gauw een paar honderd kraampjes met veelal ambachtelijke producten en natuurlijk veel lekkere hapjes. Naar verluid is dit één van de grootste ééndaagse evenementen van dit type in het zuidoosten van Amerika, met normaliter zo'n 160.000 bezoekers. Een flinke massa mensen dus, al zullen het er dit jaar door het slechte weer wel wat minder zijn geweest. Wij waren al vroeg van de partij, even na 8 uur 's ochtends, om te voorkomen dat we met onze brede kinderwagen door een grote menigte zouden moeten manoeuvreren. Dat bleek een goed idee te zijn, want het was nog lekker rustig, we hoefden nergens lang te wachten en we konden nog dichtbij parkeren. Het is trouwens opvallend dat heel veel stands worden gerund door goede doelen en lokale vrijwilligersorganisatie die zo een leuk centje kunnen verdienen. Van de kerk tot de padvinderij en van de Rotary tot de vrijwillige brandweer. Ze dragen allemaal 10% van de omzet af aan de organisatie en de rest - minus uiteraard de onkosten - is mooi en eerlijk verdiend.

De dag erna was speciaal voor Emily en Matthew. We gingen naar het Transportation Museum in Spencer, een voorstadje van Salisbury, en opa en oma kwamen ook. Nou gingen we niet zo zeer voor het museum op zich, maar er was vandaag een speciale gast: Thomas the Tank Engine! Of te wel, Thomas de Trein voor de Nederlandse lezers. En ja, welke peuter wil er nou niet een ritje maken met Thomas? De boefjes - en vooral Matthew - vinden "tjoek-tjoeks" prachtig. In de paar maanden dat ze bij hun opa en oma inwoonden, vonden ze het reuze interessant wanneer de grote diesellocomotief 's ochtend en 's middags met een slakkengangetje door de voortuin denderde. Ze hoorden de trein al van ver aankomen en wilden dan altijd gaan kijken. En als de machinist ze zag, naar ze zwaaide en speciaal voor hen de zware luchthoorn liet toeteren, dan kon hun dag niet meer stuk. Bovendien had Matthew vorige week met z'n verjaardag net een Lego Duplo treinbaan met Thomas the Tank Engine gekregen, dus ja, dan wil je die ook wel eens in het echt zien, niet waar?

Nou, we waren niet de enigen die dat wilden. Honderden papa's, mama's en hun kroost hadden de weg naar Spencer gevonden en we moesten dan ook lang wachten voor we een ritje konden maken. Gelukkig was er genoeg ander spul te bekijken, zoals oude auto's en een echte brandweerwagen (geen deel van de museumcollectie). Aan het begin van de middag konden we dan eindelijk instappen. Nog even wachten en toen .... puf, puf, tjoek-tjoek, daar gingen we. Het blijft toch wel een machtige machine, zo'n stoomlocomotief. Op de terugweg vielen Emily en Matthew al snel in slaap. Het was een geslaagd dagje, wederom ondanks het belabberde weer. En zoals dat wel vaker gaat, wordt het weer na het weekend weer stukken beter. Eind van de week moeten we weer boven de 25 graden zitten. Lekkere timing van de weergoden.

Er zijn er drie jarig, hoera, hoera

2006-10-01T20:35:00.000-05:00

Het lijkt wel of de tussenpozen tussen de verhaaltjes op deze weblog steeds langer worden. Druk op het werk, druk thuis en ook nog een beetje ziek zijn tussendoor zijn daaraan debet, maar we geven de moed niet op. Dit weekend was er in ieder geval genoeg om over te schrijven. Het was namelijk het Grote Verjaardagsweekend. Op zaterdag werden onze lieve boefjes twee jaar oud en op zondag was het mijn beurt om voor de zoveelste keer een jaartje ouder te worden. Het hele huis was versierd met slingers en balonnen en Christine had drie prachtige - en lekkere - taarten gemaakt.

Zaterdagochtend was het tijd voor Matthew en Emily om hun eerste cadeaus uit te pakken. En ook al begrijpen ze nog weinig van het concept 'verjaardag', leuk nieuw speelgoed dat snappen ze heel goed! Matthew was helemaal in z'n nopjes met z'n Thomas the Tank Engine trein van Lego Duplo en Emily begon gelijk rondjes door het huis te wandelen met haar nieuwe babypop en bijbehorende buggy. Hun dag kon al niet meer stuk. 's Middags hadden we gasten over en dat betekende uiteraard heel veel aandacht voor onze peuters en natuurlijk ook heel veel cadeautjes. Nieuwe kleren, nog een pop, een autootje, spaarcentjes en nog veel meer. Ze zijn flink verwend.

Met een deel van het gezelschap gingen we daarna uit eten bij Sunny Italy, een uiteraard Italiaans restaurant waar je nooit zou komen als je er niet via mond-op-mond reclame van had gehoord. Sunny Italy is gevestigd in een voormalige kippenschuur en ligt behoorlijk afgelegen. Er zijn een paar verschoten wegwijzers die je een beetje in de goede richting helpen en net wanneer je denkt dat je nu toch wel echt verdwaald moet zijn, ligt het aan je linkerhand. Van buitenaf doet het wat vervallen aan, maar binnen moest het wel goed eten zijn, want de parkeerplaats was al afgeladen vol toen wij er om half zes aankwamen en dat schijnt altijd zo te zijn. Het was een flinke drukte binnen, maar gelukkig hadden we gereserveerd. En we werden zeker niet teleurgesteld; het eten was uitstekend en vriendelijk geprijsd. Je moet er geweest zijn om iets te snappen van dit lokale instituut dat al sinds 1967 bestaat, maar twee avonden per week open is en gasten trekt die meer dan 50 kilometer verderop wonen. Een ander apart detail: de dagelijkse leiding is nog steeds in handen van de oorspronkelijke eigenaresse, een kwieke dame van 97 jaar die in flink tempo door het restaurant wandelt en hier en daar een praatje maakt met de vele vaste gasten. Kortom, leuk om dit eens te hebben gezien en we zullen er zeker nog eens komen.

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. In de middag zijn we lekker gaan wandelen langs de Yadkin River Greenway, vanaf het beginpunt in North Wilkesboro. De Greenway is een prachtig aangelegde fiets- en wandelroute aan de oever van de Yadkin rivier. Het weer was heerlijk, zonnig met een zacht briesje, en de kinderen vonden het best leuk. Eerst in de kinderwagen en daarna zelf stappen, voetballen, bellen blazen en bij papa op de schouders. Dit gaan we beslist vaker doen; het is gezellig en goed om met z'n allen in beweging te blijven. De komende weken wordt het hier naar verluid nog mooier, wanneer al het groen verandert in een bonte collage van herfstkleuren. Alles bij elkaar was het een zeer geslaagd weekend. Jammer dat het alweer voorbij is. Maar .... nog vijf daagjes werken en dan is er gelukkig weer een weekend. Hopelijk kan ik dan weer een verhaaltje schrijven. Ik doe m'n best.

Hert in de tuin

2006-09-02T20:12:00.000-05:00

Jawel, we hadden een hert in de tuin. In onze achtertuin om precies te zijn. Nee, we hebben het beest niet gezien, maar we weten dat ie er is geweest. Hoe we daar zo zeker van zijn? Dankzij een forensische toevalsvondst: een flinke dosis hertenpoep. Hertenpoep is makkelijk te herkennen. Het is net een berg konijnenkeutels. En nee, het is niet waarschijnlijk dat een hele kudde konijnen toevallig op precies dezelfde plek heeft zitten keutelen. Die optie kunnen we gerust uitsluiten. Ik vermoed dat het hert het had voorzien op de moestuin van de buren. Wie weet komt Bambi nog eens op bezoek en kunnen we hem ook zien. Hopelijk laat ie dan niet weer zo'n hoop rotzooi achter op ons gazon. Is ie nou helemaal betoeterd!

We blijven bezig

2006-08-29T19:51:00.000-05:00

Soms komt het er maar niet van om een verhaaltje voor de weblog te schrijven. Ik maak momenteel regelmatig lange dagen op het werk; er zitten belangrijke mijlpalen voor mijn project aan te komen en dan is de druk extra groot. Thuis zijn we nog volop bezig om het hele huis op orde te brengen. Elke avond proberen we iets te doen, al hangen we maar een paar foto's op boekenplankjes op. Dit weekend hebben we de hele garage opgeruimd en voorzien van een stellingkast en een paneel vol met gaatjes (peg board genaamd) waaraan je allerlei handige haakjes kunt hangen voor de meest uiteenlopende spullen. En natuurlijk moet er wekelijks gras worden gemaaid en dat is hier een flinke klus, vooral door de helling in de voortuin, de oneffenheden en de vele bomen. Je bent er zomaar anderhalf uur mee zoet als je het netjes doet. Deels met de tractormaaier (een wat ouder exemplaar dat we van Christine's ouders hebben gekregen) en deels met de gewone motormaaier. Pas heb ik eens de hele voortuin gemaaid met die motormaaier, maar dat was geen goed idee. Afgepeigerd was ik, dankzij de hitte en de helling, die ineens nog stijler lijkt dan ze werkelijk is wanneer je zo'n grasbrommer voortduwt. Voortaan dus toch maar weer met de tractor.

Sinds kort hebben we ook een weed eater, een onkruideter dus, waar je in Nederland de plantsoenendienst wel eens mee ziet lopen. Zo'n lange stok met een lawaaierig tweetakt-motortje aan de ene kant en een afgeschermd, snel ronddraaiend nylon draadje aan de andere kant. Een echt moordwapen, bepaald niet comfortabel in het gebruik, maar wel effectief in het neermaaien van elk stuk ongewenst groen. Ook een bladblazer (eveneens tweetakt) is aan de collectie tuingereedschap toegevoegd, want ook die komt hier goed van pas. Gek eigenlijk. In Nederland zou je er nooit over nadenken om zulke apparaten te kopen, want met een gemiddelde tuin ter grootte van een postzegel is daar natuurlijk geen enkele reden voor. Je zou je hele tuin in één keer verpulveren en wegblazen met zulke dingen. Maar hier zijn dergelijke apparaten hard nodig en algemeen gangbaar; in de bouwmarkt (dus ook bij Lowe's) hangen ze te kust en te keur. Vandaar dat we nu dus ook twee jerrycans met benzine in de garage hebben staan. Eén met gewone benzine (voor de beide maaiers) en één met tweetaktmix, die we zelf mengen: 1 deel tweetaktolie op 40 delen benzine. Het zijn zo van die kleine dingen waaraan je merkt dat het leven hier gewoon anders is dan in Nederland.

Nog zoiets: de post en de krant. Niks geen sleuf in de voordeur, maar een brievenbus langs de weg, voorzien van een rood plastic vlaggetje. Niet alleen om post te ontvangen, maar ook om te verzenden. Wanneer we iets willen posten, doen we dat in onze eigen brievenbus en zetten het rode vlaggetje omhoog. De postbode weet dan dat ie moet stoppen om de post op te halen, ook wanneer hij niets bij ons te bezorgen heeft. De postbode komt overigens zijn (of haar) auto niet uit. Het zijn gewone personenwagens, voorzien van een oranje zwaailicht (om het verkeer te waarschuwen voor deze langzame voertuigen), waarbij de bestuurder aan de rechterkant van de auto zit, zodat hij gewoon rechts kan rijden en zo bij alle brievenbussen kan. Soms zit ook het stuur rechts, net als in Engeland, maar niet altijd. Hoe ze dan sturen, remmen en gas geven, mag Joost weten, maar ik vermoed dat ze een extra set pedalen hebben en verder met hun linkerhand het stuurwiel bedienen. Bij lage snelheden kan dat waarschijnlijk net, maar het is vast wel even wennen. En de krant? Die gaat niet in de brievenbus, maar wordt compleet met reclamefolders verpakt in een plasticzakje dat de bezorger vanuit zijn rijdende auto zo in onze tuin of op de oprit gooit. Heel wat anders dan de Nederlandse bezorgers met hun loeizware krantentassen achterop de fiets. Huis-aan-huis reclamedrukwerk is er niet. Ik begreep dat dat verboden is. Alle reclame wordt dus of per post verstuurd of meegeleverd met de krant. De grotere kranten verschijnen trouwens 7 dagen per week, terwijl lokale leugenaartjes maar op enkele dagen verschijnen. Bij veel grote kranten kun je een goedkoper abonnement nemen, waarbij je de krant alleen elke vrijdag, zaterdag en zondag ontvangt. Dat hebben wij dus ook gedaan voor The Charlotte Observer, maar kennelijk gaat er wat mis bij de bezorging. De bezorger dumpt het ding namelijk trouw elke ochtend in onze voortuin. Zeven dagen krant dus voor drie dagen abonnementsgeld. Ons hoor je niet klagen. We blijven Hollanders, hè?

Het spookt hier

2006-08-13T20:04:00.000-05:00

Ja, je leest het goed. Het spookt hier. Nee, niet bij ons in huis, maar wel in Wilkesboro. Tenminste, dat hebben we gisteren gehoord tijdens de Ghost Walk die de lokale historische vereniging hier had georganiseerd. Onder leiding van een gids gehuld in 19e eeuwse kledij en voorzien van een oude lantaarn wandelden we (nou ja, we stonden meer stil dan dat we liepen) een uur lang door het centrum van Wilkesboro. De gids vertelde ons in geuren en kleuren over gebeurtenissen uit het verleden van Wilkesboro en allerlei bovennatuurlijke verschijnselen die daarmee te maken hebben. Zoals de koude plek op de plaats waar in de jaren '20 een klein meisje was doodgereden, geheimzinnige voetstappen en een door het raam zwevende dame bovenin een appartementencomplex en een spontaan bewegende schommelstoel. En niet te vergeten, het gerinkel van de enkelketens in de oude gevangenis van het dorp waarin ooit de legendarische Tom Dooley zat opgesloten.

Tom Dooley werd in 1868 opgehangen wegens de moord op zijn verloofde twee jaar daarvoor. Het was de eerste in de geschiedenisboeken vastgelegde 'crime passionel' in Amerika. Of Tom ook echt schuldig was, is tot op de dag van vandaag onzeker en op z'n minst twijfelachtig. Zelfs op het schavot getuigde hij nogmaals van zijn onschuld. Maar wie heeft het dan wel gedaan? Er schijnen meerdere verdachten te zijn, maar de meeste verdenking gaat uit naar de zus van het slachtoffer, met wie Tom een affaire zou hebben gehad. Ze zou haar zuster uit jaloezie hebben gedood. Hoe dan ook, Tom legde het loodje en werd beroemd, vooral door de ballade "Hang down your head, Tom Dooley" waarmee het Kingston Trio in 1958 een hit scoorde, hoewel de tekst van het lied al dateert uit de tijd van Tom's dood.

We eindigden onze wandeling bij de oude begraafplaats waarvan de geschiedenis teruggaat tot het eind van de 18e eeuw. Ondanks alle spannende verhalen, hebben we onderweg tot onze teleurstelling geen spook gezien of gehoord. Toch zullen we voortaan maar op onze hoede zijn als we in het holst van de nacht door Wilkesboro rijden, te midden van de oude huizen met hun krakende vloeren, gehuld in door maneschijn oplichtende mistflarden. Je weet het maar nooit.

Weekendje weg

2006-08-11T20:15:00.000-05:00

Afgelopen weekend waren we er even tussenuit. Voor een lang weekend om precies te zijn, want ik was vrij van vrijdag tot en met dinsdag. We gingen naar onze vriendinnen Lura en Judy in Centreville, Maryland, zo'n 730 kilometer hier vandaan. Lura en Judy zijn sinds een paar maandjes de trotse mama's (ja, ja, ook dat kan in Amerika) van een prachtige dochter, dus alle reden voor een bezoekje. Ook konden we zo eens een kijkje nemen in hun prachtige huis dat ze een paar jaar terug hebben laten bouwen. Het was echt een heel mooi optrekje, zij het op een ietwat afgelegen locatie.

We hebben het het hele weekend rustig aan gedaan. De heenweg deden we in 2 etappes met een overnachting in Front Royal, Virginia. Het eerste deel van onze route voerde ons door fraai bergachtig terrein rond de grens van North Carolina en Virginia, terwijl Front Royal is gelegen in de schitterende Shenandoah Valley. Deze vallei met daarin de gelijknamige rivier is voor een groot deel beschermd als Nationaal Park. Daar zullen we een ander keertje vast nog eens naar toe gaan. Op zaterdag reden we vervolgens dwars door Washington DC, pal langs het Pentagon, door naar Annapolis waar we de enorme brug over de Chesapeake Bay namen richting Centreville. Deze prachtige baai die uitmondt in de Atlantische Oceaan biedt niet alleen veel natuurschoon, maar is ook een watersportparadijs. Niet te geloven wat daar aan kapitale jachten ronddobbert. Helaas kwam het er niet van om een tochtje te maken op het luxe motorjacht van Lura en Judy bij gebrek aan zwemvesten voor de kids. Misschien een ander keertje. Wel zijn we naar powerboat races geweest. Lura's vader was mede-organisator van de races en zowel hij als een neefje deden zelf mee. Die dingen gaan flink hard en maken een hoop lawaai; net Formule 1 op het water. Het is een hele happening met talloze families langs de waterkant. Niet echt onze sport, maar toch wel grappig om dit zo eens te zien.

Maandag togen we al weer huiswaarts, waarbij we de reis nu in ruim 8 uur voltooiden. Met snelheidslimieten van hooguit 65 of 70 mijl per uur (104 c.q. 112 km per uur) schiet het ook niet echt op; het is bepaald geen Duitse Autobahn hier. Maar goed, het rijdt verder wel relaxed en je ziet nog eens wat. Dinsdag hebben we nog wat klusjes rond het huis gedaan en toen was het lange weekend al weer voorbij. In september komen Lura en Judy bij ons op bezoek, dus er is al weer wat leuks om naar uit te kijken.

Tomaten

2006-07-29T19:59:00.000-05:00

He, he, het begint erop te lijken. Het is nu twee weken geleden sinds we al onze spullen uit de opslagunit in Statesville overbrachten naar ons nieuwe onderkomen in North Wilkesboro. Bloedheet was het die dag (35 graden), maar gelukkig hadden we flink wat hulp en was de klus sneller geklaard dan we vooraf hadden gedacht. Maar daarmee waren we natuurlijk nog niet klaar, want toen begon het uitpakken, het in elkaar schroeven van meubilair en het zoeken van een plekje voor ons hele hebben en houden. Ook had het huis nogal last van achterstallig onderhoud, maar in overleg met de eigenaren komen we daar tot nu toe gelukkig aardig uit. Langzaam aan begint het huis een beetje als thuis te voelen en beginnen de verhuisdozen meer en meer uit het zicht te verdwijnen.

Ook onze dagelijkse routine begint vorm te krijgen. De wekker gaat af om kwart over zes, al vindt Matthew het soms nodig om ons op een vroeger tijdstip wakker te maken. Snel douchen en aankleden, zodat we meestal net klaar zijn als de kleine bengels zich beginnen te roeren. We ontbijten met z'n allen en rond kwart voor acht stap ik in de auto naar m'n werk. Tussen de middag kom ik meestal thuis om te lunchen. Best lekker om dicht bij je werk te wonen. Als het mee zit ben ik om kwart over vijf thuis uit m'n werk, al werd het de afgelopen dagen regelmatig wat later. Dat heb je nu eenmaal als projecten belangrijke mijlpalen naderen. Elke vrijdag ga ik met een paar collega's uit lunchen, telkens in een ander restaurant. Zo leer ik gelijk de omgeving een beetje kennen.

Christine is overdag thuis met de kinderen. Vooral de 'screened porch' (afgeschermde veranda) achter het huis is een uitkomst. De kinderen kunnen er heerlijk spelen; lekker buiten en toch een beetje binnen. Dankzij de plafondventilator is het er goed uit te houden en de deuren kunnen we met een haakje vergrendelen om ze 'binnen' te houden. Als Christine even in huis bezig is, kan ze via het keukenraam een oogje in het zeil houden. De afgelopen dagen is ze er ook een paar keer op uit geweest met de kids. Niet alleen om allerlei boodschappen te doen, maar ook om de parken en speeltuinen in de omgeving te verkennen. Na de zomer gaan ze een paar ochtendjes per week naar een peuterspeelzaal. Dat is leuk voor hen en Christine heeft dan even haar handen vrij om dingen te doen die je beter zonder kids kunt doen, of om gewoon even bij te komen van die twee druktemakers. Want drukte maken, dat kunnen ze wel.

Veel burencontact lijkt er niet te zijn hier; de mensen zijn toch wat meer op zichzelf. Van de week kwam een oudere dame die schuin tegenover ons woont even langs om zich voor te stellen. Ze bracht ter verwelkoming wat tomaten uit haar eigen moestuin. Vandaag werd Christine benaderd door de buurman, een gepensioneerd kinderarts afkomstig uit Hong Kong. En jawel, ook hij bracht ons zelfgekweekte tomaten. Als dat zo doorgaat met de rest van de buren dan kunnen we binnenkort een heerlijke pan tomatensoep maken.

Het is stil geweest

2006-07-12T21:12:00.000-05:00

Het is lang, heel lang stil geweest op mijn weblog. Niet omdat er niets te schrijven viel, integendeel. Maar de tijd is schaars momenteel en als er dan eindelijk tijd is, zit het soms ook even tegen. Zoals afgelopen vrijdag toen ik een heel verhaal voor de weblog had ingeklopt. Ik moest alleen nog even op de knop drukken om het verhaal ook echt te publiceren. En toen .... poef ... weg verhaal. Mijn webbrowser begon even te spoken en in een flits was alle tekst verdwenen en niet meer terug te halen. Had ik dus dat hele verhaal voor Jan Joker zitten tikken. Daar had ik dus wel even de balen van .

Nu dus weer een poging, zij het met een kort verhaaltje. Maar wel iets wat leuk is om de melden dacht ik. Wij hebben hier vaak allerlei beesten in de tuin. Dagelijks huppelen de eekhoorntjes door de voortuin. Erg schuw zijn ze niet, want je kunt ze tot op een meter of drie benaderen. Ook konijnen zien we geregeld en niet te vergeten hagedissen. Ze hebben een prachtige zilverblauwe kleur en steken mooi af op de witte muur van de garage waar ze dan lekker zitten te zonnen. Maar eergisteren hadden we een nieuwe gast: een slang. Nee, geen tuinslang, maar een echte zwarte rattenslang van pakweg 180 cm. Een flinke knaap dus. De slang liet zich uitgebreid bekijken en voelde zich wellicht op zijn gemak door de sissende geluiden die Matthew en Emily maakten. Het schept een band als je dezelfde taal spreekt, zeg maar. Vervolgens kroop ie omhoog tegen een paal. Waarschijnlijk wist ie dat we hier op een aantal palen vogelhuisjes hebben staan en vogeltjes, die lust ie wel. Verder staan er muizen en dergelijke op het menu, dus hier in deze landelijke omgeving is hij beslist nuttig. Na een tijdje verdween hij door een ventilatierooster onder het huis, waar hij vermoedelijk de nacht heeft doorgebracht. Gisteren zagen we hem zowel 's ochtends als 's avonds. Uiteraard heb ik even een plaatje geschoten van onze glibberige vriend.

Komend weekend gaan we verhuizen. Da's heel leuk als het dik 30 graden is, maar goed, het moet maar. Van weblogverhalen zal dan wel weinig komen, maar daarna hoop ik de draad toch weer met wat meer regelmaat op te kunnen pakken.

We hebben een huis

2006-06-25T19:35:00.001-05:00

Dit weekend zijn we weer wezen kijken voor een huis in de buurt van mijn werk. We hadden al wel een reservering voor een heel mooi huis, maar dat komt pas in september beschikbaar. Dus keken we in de tussentijd rustig verder om te zien of we wellicht ergens sneller terecht konden. En dit weekend zijn we daar dus in geslaagd. Ik was het huis op het spoor gekomen op het intranet van Lowe's na een tip van iemand die wist dat ik op zoek was. Op het intranet staan huizen die door andere Lowe's medewerkers worden verhuurd. Ons kent ons, zeg maar.

Het huis is ongeveer 30 jaar oud, heeft twee verdiepingen en biedt zo'n 200 m2 woonoppervlak. Beneden zijn er een grote keuken, een eetkamer en twee woonverblijven. Dat komt hier nog veel voor. Van oudsher was het ene woonverblijf voor dagelijks gebruik, terwijl het andere wat formeler en netter was voor bijzondere gelegenheden. Hoewel dat onderscheid eigenlijk een beetje verleden tijd is, zie je het in de opzet van veel huizen nog terug. Wij zullen dus één kamer (voorzien van open haard) als zitverblijf gaan gebruiken, terwijl de andere het speeldomein voor de kleine boefjes wordt. Het huis is voorzien van een 'wrap-around porch'; een veranda die zich over meerdere zijden van het huis uitstrekt (voorkant en beide zijkanten in dit geval). Dat vinden wij altijd erg leuk. Aan de achterkant is er ook nog een 'screened porch'. Dat is een overdekt terras voorzien van een plafondventilator en afgeschermd met muskietengaas. Daar kun je dus 's avonds heerlijk buiten zitten, zonder te bezwijken onder de warmte of te worden lekgeprikt. De bovenverdieping heeft 4 grote slaapkamers. De 'master bedroom' (de grootste van allemaal en bestemd voor papa en mama) heeft een eigen badkamer. Elders op de verdieping is nog een tweede volledige badkamer. Door het hele huis zijn ingebouwde kasten te vinden. Direct achter het huis staat een garage voor 3 auto's.

Hoewel het huis qua uiterlijk wat minder aansprak dan het huis waarvoor we een reservering hadden, hebben we toch besloten om het te doen. Niet alleen omdat het direct beschikbaar is (nadat de eigenaren klaar zijn met wat onderhoud), maar ook vanwege de veel gunstiger ligging ten opzichte van de belangrijkste woonkernen en verbindingswegen. Binnen 10 minuten kan ik op kantoor zijn en de dorpjes Wilkesboro en North Wilkesboro met alle winkels en voorzieningen zijn in 6 tot 8 minuten bereikbaar. Bovendien is het een hele mooie en rustige buurt, de mooiste die we op onze huizenjacht zijn tegengekomen. De buurt heeft een eigen zwembad waarvan de bewoners gebruik kunnen maken, tenminste, als je daarvoor betaalt aan de vereniging van eigenaren. En niet onbelangrijk; het huis is $100 goedkoper dan dat andere huis. Voor $850 per maand (zo'n 680 euro) mogen wij er wonen en dat is best schappelijk.

In het weekend van 15 en 16 juli willen we het huis gaan schoonmaken en inrichten. Diverse hulptroepen hebben zich gelukkig al gemeld, dus dat moet lukken. In de tussentijd zullen we wel wat dingen moeten kopen, zoals een wasmachine, een droger, televisies en meer van dat spul. Ook moeten we water, elektriciteit, telefoon, verzekering, kabel en internet gaan regelen. Een hoop gedoe, maar in ieder geval is het wel plezierig dat we nu snel weer ons eigen plekje hebben. Dan kunnen we weer even vooruit tot de volgende verhuizing in 2008, wanneer de IT-afdeling van Lowe's naar Mooresville verkast. Daar moeten we nog maar even niet aan denken.

Druk, druk, druk ...

2006-06-23T20:06:00.000-05:00

Zo, eindelijk weer even gelegenheid om wat regels op m'n weblog te schrijven. Het is allemaal best leuk en aardig dat ik weer aan het werk ben, alleen gaat er wel heel veel tijd in zitten. Zodoende blijft er weinig tijd over voor andere dingen, zoals de weblog.

Inmiddels heb ik er al weer twee weken opzitten bij Lowe's. Twee leerzame weken, waarbij duidelijk is dat veel dingen bij zo'n groot bedrijf nog niet echt goed zijn georganiseerd en daardoor erg lang duren. Het winkelbezoek was interessant en flink aanpoten, tenminste, op de tweede en derde dag. Ik hielp een handje met vakken vullen bij de verfafdeling. Voor spuitbussen en kleine blikken is dat goed te doen, maar met de 5 en 6 gallon emmers is het een heel ander verhaal. Die wegen per stuk zo'n 23 tot 27 kilo en als je er daar dan zo'n 80 van door je handen laat gaan, dan kun je dat goed voelen. Maar goed dat ik heb doorgeleerd voor ander werk!

Ook de introductiedag voor nieuwe medewerkers (een wekelijks evenement met zo'n 20 mensen per keer) heb ik achter de rug. Het was vooral veel informatie over alle arbeidsvoorwaarden en regelingen. Ik ben de afgelopen week zowat elke avond bezig geweest met de papierwinkel voor het regelen van allerlei verzekeringen (ziektekosten, arbeidsongeschiktheid, leven) en pensioenvoorzieningen. Een heleboel dingen werken hier behoorlijk anders dan in Nederland, dus ik moet goed lezen wat het allemaal inhoudt en welke opties er zijn en vervolgens samen met Christine besluiten wat we wel en niet willen hebben.

Het eigenlijke werk bestaat tot nog toe vooral uit inlezen en het deelnemen aan projectoverleg. Gelukkig kon ik daaraan vanuit mijn achtergrond al de nodige goede bijdragen leveren, dus ik geef m'n visitekaartje wel af, zogezegd. Met de directe collega's kan ik het uitstekend vinden en dat is ook mooi meegenomen. Er werken trouwens opvallend veel mensen uit India, veelal via externe bedrijven. Dat is soms lastig in de communicatie; ze praten vaak zachtjes en bovendien met een sterk accent. Vandaag werd mijn bureau eindelijk voorzien van een telefoon en een computer; dat duurde echt een eeuwigheid. Nu alleen nog toegangsrechten tot het netwerk en dan kan ik echt volledig aan de slag. Het heeft heel wat voeten in de aarde.

Zaterdag gaan we weer een huis bekijken. We hebben al wel een mooi huis 'gereserveerd', maar dat is waarschijnlijk pas in september beschikbaar. Het huis waar we nu gaan kijken is direct beschikbaar, ligt op een veel gunstiger locatie en is bovendien goedkoper doordat het rechtstreeks door de eigenaar wordt verhuurd en niet via een makelaar. Wel ziet het huis (ik reed er van de week al even langs) er van buiten qua stijl wat minder aantrekkelijk uit, maar de omschrijving van de binnenkant is toch wel veelbelovend. We zien wel wat het is. Gelukkig hebben we geen haast, maar het zou toch wel prettig zijn om weer een eigen plekje te hebben.

De eerste dag

2006-06-12T19:34:00.000-05:00

Vandaag was het dan zover. Mijn eerste werkdag bij Lowe's. Na een beroerd korte nacht waarin de kids ons heel lang wakker hielden, vertrok ik om 7 uur in m'n Toyotaatje naar North Wilkesboro. Gelukkig had ik ruim de tijd genomen, want eenmaal in meer bergachtig gebied aangekomen bevond ik me in een hevige onweersbui. Die zijn hier altijd veel heftiger dan in Nederland, dus ik moest voorzichtig rijden. De werkdag zelf begon wat rommelig (beetje miscommunicatie hier en daar), maar in ieder geval heb ik nu een pasje om het gebouw binnen te komen en jawel, m'n eigen 'cubicle'. Je kent ze wel uit films en van TV, waarbij je in een grote ruimte zo'n doolhof van die kleine hokjes ziet, opgetrokken uit halfhoge scheidingswandjes. Het is wel even wennen zo'n hok als werkplek. In Nederland zou de ARBO-dienst gelijk bezwaar maken, maar hier zijn ze heel gewoon. Het merendeel van de dag heb ik lezend doorgebracht. Er is heel wat papier om door te spitten zodat ik snel weet wat er allemaal speelt en ik gauw met mijn project aan de slag kan.

Voordat het zover is, ga ik de komende drie dagen iets heel anders doen. Net als elke andere nieuwe Lowe's medewerker (van hoog tot laag) ga ik aan de slag in een winkel van Lowe's. Op die manier leert iedereen hoe het er in de winkels van Lowe's aan toegaat en waar het bij Lowe's uiteindelijk allemaal omdraait. Ben benieuwd wat ik allemaal mag gaan doen. Zakken cement opstapelen? Schroefjes tellen? Aan de kassa? Ik laat het maar over me heen komen. Het is in ieder geval weer een hele nieuwe ervaring.

Tja, de vakantie is duidelijk voorbij nu. Een nieuwe fase in ons emigratieavontuur is aangebroken. Nu alleen nog een huis, maar dat laat vermoedelijk nog tot eind augustus of begin september op zich wachten. Later meer daarover.

666

2006-06-06T19:38:00.000-05:00

Vandaag maakten talloze gelovige en bijgelovige lieden zich wereldwijd zorgen over drie cijfers: 666. De datum van vandaag dus, de 6e van de 6e van 2006. Volgens velen een duivels getal, al dan niet gebaseerd op teksten uit de bijbel. Een getal dat staat voor kwaad en onheil en als het even tegenzit het einde van onze planeet. Met nog een paar uur te gaan in onze tijdzone draait de aardkloot nog steeds vrolijk door. Nee, wij maken ons geen zorgen over dat onzinnige geneuzel over een paar zesjes. In tegendeel, wij hebben vandaag lekker gevierd dat Christine jarig is. Niks uitbundigs, maar toch een beetje feestelijk, zij het dat de feestvreugde ietwat werd getemperd doordat Matthew zich niet lekker voelt en koortsig is. Geen idee wat 'm mankeert. Hmmmm .... misschien toch het gevolg van 666?

Een duur avondje uit

2006-06-04T18:29:00.000-05:00

De zaterdag begon sportief. Nou ja, niet zo zeer voor ons, als wel voor ons neefje Hunter. Hij had een honkbaltoernooi en wij gingen even kijken. Wel leuk om te zien al die ventjes van een jaar of 9 in die mooie honkbaloutfits. Zijn team was het hele seizoen nog ongeslagen en dit toernooi was dat niet anders. In de paar innings die wij hebben gezien, sloeg Hunter nog een mooie honkslag onder het toeziend oog van Matthew en Emily. De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan en lekker in de tuin gespeeld. Het is hier nog steeds heerlijk warm en zonnig.

's Avonds zijn Christine en ik naar de bioscoop in Statesville geweest waar we The DaVinci Code hebben gezien, naar het gelijknamige boek van Dan Brown. Deze film - die op 19 mei wereldwijd in premiere ging - heeft ook hier veel aandacht in de media gekregen. Net als het boek is de film controversieel, vooral voor conservatieve Christenen. En aangezien er daar nogal wat van zijn in de USA - en zeker ook in North Carolina - staat de film in het middelpunt van heftige discussies. Conservatieve geesten zouden de film en het boek het liefst boycotten. Zij vinden dat Dan Brown's verhaal de verhalen uit de Bijbel geweld aandoet. Maar ja, het lijkt mij de vrijheid van de auteur om zich buiten de paden van de Bijbel te begeven. Vrijheid van meningsuiting is nou eenmaal een groot goed, zeker hier in Amerika. Bovendien is de Bijbel niet voor iedereen de ultieme waarheid, iets waarmee het conservatieve volksdeel kennelijk veel moeite heeft. Wel kun je vraagtekens zetten bij het gegeven dat Dan Brown diverse zaken uit zijn boek als feiten bestempelt. Vanuit wetenschappelijke (niet-christelijke) hoek is daarop kritisch gereageerd. Diverse zaken die Brown als feiten presenteert zijn namelijk pertinent onjuist. Gedetailleerde besprekingen van het verhaal (vanuit verschillende invalshoeken) zijn er genoeg te vinden op internet, dus dat zal ik hier niet nog eens dunnetjes overdoen. Wij vonden het in ieder geval een prima, spannende film met een interessante verhaallijn.

Rond half negen was de film afgelopen en togen wij naar onze volgende bestemming: de Toyota-dealer in Huntersville, die 7 dagen per week tot 22.30 uur open is. Wanneer mijn baan begint hebben we een tweede auto nodig voor mijn woonwerkverkeer, dus ik ben al een paar weken aan het rondsnuffelen op internet. Ik wilde het financieel een beetje binnen de perken houden, want die mooie Honda Odyssey die we als gezinsauto kochten was al duur genoeg. Maar het moest natuurlijk wel een betrouwbare auto zijn, dus liefst niet al te oud en niet al te veel mijlen op de teller. Tegelijkertijd keek ik toch nog wel met een schuin oog naar een stoere SUV, zo'n Jeep-achtige wagen dus. Die vind ik toch wel erg leuk, maar ja, het benzineverbruik is minder plezant, zij het dat het bij de kleinere SUVs nog wel acceptabel is. Een lichtelijk tweestrijd dus tussen mijn autominnend hart en mijn verstand. Vrijdagochtend zagen we een commercial op TV van de Toyota-dealer, waarin ze enkele hele interessante aanbiedingen hadden. Hier in Amerika werken de autofabrikanten met modeljaren, die bepaald niet gelijk lopen met de kalenderjaren. Eind mei kwamen de eerste 2007 modellen op de markt en dan proberen de dealers met alle macht om hun 2006 modellen te slijten. Daarbij worden soms enorme kortingen gegeven, waardoor een nieuwe auto wel eens goedkoper kan zijn dan een gebruikt exemplaar.

De prijzen bij deze dealer moesten inderdaad wel interessant zijn, want het was behoorlijk druk. Er waren zeker 6 verkopers in onderhandeling met klanten toen wij aankwamen. Samen met een nog beschikbare verkoper spoedden we ons naar de Corolla's. Ja, ja, mijn verstand had gezegevierd: een compacte, zuinige auto en geen grote bak. De Corolla's hier zijn hetzelfde als in Nederland, zij het dat hier alleen de sedanversie verkrijgbaar is. De motorisering is wel anders. In Nederland zijn een 1.4 en een 1.6 liter motor beschikbaar en alleen de sportversie heeft een 1.8 liter motor. Die laatste is in Amerika de basismotor. We zijn een flinke tijd bezig geweest met de verkopers. Kijken, praten, verschillende alternatieven uitwerken en al het papierwerk regelen. En als ik zeg papierwerk, dan bedoel ik ook papierwerk. Hallo zeg. Christine en ik hebben ieder minstens 25 handtekeningen en evenzovele parafen gezet voordat de auto van ons was. Het leek wel of we een kind adopteerden in plaats van een auto kochten. Ja, dat gaat er wat omslachtiger aan toe dan in Nederland. Daar staat dan wel tegenover dat we niet wekenlang op de aflevering hoeven te wachten. Om 5 minuten voor middernacht reed ik de parkeerplaats af in een splinternieuwe, donkergrijze 2006 Corolla LE, voorzien van een automatische versnellingsbak, elektrisch bediende ramen, centrale vergrendeling met afstandsbediening, cruise control, CD-wisselaar, airco en het enige minpuntje: houtfineer op het middenconsole en de portierhandgrepen. Geen porum dat nephout in een Corollaatje, maar het zat er nou eenmaal bij in deze op een na eenvoudigste uitvoering, dus ik zal het ermee moeten doen. Dat alles was van ons voor een prijs van omgerekend nog geen 13.000 euro. In Nederland zou je daarvoor al gauw zo'n 24.000 euro moeten neertellen. Mij hoor je dus niet klagen, zeker niet aangezien een tweedehands exemplaar in deze uitvoering van 1 of 2 jaar oud met 10 tot 20.000 mijl op de teller meer had moeten kosten dan deze nieuwe wagen. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Al met al was het een hele nieuwe ervaring om midden in de nacht 'even' een nieuwe auto te gaan kopen. Een avondje uit was nog nooit zo duur. Voorlopig maar even niet meer gaan stappen.

Lekker luieren en zwaar zwoegen

2006-05-31T08:14:00.000-05:00

Het was heerlijk. Even lekker een lang weekend weg naar de prachtige Great Smokey Mountains aan de westelijke rand van North Carolina. We hadden een huisje gehuurd in het Twin Brook Resort in Maggie Valley, omring door reusachtige bomen en metershoge rhododendrons. Een snelstromend beekje pal voor de veranda zorgde daarbij voor het nodige rustgevende achtergrondgeluid. Het was behoorlijk druk in Maggie Valley, mede door twee evenementen voor berijders van Harley Davidsons en Chevrolet Corvettes. Maar ook talloze andere Amerikanen waren er dit weekend op uit gegaan. Maandag was het hier namelijk Memorial Day, de dag waarop gevallenen uit de diverse oorlogen worden geëerd en dat is voor de meeste mensen een vrije dag.

Zaterdag brachten we een bezoekje aan Waynesville, een ietwat artistiek dorpje met allerlei leuke winkeltjes, gevolgd door een ritje over de Blue Ridge Parkway, de prachtige bergweg door de Smokeys. Zondag gingen we naar Cherokee, het centrum van het reservaat van de gelijknamige Cherokee-indianen. Er is daar van alles te doen, allemaal heel toeristisch. Wij beperkten ons tot een bezoekje aan Oconaluftee Village, een soort openluchtmuseum over het leven van de Cherokees van zo'n 250 jaar geleden. Best leuk om te zien. Daarna opnieuw een stukje Blue Ridge Parkway gereden, ditmaal met een korte picknick. Het is een magnifiek groen landschap om doorheen te rijden. De bergen zijn hier doorgaans zo'n 1200 tot 1800 meter hoog en zijn dicht begroeid met loofbomen. Echt prachtig mooi.

Verder hebben we het lekker rustig aan gedaan en hebben Emily en Matthew de nodige tijd doorgebracht in de speeltuin van het resort. De rit van het huisje naar de speeltuin (en weer terug) ging per bolderkar. Dat was heerlijk ontspannen voor de beide boefjes alleen wat minder voor papa; heuvel op en heuvel af kun je goed voelen wanneer je zo'n vol beladen bolderkar moet trekken. Vlakbij het resort kwamen we nog een paar beren tegen, waarvan we er één hebben gekocht voor in onze toekomstige tuin. De beren waren door een lokale artiest geheel met een kettingzaag uit een stuk boomstam vervaardigd. De kids konden het beest ook wel waarderen en gaven hem de nodige knuffels op z'n snuit.

Maandag zijn we teruggekeerd naar Stony Point, want er was werk aan de winkel. De container met onze spullen zou namelijk de volgende dag arriveren bij onze opslagplaats in Statesville. Met de hulp van Jimmy (een vriend van Bill) en twee dagloners die ik bij een opvangcentrum voor daklozen had ingehuurd, hebben we het hele ding in goed anderhalf uur leeggehaald en alles in de opslagunit gepropt. Het was een zware klus, niet in de laatste plaats dankzij de meedogenloze zon die het kwik tot bijna 35 graden had opgestuwd (om maar te zwijgen van de temperatuur in de container). Het is beslist een prettig idee dat al onze spullen nu hier zijn in veilig in de opslag staan. Alleen het vooruitzicht dat we de hele zooi er binnenkort weer uit moeten halen om naar onze nieuwe residentie te verhuizen is wat minder, maar goed.

Vandaag gaan we op huizenjacht. We hebben 4 huurwoningen in de omgeving van Wilkesboro op het oog en gaan daar dus een kijkje nemen. Verder moet ik vandaag de hele papierwinkel voor m'n nieuwe baan bij Lowe's invullen. Alles is nu officieel en het wachten is nu nog slechts op het doorlopen van de diverse controles: antecedentenonderzoek, drugtest, en dergelijke. Het heeft beslist meer voeten in de aarde dan in Nederland om ergens in dienst te treden. Naar verwachting kan ik 12 juni aan het werk. Nog heel even een klein beetje vakantie dus.

Weer bijna aan de slag

2006-05-24T20:32:00.000-05:00

Het werkloze tijdperk lijkt snel ten einde te komen. Zoals het er nu naar uitziet ga ik komende week aan het werk als Senior IT Operations Analyst bij Lowe's, de op één na grootste keten van bouwmarkten ter wereld (alleen HomeDepot is nog groter). Met meer dan 1250 winkels in de USA en Canada (elke 3 dagen komt er een vestiging bij), ongeveer 185.000 werknemers en een jaaromzet van ruim 35 miljard dollar is Lowe's beslist een groot bedrijf. Voor de Tweede Wereldoorlog begon Lowe's als een lokale handel in bouwmaterialen in North Wilkesboro, zo'n 40 minuten rijden ten noorden van ons huidige tijdelijke adres. Tot voor kort was het hoofdkantoor van Lowe's in North Wilkesboro gevestigd, maar inmiddels is er prachtige nieuwe campus in ontwikkeling (een deel is al klaar) in Mooresville, nabij Charlotte. Ook dat is hier ongeveer 40 minuten vandaan, maar dan in zuidelijke richting.

Vorige week dinsdag had ik dus mijn allereerste sollicitatiegesprek, geheel per telefoon. Dit was slechts een eerste selectie om wat nadere informatie over mijn ervaring te krijgen. Kort daarvoor was ik al ingefluisterd over de sollicitatieprocedure en het werken bij Lowe's door Ton, een andere Nederlander, die sinds vorige zomer met zijn Amerikaanse vrouw in North Wilkesboro woont en recent bij Lowe's in dienst is getreden. Ik was eind vorig jaar met zijn vrouw in contact gekomen via een internetforum waar Nederlands-Amerikaanse stellen ervaringen uitwisselen met de Amerikaanse visumprocedure en met het vestigen in de USA. De wereld is klein en Nederlanders kom je dus echt overal tegen. Toch handig dat internet.

De rest van de week bleef het nogal stil, al wist ik wel dat ik door was naar de volgende ronde. Afgelopen maandag kwam dan het verzoek of ik dinsdag kon komen opdraven voor een hele reeks gesprekken. Nou dat kon ik wel, want ik heb toch bijna niks te doen. Ik was de hele middag zoet met deze sollicitatie. Eerst drie opeenvolgende gesprekken met evenzoveel verschillende personen van de IT-afdeling in North Wilkesboro. Die verliepen allemaal positief en ik kon ze een goed beeld geven van mijn ervaring en inzichten. Daarna op naar het nieuwe hoofdkantoor in Mooresville voor een gesprek met een recruteur voor informatie over de arbeidsvoorwaarden. Die zijn naar Amerikaanse maatstaven heel behoorlijk met onder andere 10 vakantiedagen per jaar, een voor pakweg 65% door de zaak betaalde ziektekostenverzekering voor het hele gezin, 10% personeelskorting op alle producten in de winkels, een pensioenregeling en de mogelijkheid om aandelen in Lowe's te kopen met 15% korting. Over het salaris wilde hij nog geen details geven, maar al vanaf het eerste telefoongesprek was duidelijk geweest dat ik meer vroeg dan zij konden bieden. Ik ben ook zo hebberig ...

Vandaag had ik nog een telefonisch gesprek met de Vice President of IT die mij ook wel even persoonlijk wilde spreken en zeer geïnteresseerd was in de dingen die ik op mijn CV had staan. Deze hoge baas had tenminste ook de bevoegdheid om wat meer over het salaris te zeggen en gelukkig was het verschil met mijn salariswensen veel kleiner dan ik vooraf had verwacht op basis van de indrukken die men eerder had gegeven. Een paar uur later hing de recruteur aan de lijn met een concreet salarisvoorstel en een aantrekkelijk bonus bij indiensttreding. Yep, men wil mij duidelijk heel graag hebben en liefst snel. Ik moet alles nog officieel op papier krijgen zodra het geheel intern is goedgekeurd, maar dat lijkt nog slechts een formaliteit.

Christine en ik hebben gisteren en vandaag uiteraard veel gesproken over deze reële kans op een baan: doen we het of doen we het niet? North Wilkesboro is bepaald niet onze droombestemming. Het is een prachtig gebied, bosrijk en zeer heuvelachtig, maar de dorpjes stellen niks voor en zijn behoorlijk verwijderd van de grote steden, nog verder zelfs dan Stony Point waar we nu zitten. Nou is het gelukkig maar tijdelijk, want in 2008 gaat de IT-afdeling verhuizen naar het nieuwe onderkomen in Mooresville en dat is geen verkeerde locatie, al is het natuurlijk nog steeds geen Raleigh, de stad die toch wel onze voorkeur heeft. Wat wel plezierig is, is dat het maar 40 minuten van opa en oma verwijderd is en hooguit 20 minuten van Christine's broer en schoonzus. Zo valt er nog eens een oppas voor de kleintjes te regelen.

Financieel lijkt het allemaal best aantrekkelijk. Het salaris komt - afhankelijk van de dollarkoers die je hanteert - redelijk overeen met wat ik in Nederland verdiende, maar dan zonder lease-auto en uiteraard zonder de karrevracht aan vakantiedagen waar wij Hollanders zo aan zijn gewend. Daar staat tegenover dat het levensonderhoud in de omgeving van North Wilkesboro wat voordeliger is dan in de meer stedelijke gebieden. Ook het verdere loopbaanperspectief is gunstig. Niet alleen binnen Lowe's, maar ook daarbuiten. Ervaring bij een groot bedrijf als Lowe's staat altijd goed op je CV. Kortom, als we willen kunnen we later altijd nog proberen om richting Raleigh te verhuizen. Zo lang de kinderen nog niet aan een school zijn gebonden, kunnen we nog makkelijk alle kanten op.

Ook vakinhoudelijk is het best een uitdaging. Men wil mij voornamelijk hebben voor mijn ervaring met ITIL. Voor de niet-ingewijden: dat is een verzameling van 'best practices' om IT-organisaties zo goed mogelijk in de klauwen te houden. ITIL is al sinds begin jaren '90 zeer populair in Nederland en andere Europese landen, maar in Amerika heeft ITIL pas een jaar of 5 geleden voet aan de grond gekregen. Mensen met veel ITIL-ervaring zijn dus schaars en daar ligt mijn 'marktwaarde'. Ik heb die ervaring tot nu toe in al mijn sollicitaties benadrukt en kennelijk met succes. Lowe's wil zijn IT-organisatie verbeteren door de diverse ITIL-processen en alles wat daarbij komt kijken te implementeren. In zo'n grote organisatie met een complexe verzameling van computersystemen is dat geen geringe opgave. Kortom, een interessante klus.

Alles overwegend hebben wij vanmiddag besloten om op het aanbod van Lowe's in te gaan zodra de zaak officieel is. De champagne is nog net niet ontkurkt, maar staat wel koud bij wijze van spreken. Vervolgens kunnen we op huizenjacht en kopen we een tweede auto voor mijn woon-werkverkeer. Maar voor het zover is, gaan we dit weekend lekker even met vakantie. We hebben een huisje gehuurd in de prachtige Smokey Mountains in de zuidwestpunt van North Carolina. Vrijdag weg en maandag weer terug. Met veel zon en temperaturen rond de 30 graden (in de bergen gelukkig ietsje koeler) zal dat best lekker zijn. Kon het maar altijd vakantie zijn.

Rijbewijs

2006-05-19T12:10:00.000-05:00

Jawel, ik heb m'n rijbewijs gehaald. Natuurlijk, dat had ik al lang, maar nog niet in Amerika. Ik mag hier in North Carolina namelijk maar 60 dagen rondrijden met m'n Nederlandse rijbewijs. Om daarna ook nog legaal te kunnen rijden, moet ik over een North Carolina driver license beschikken. Helaas kun je op basis van je Nederlandse rijbewijs niet zo maar een nieuw bewijs krijgen, dus zit er niks anders op dan hier rijexamen te doen, zowel theorie als praktijk. En dat gaat er hier heel anders aan toe dan in Nederland. Geen lange wachttijden en hoge examengelden, maar gewoon naar het lokale kantoortje van het NC Department of Motor Vehicles, wachten tot je aan de beurt bent, examen doen en 28 dollar betalen voor je nieuwe rijbewijs. En het examen zelf? Dat stelt helemaal niks voor, maar dan ook echt helemaal niks.

Het theoriegedeelte bestond uit 25 multiple choice vragen. Voor een deel nogal onzinnige vragen, zoals wat voor straf je krijgt wanneer je voor het eerst wordt betrapt op rijden onder invloed of het percentage dodelijke ongelukken waarbij alcohol in het spel is. Echte vragen die gericht zijn op verkeersinzicht en het inschatten van situaties zoals je die in het Nederlandse examen tegenkomt, ontbreken geheel. Van de 25 vragen had ik er maar eentje fout (zo'n onzinvraag dus), dus lang niet gek. Ook de ogentest vormde geen beletsel, dus op naar de auto voor het praktijkgedeelte. Dat doe je dus met je eigen auto, waarvoor je wel een verzekeringsbewijs moet kunnen tonen. De examinatrice (keurig in uniform) wilde nog even de verlichting controleren en daarna vertrokken we voor een ritje. Rechtsaf, rechtsaf, 300 meter rechtdoor, linksaf, 100 meter rechtdoor, straatje keren, 100 meter rechtdoor, rechtsaf, 300 meter rechtdoor, linksaf, linksaf en klaar was Kees. Dit was letterlijk de hele route. Binnen 3 minuten waren we weer terug op het parkeerterrein en was ik met vlag en wimpel geslaagd. Voorwaar een prestatie van formaat, waar ik bijzonder trots op ben en die jullie vooral niet moeten onderschatten :-)

Keek op de week

2006-05-13T12:34:00.000-05:00

Het was een druk weekje, dus weinig tijd om wat te schrijven. Nu dus maar even een korte terugblik. Een 'Keek op de week' zouden Koot en Bie dat noemen.

Maandag 8 mei hadden we wat te vieren. Het was die dag precies 6 jaar geleden dat Christine en ik elkaar eeuwige trouw beloofden in Kasteel Dussen. Dat moesten we natuurlijk een beetje feestelijk gedenken, dus zijn we met z'n viertjes uit eten geweest. Nee, niet 's avonds, maar 's ochtends: een uitgebreid ontbijt bij Cracker Barrel in Statesville. Dat is een leuke keten van restaurants in country-stijl. Bij elk restaurant zit ook een winkeltje, waar je allerlei country-spullen en snuisterijen kunt kopen. Op de veranda van Cracker Barrel staat altijd een hele rij schommelstoelen (ook te koop), waar je leuk kunt zitten. En het eten is er best, ook voor het ontbijt. Ik had voor 7 dollar een summerspecial bestaande uit American pancakes met aardbeien en slagroom, roerei, spek en hashbrowns (een soort rösti). Heerlijk, maar wel veel, dus heb ik het maar gedeeld met Christine die een meer bescheiden maaltijd had besteld. Het was allemaal erg lekker en erg gezellig en bovendien weer eens wat anders. In Nederland zul je niet gauw een restaurant vinden waar je kunt ontbijten, maar hier is dat heel gewoon.

De volgende dag hebben we maatregelen genomen om de gevolgen van onze culinair uitspatting te beperken dan wel ongedaan te maken. We gingen naar het YMCA-fitnesscentrum in Statesville om ons even fysiek in te spannen. Wij zijn daar pas lid geworden, maar hadden nog geen rondleiding gehad van alle apparaten. Nu dus wel, zodat we voortaan verantwoord met de gewichten en apparaten kunnen stoeien. Er is daar trouwens van alles. Fitnessmachines, spinning, hometrainers, een zwembad, een basketbalveld en nog een paar dingen. De prijzen zijn heel schappelijk en bovendien is er kinderopvang. Ideaal dus; terwijl wij aan het sporten zijn hoeven we ons geen zorgen te maken over de kids. Die zijn in goede handen. Bij fitnesscentra zoals deze hangt ook niet zo'n macho-sfeer zoals bij veel fitnesscentra in Nederland en dat is wel zo prettig.

Van al dat sporten wordt je moe dus tijd om op woensdag weer even rustig aan te doen. Maar ja, het gras moest hoog nodig worden gemaaid en met duizenden vierkante meters aan groene zoden is dat een flinke klus. Gelukkig is daar een passende oplossing voor: een tractormaaier. Heerlijk rondjes rijden dus op zo'n klein tractortje, een groen-met-gele John Deere. Misschien schuilt er wel een echte boer in mij.

Na de betrekkelijke rust van woensdag, moest ik donderdag flink aan de slag om de catering honneurs voor Bill waar te nemen. Samen met zijn vriend Jimmy hebben we twee maaltijden verzorgd voor de fabriek van Elmer's, een grote producent van lijm en verfproducten. In totaal moesten er 150 hongerige monden worden gevoed; 100 in de dagploeg en 50 in de avondploeg. Dit was de beloning van hun baas voor een kwartaal zonder bedrijfsongevallen. Deze keer hadden we kip (1/4 kip per persoon) en BBQ pork op het menu staan. Het varkensvlees was al eerder klaargemaakt en hoefden we alleen maar op te warmen en van saus te voorzien, maar de kip moesten we zelf regelen. Daarvoor hebben we de grote elektrische 'cooker' van stal gehaald. Deze is voorzien van een rotisserie en van een aparte ruimte om houtsnippers in te branden, zodat het vlees een lekkere rooksmaak krijgt. Het was flink wat werk, maar het is allemaal goed gelukt. Wel opvallend trouwens dat de borden in de fabriek minstens drie keer zo vol werden geschept als bij de feestjes waar we afgelopen weekend de catering verzorgden. Vrijdagavond ben ik nog weer met Bill mee geweest om de catering te doen voor een wedding rehersal (generale repetitie) in Mount Holly bij Charlotte.

Zaterdag kwamen Christine's broer Bill (junior dus) en zijn vrouw Amy langs om een hapje mee te eten ter gelegenheid van moederdag. Dat was het natuurlijk pas op zondag, maar zo kwam het allemaal handiger uit. Christine had zich namelijk opgegeven om op zondag als vrijwilliger te helpen bij het Rockin' RibFest, een geldinzamelingsactie voor The Dove House. Dit is een organisatie in Statesville die zich richt op de opvang van en hulp aan kinderen die het slachtoffer zijn van sexueel misbruik. Een uitstekend doel dus om je voor in te zetten. Bij het jaarlijkse Rockin' RibFest draait het allemaal om muziek (Rock) en lekker eten (vooral spareRibs dus). Er wordt flink werk van gemaakt, maar helaas waren de weergoden niet helemaal coöperatief deze keer. Toch was het een geslaagd evenement en samen met Emily en Matthew ben ik er ook nog even wezen kijken toen Christine's 'dienst' er op zat.

Ja, ja, het was dus best een druk weekje hier. Een week bovendien waarin het weer hier slechter was dan in Nederland. Potjandorie! Ook is het de week waarin ik mijn 'greencard' (de permanente verblijfsvergunning) en m'n Social Security nummer ontving, zodat alle administratieve hobbels rond de emigratie nu overwonnen zijn. Bovendien kreeg ik afgelopen vrijdag de eerste uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Wie weet komt er wat moois uit. In ieder geval is het goed om wat ervaring op te doen met sollicitatiegesprekken hier, dus dat is altijd mooi meegenomen.

Politiek en oorlog

2006-05-06T20:32:00.000-05:00

Vrijdag en zaterdag stonden voor mij in het teken van politiek en oorlog. Meestal hebben die twee veel met elkaar te maken, maar in mijn geval was er geen direct verband. Laat ik met de politiek beginnen. Schoonpa Bill had een paar cateringklussen waarbij zijn vriend Jimmy en ik hem heb geholpen. Zo kan ik me een beetje inwerken voor donderdag, wanneer Bill afwezig is en er toch zo'n 150 hongerige fabrieksarbeiders moeten worden gevoed. Vrijdagavond verzorgden we de maaltijd (barbecue pork met toebehoren) bij een Republikeins feestje. De Republikeinse kandidaat voor de functie van Register of Deeds (zeg maar de lokale baas van burgerlijke stand en kadaster) gaf een feestje bij hem thuis om mensen te bedanken voor de inzet voor zijn herverkiezingscampagne. De locatie was mooi, een net huis, kitscherig ingericht als een poppenhuis in Victoriaanse stijl, bovenop een heuvel met een lange oprijlaan. Alleen het weer werkte niet helemaal mee, maar gelukkig pasten er flink wat tafels in de garage. De pakweg 80 gasten hebben zich volgens mij best vermaakt. Velen brachten hun eigen klapstoeltjes en een zelfgemaakt dessert, dus toen wij ook aan de beurt waren om zelf te eten heb ik nog lekker van de nodige desserts kunnen proeven.

Zaterdagavond was het de beurt aan de Democraten voor een feestje. Een lokale politieman had zijn tuin beschikbaar gesteld voor een campagnefeestje van de ex-sheriff van Alexander County, die probeert een zetel te bemachtigen in het parlement van North Carolina. Het evenement was bedoeld om iedereen een hart onder de riem te steken voor de campagne en aan te moedigen voor de werving van de benodigde fondsen. Er zullen zo'n 120 gasten zijn geweest en het hele tafereel van klapstoeltjes en meegebrachte desserts was identiek aan de voorgaande dag, alleen het percentage geparkeerde Cadillacs was lager dan bij de Republikeinen. Deze keer was het prachtig weer en dus aangenaam vertoeven in de prachtige tuin (mede dankzij de wederom bijzonder lekkere desserts ... yummy). Aardig detail is nog dat de gastheer achter zijn huis een stal heeft met daarin onder meer twee originele Friese paarden. Je weet wel, van die prachtige, grote zwarte knollen. Een paar jaar terug zijn er vier van die paarden door een rijke meneer aan de politie van North Carolina geschonken, waarvan er dus twee hier in Alexander county en twee elders worden verzorgd. De vier paarden worden ingezet bij begrafenissen van bijvoorbeeld politiemensen die bij hun werk het leven laten. Ze trekken dan met z'n vieren een affuit met daarop de lijkkist.

Het was best interessant die politieke feestjes zo mee te maken. Er wordt volop genetwerkt en het is allemaal zeer informeel. Op lokaal niveau blijkt het overigens minder belangrijk te zijn of iemand Republikein of Democraat is. Het gaat veel meer om de kwaliteiten en persoonlijke contacten van de betreffende kandidaat. Zo was het opvallend dat ik sommige gezichten op beide feestjes tegenkwam en dat bijvoorbeeld de Democratische burgemeester van Taylorsville present was op het partijtje van de Grand Old Party (GOP), zoals de Republikeinse partij ook wel bekend staat.

Nu dan de berichtgeving vanaf het slagveld. Jawel, het was hier een slagveld gisteren en wij waren er ook. Om precies te zijn ging het om een Civil War Reenactment. Daarbij worden gevechtshandelingen uit de Amerikaanse burgeroorlog nagespeeld. Alles gaat dan even een kleine anderhalve eeuw terug in de tijd. De bloedige Civil War die het land verdeelde, duurde van 1861 tot 1865. De strijd ging tussen de 11 zuidelijke staten die zich van de United States hadden afgescheiden en gezamenlijk de Confederacy vormden en de resterende 23 noordelijke staten die samen de Union vormden. De precieze aanleiding voor het conflict is complex en nog steeds onderwerp van discussie. De economie in het zuiden dreef in die tijd vooral op grote katoen- en tabaksplantages die draaiden op slavenarbeid, terwijl het noorden zich snel aan het ontwikkelen was tot een welvarende industriële grootmacht waarbij slavernij al lang was verdwenen. In het zuiden (9 miljoen inwoners, waarvan 4 miljoen slaven) voelde men zich overvleugeld door het noorden (21 miljoen inwoners) en men was al helemaal niet gediend van bemoeienis door de federale overheid met het reilen en zeilen in de afzonderlijke staten. Ook van de plannen van de noorderlingen onder leiding van president Abraham Lincoln om de slavernij in het hele land af te schaffen, moest men niets hebben. Dat zou immers een flinke strop betekenen voor de grote plantages met hun rijke eigenaren en voor de zuidelijke economie en macht als geheel. Zie daar, een voedingsbodem voor conflict. Op 21 juli 1861 leidde de slag bij Bull Run de gewapende strijd in. Een strijd die zou duren tot medio 1865, toen de confederale legers zich één voor één overgaven. De balans: 360.000 doden in het noorden en 258.000 in het zuiden, maar de United States of America als staatkundige eenheid had het overleefd.

Ondanks de nederlaag, wordt de herinnering aan de Civil War in het zuiden nog steeds zeer levend gehouden. Er zijn diverse verenigingen voor afstammelingen van confederale soldaten en elk jaar zijn er op talloze plaatsen herdenkingen en reenactments. Die sterke traditie heeft veel te maken met het feit dat de meeste veldslagen uit de oorlog in de zuidelijke staten plaatsvonden en dat vrijwel elke familie in het zuiden slachtoffers te betreuren had. Bovendien voelen veel zuiderlingen nog steeds een zekere trots voor de standvastige wijze waarop hun voorouders streden voor de zaak waarin zij geloofden. Aan deze Civil War-traditie zit zeker de laatste jaren wel een controversieel tintje, met name door het gebruik van de confederale vlag, ook wel bekend als de Rebel Flag. Met name voor veel gekleurde Amerikanen staat deze vlag symbool voor de slavernij (die immers door de zuidelijke staten werd verdedigd) en voor de raciale spanningen die daarop volgden en die in enige mate nog steeds aanwezig zijn. In veel gevallen wordt de confederale vlag zuiver uit historisch bewustzijn gebruikt, maar er zijn beslist ook racistische individuen en groepen (zoals de Ku Klux Klan) die de vlag misbruiken voor hun eigen doeleinden.

Hoe dan ook, Civil War Reenactments horen bij het zuiden en het was dan ook best leuk om eens zo'n happening te zien. Het was kleinschalig, maar men had er een hoop werk van gemaakt. Veel van de soldaten zagen er qua haardracht en baard uit alsof ze zo uit de echte burgeroorlog waren overgekomen. Uiteraard was er wat geknal van geweren en een kanon en er liepen dames rond in kleding uit de zestiger jaren van de 19e eeuw. De foto's spreken verder voor zich. Al met al mag ik wel stellen dat ik me dit weekend royaal heb ondergedompeld in de leefwijze en cultuur van "The South". Daar kan geen inburgeringscursus tegenop.

Bellen met India

2006-05-03T19:21:00.000-05:00

Vandaag en gisteren ben ik in de weer geweest om een geschikte werkplek in te richten in de ruimte achter de garage, zodat ik ongestoord het internet kan afstruinen naar een baan en nog wat andere zakelijke initiatieven kan ontplooien. Daarvoor moet ik dan wel een internetverbinding hebben, dus wilde ik even een draadloos netwerk opzetten, want een netwerk met draadjes was voor deze locatie geen optie. Op dus naar de BestBuy voor een 'wireless router' en dan zou het zo gepiept zijn, dacht ik. Niet dus. Om een lang en technisch verhaal kort te maken, vergde het alles bij elkaar een tweede ritje naar de BestBuy om de gekochte router om te ruilen voor een andere en meer dan anderhalf uur bellen (voor beide routers) met India om eindelijk de zaak aan de praat te krijgen.

Bellen met India? Ja, met India. Veel bedrijven hier in Amerika hebben hun klantenservice uitbesteed naar India, gewoon bereikbaar via een Amerikaans telefoonnummer. India met z'n meer dan één miljard inwoners barst van de hoog opgeleide en goedkope arbeidskrachten, die bovendien de Engelse taal goed machtig zijn. Er is alleen wel een probleem. Wel eens een Indiër Engels horen praten? De meesten zijn nauwelijks te verstaan, net als Fransen die Engels spreken, dat is ook geen porum. Ik weet niet wat het is, maar volgens mij ligt het aan de combinatie van uitspraak, toon en snelheid van spreken. Tjemig, wat waren die telefoontjes met India lastig. Om de haverklap was ik de draad kwijt en soms moest ik ze wel een paar keer vragen om iets te herhalen voordat ik er een touw aan vast kon knopen. In Nederland is dit volgens mij een onbekend fenomeen; er zijn nou eenmaal weinig Indiërs die Nederlands spreken dus vallen dit soort diensten moeilijk uit te besteden.

Maar goed, alles werkt nu naar behoren en ik heb nu dus een fatsoenlijke werkplek. Nou ja, het is nog niet helemaal zoals in Nederland met al m'n mooie Ikea-kantoormeubeltjes, m'n luxe bureaustoel en m'n strakke laminaatvloer. Ik zit hier dus aan een plastic opklaptafel, omringd door koelboxen, coolers, wegwerpservies, warmhoudschalen, tientallen liters homemade barbecuesaus (toevallig wel de lekkerste ter wereld) en vrieskasten vol met biefstuk en varkensschouders. Yep, dit is het domein van m'n schoonvader waar hij al z'n BBQ-cateringbenodigdheden heeft staan. Het is weer eens wat anders dan een thuiswerkplek volgens ARBO-richtlijnen. Voorlopig kan ik er in ieder geval prima uit de voeten.

Twee dagen terug kregen we bericht dat onze container vertraging heeft. Eigenlijk zou die al op 27 april de Rotterdamse Waalhaven verlaten, maar de MSC Marta had flinke vertraging opgelopen tijdens de reis naar Rotterdam en kwam dus veel te laat binnen. De container zal nu pas vandaag - 3 mei - vertrekken en wel aan boord van de MSC Tokyo. Gelukkig maar dat we geen haast hebben. Wat in de tussentijd trouwens wel plezierig is (tenminste voor ons), dat is de ontwikkeling van de dollarkoers. Toen we in eind april een zak euro's omwisselden voor dollars, kregen we ruim $1,21 per euro. Nu is dat dik $1,26! Zo gunstig heeft de dollar in tijden niet gestaan. We gaan dus maar weer wat wisselen en hopen voor het restant van ons eurokapitaal dat de koers zo blijft of misschien zelfs nog beter wordt. Dat blijft toch koffiedik kijken. Hoe dan ook, dit levert al gauw 2000 dollar extra op zonder dat we er iets voor hoeven te doen. Dat is prettig, zeker nu we bij de laatste trekking van de Staatsloterij op Koninginnedag verdorie weer geen miljonair zijn geworden. Het is toch wat.

De laatste week

2006-04-30T10:39:00.000-05:00

Inmiddels zit ik weer in North Carolina. Sinds vrijdag om precies te zijn. Hoog tijd om weer eens even een verhaaltje in te kloppen met een terugblik op mijn laatste week in Nederland. Om te beginnen werd op maandag de container opgehaald. Best een raar gezicht om die container met al onze spullen de straat uit te zien rijden. Als het goed is, arriveert het hele spul op 17 mei bij onze opslagplaats in Statesville. Kort nadat de container weg was, trok ik voor het laatst de deur van ons huis achter me dicht. Het laatste schoonmaakwerk en enkele kleine reparaties waren inmiddels klaar en het huis was dus gereed voor de volgende bewoners. Die kregen de sleutel de volgende dag, dus sinds dinsdag zijn we officieel 'dakloos'.

De rest van de week heb ik naast wat administratief geregeld vooral besteed aan leukere dingen. Brigitte en Lie (zondag) en Ronald en Caroline (dinsdag) hadden me uitgenodigd om te komen eten, dus dat was gezellig en ook heel erg lekker. Maandag ging ik squashen en eten met Wilco en Ivo. Vroeger leefden we ons wekelijks uit op de squashbaan, maar door verhuizing van Ivo, blessures van Wilco en de komst van onze kindertjes, was het inmiddels al meer dan anderhalf jaar geleden dat we voor het laatst een balletje hadden gemept. En dat was te merken. Het niveau was niet meer wat het was en de vermoeidheid sloeg genadeloos toe. Maar het was wel lekker om me weer eens op zo'n manier af te matten. Eén ding was nog net als vroeger: ik kan nog steeds niet van Ivo en Wilco winnen. Ach, je kunt niet alles hebben hè?

Woensdagmiddag ben ik met m'n neefjes Ivar en Bjarne op stap gegaan. Eerst lunchen bij McDonalds, want dat is gegarandeerd succes bij ze. Daarna gingen we naar wetenschapsmuseum Nemo in Amsterdam en ook dat was erg leuk. Hoewel veel dingen meer op oudere kinderen zijn gericht, was er toch genoeg te beleven voor twee ventjes van bijna 8 en bijna 5 jaar oud. Zoals de supergrote zeepbellen (zelfs zo groot dat je er zelf binnenin kon staan), de hut die ze zelf konden bouwen, de waterbaan waarin ze het water naar een schoepenrad konden leiden om stroom op te wekken en nog veel meer. Alle indrukken waren kennelijk vermoeiend voor ze, want terwijl we ons door de avondspits terug naar Zoetermeer worstelden, vielen ze als een blok in slaap. Na een hapje eten bij m'n zus en zwager was het tijd om ook van hen afscheid te nemen. De avond daarna trakteerde ik m'n vader en Tonny op een etentje bij de Thai. Een gezellige afsluiting van deze enerverende week.

Vrijdagochtend stond de taxi al om 6 uur voor de deur. Met twee volle koffers plus handbagage toog ik richting Schiphol om met Continental Airlines via Newark Airport bij New York naar Charlotte te vliegen. In het vliegtuig raakte ik al snel in gesprek met de dame naast mij die met haar man en kinderen op vakantie ging in Florida. "Ga je ook op vakantie?" "Nee, ik ga verhuizen." "Waar woonde je tot nu toe in Nederland?" "In Zoetermeer." "Oh, toevallig, daar wonen wij ook. En in welke wijk?" "Ik woonde in Noordhove." "Da's helemaal toevallig, wij wonen ook in Noordhove." We praatten nog even verder, ook over het werk dat ik deed en het zoeken van een baan in Amerika. "Ik werk als overblijfjuf bij basisschool De Baanbreker in Noordhove. Ken je die?" "Ja, die ken ik. Daar zitten mijn neefjes op school." "Echt waar? Misschien ken ik die dan wel." "Ze heten Ivar en Bjarne", zei ik. "Ja, die ken ik! Wat een lieve kinderen zijn dat." Tsja, de wereld is klein. Na haar vakantie zal ze Ivar en Bjarne de groeten van mij doen.

Mijn hele reis verliep voorspoedig en ik kwam zelfs iets voor de geplande tijd in Charlotte aan. Ik moest zelfs nog even wachten voordat Christine en de kinderen er waren. Maar eindelijk zag ik ze dan aan komen lopen. De kinderen liepen voor mama uit en Christine hield ze 'in bedwang' met een soort riem en een tuigje. Reuze handig wanneer je op zo'n drukke plek loopt. Ik riep ze en al snel zagen ze me. Matthew kwam als eerste op me af rennen. "Papa" riep hij en met z'n armen wijd gespreid liet hij zich tegen me aanvallen voor een grote knuffel. Emily was wat terughoudender, maar die voelde zich dan ook niet zo lekker. Christine had haar 's nachts om 2 uur zelfs naar de eerste hulp (waar oma werkt) in het ziekenhuis in Statesville gebracht, aangezien ze meer dan 40 graden koorts had. Emily bleek een oorontsteking te hebben, maar inmiddels gaat het weer de goede kant op.

Komende week zullen we het nog wel rustig aan doen, maar daarna zullen we natuurlijk meer en meer moeten gaan werken aan het opbouwen van een nieuw bestaan. Het vakantiegevoel zal langzaamaan verdwijnen om plaats te maken voor de realiteit van de immigrant. Wij hebben er in ieder geval zin en vertrouwen in.

Inpakken en bijna wegwezen

2006-04-22T13:37:00.000-05:00

Donderdag kwam ie al, een dag eerder dan gepland: de container. Na een telefoontje begin van de middag of ze 'm nu al konden brengen, stond ie drie kwartier later voor de deur. Snel had ik nog even een buurvrouw gevraagd om haar auto te verplaatsen, zodat de chauffeur van Van Uden Transport alle ruimte had om het gevaarte precies voor onze deur neer te zetten. Vrijdag heb ik samen met zwager Eric het laatste inpakwerk gedaan en nog wat meubilair gedemonteerd. Ook hebben we de container van binnen geïnspecteerd en van een grondzeiltje voorzien. De hamvraag bleef natuurlijk of het allemaal wel zou passen, maar van lieverlee groeide mijn vertrouwen dat dat wel zou lukken. Vrijdagnacht logeerde ik dus voor het eerst bij m'n vader. Ons eigen huis was nu echt onbewoonbaar verklaard.

Vandaag was het dan de grote dag. Om 9 uur verschenen de hulptroepen: Ronald, Caroline, Willem, Wilco, Eric en neefje Bjarne. We begonnen in een rap tempo met alle zware dozen. Ronald en Eric zorgden voor het stuwen van de lading en de rest zorgde voor de aanvoer. Het liep echt als een trein, natuurlijk mede dankzij de catering van papa die voor drank en hapjes zorgde om het moreel op peil te houden. In iets meer dan drie uur zat alles in de container, goed vastgesjord en voorzien van een afdekzeil en vochtvreters. Ruim sneller dan verwacht en zelfs het bankstel paste dus, iets waar we vooraf nog niet zo zeker van waren. Sterker nog: er kan nog wel een paar kuub bij. Maar nee, ik ga nu niet meer shoppen om 'm vol te krijgen. Het is mooi zo. Dank aan alle helpers dus.

's Middags ben ik dan maar begonnen met het op orde brengen van het huis. Haakjes en schroeven uit de muur, nog wat rommel afvoeren, een paar kleine reparaties en de boel een beetje schoonmaken. Het hoeft natuurlijk niet allemaal blinkend schoon te zijn. Wat ik in ieder geval niet zal schoonmaken is de glazen tussendeur in de hal. Ineens zag ik ze daar op het glas: de hand- en mondafdrukken van Emily en Matthew. Vaak stonden ze daar tegen het glas gedrukt als papa of mama wegging, of soms elk aan één kant van de deur, lachend naar elkaar te kijken. Nee, die afdrukken blijven mooi nog even zitten. Ze horen bij het huis en maken dat het nog een beetje voelt als 'ons huis' ook al is het nu verder maar een kale boel.

Nog een kleine week en dan vlieg ik weer naar North Carolina. Eindelijk weer bij Christine en de kids. Ik mis ze behoorlijk en zal blij zijn als ik weer bij ze ben. Gelukkig houdt Christine me goed op de hoogte van wat er allemaal gebeurt. Het is er nog steeds aangenaam weer dus de kinderen kunnen lekker veel buiten spelen. Ook stuurde Christine een mailtje met de verontrustende titel 'Accident'. Ze schreef dat ze een aanrijding had gehad met de nieuwe auto, maar dat zij en de kinderen het allemaal goed maakten. Een jonge man die uit een zijstraat kwam had onze auto kennelijk niet opgemerkt en was prompt tegen de voorbumper aangeknald .....

Gelukkig maar, dat het allemaal goed is afgelopen. En verder heb ik zo het idee dat ze zich alledrie uitstekend vermaken.

Terug in Kikkerland

2006-04-17T03:07:00.000-05:00

Vanochtend in alle vroegte ben ik op Schiphol geland. Terug in ons Kikkerlandje dus en na twee dagen van 30 graden viel dat best even tegen. De vlucht vanuit Charlotte, NC via New York verliep voorspoedig. Het reist een heel stuk makkelijker zonder kleine kinderen. Ik zal hen en Christine de komende 12 dagen moeten missen. Vervelen zal ik me echter niet: over één week moet het hele huis leeg zijn. Ook voor Christine zullen het drukke dagen zijn, aangezien ze helemaal alleen voor de kinderen zal moeten zorgen. Oma moet vandaag weer aan het werk want Amerika doet niet aan 2e Paasdag en al helemaal niet in de Emergency Room waar zij werkt. Die draait uiteraard altijd door. Ben benieuwd hoe het allemaal zal gaan. Oma werkt namelijk 's nachts en slaapt dan overdag, dus eigenlijk zouden de kinderen dan heel stil moeten zijn. Ik vermoed dat dat niet gaat lukken met die twee kleine druktemakers.

En hier wonen we dan

2006-04-12T19:59:00.000-05:00

Gisteren heb ik maar eens wat plaatjes geschoten van het huis waar we nu wonen. En natuurlijk hoort daar ook weer een verhaal bij. Het huis van Bill en Joyce staat op een stuk grond dat enkele generaties in de familie van Bill's moeder is geweest. Het oorspronkelijke perceel was veel groter, maar is door vererving en verkoop helemaal versnipperd en buiten de familie geraakt. Het perceel ligt ongeveer anderhalve kilometer buiten de dorpskern van Stony Point. Nou ja, voor zover je van een dorpskern kunt spreken. Stony Point is een uitgestrekt gehucht met een kleine 1400 zielen op bijna 8 vierkante kilometer. Van een bebouwde kom kun je nauwelijks spreken. Dwars door Stony Point loopt Highway 90, een doorgaande hoofdweg, met direct daarnaast een spoorlijn waar twee keer per dag een goederentrein met een slakkengang overheen rijdt: 's ochtends heen en 's middags terug.

Toledo Street waar wij nu wonen, is een onverharde zijweg van Highway 90. Het eerste huis aan deze weg, opgetrokken in rode baksteen, was vroeger van Frank Crouch, de overgrootvader van Christine. Frank had hier zijn boerenbedrijf. Begin jaren '80 verhuisden Christine's opa en oma, Bud en Mildred, van Toledo in Ohio naar North Carolina, waar haar opa eigenhandig een huis naast dat van zijn schoonvader Frank bouwde. Rose en George, boezemvrienden van Bud en Mildred verhuisden mee uit Toledo en werden hun buren aan de andere kant. Toen de onverharde weg eenmaal een naam moest krijgen, was die gauw bedacht: Toledo Street, naar de herkomst van het merendeel van de bewoners. Kort na de verhuizing van haar opa en oma, verhuisde Christine met haar ouders en broer eveneens van Toledo naar Stony Point. Hun huis stond een kleine kilometer verderop. Gedurende de laatste jaren van oma Mildred's leven woonde Christine bij haar in en zorgde voor haar. Na oma's dood bleef Christine er wonen tot ze naar Nederland kwam. Niet lang daarna zijn haar ouders in het huis getrokken en die wonen er nu nog en wij nu dus ook.

Het huis staat op ongeveer een hectare eigen grond, beginnend bij de spoorlijn en eindigend bij een beekje en een bomenrij. In de voortuin staan wat bomen en een vlaggenmast met daaraan niet alleen de Amerikaanse, maar ook de Nederlandse vlag. Het huis is naar Amerikaanse maatstaven eenvoudig. Het is geheel gebouwd van hout, heeft een veranda aan de voorkant en een carport voor twee auto's aan de zijkant. De woonkamer is groot (dankzij een verbouwing enkele jaren terug) en naast de keuken zijn er nog een bijkeuken en een eetkamer. Er zijn drie slaapkamers van bescheiden omvang en twee badkamers, één met een douche en één met een ligbad.

Aan de achterkant is een stuk omheinde tuin, waar nu het speelparadijs voor Emily en Matthew is ingericht. Ook staat daar de whirlpool, dus we kunnen 's avonds heerlijk buiten 'bubbelen' onder een prachtige sterrenhemel. Aan de andere kant van het omheinde gedeelte staat een grote garage annex atelier. Het atelier werd vroeger door oma Mildred gebruikt, onder andere om te schilderen; nu is het een bergruimte. In de garage past beslist geen auto meer; die staat namelijk vol met gereedschap en materialen van Bill. Op het achterste, lager gelegen deel van het perceel staat sinds enkele jaren een grote loods, waar Bill zijn kolossale barbecues, aanhangers en dergelijke parkeert. Op de foto met de loods zijn ook onze nieuwe auto en de oude Jeep van Christine te zien.

Onze nieuwe woonomgeving is duidelijk niet te vergelijken met de oude woonomgeving in Zoetermeer. Van een rijtjeshuis op 221 vierkante meter grond in een nieuwbouwwijk van een flinke stad naar een vrijstaand huis op een enorm terrein in een landelijke entourage. Beide hebben zo hun voor- en nadelen, maar voorlopig houden we het op onze nieuwe stek prima uit. Zeker wanneer de kinderen zo lekker onbezorgd buiten kunnen spelen, heerlijk in het zonnetje bij temperaturen ruim boven de 20 graden. Het is hier lekker.

We zijn er!

2006-04-11T19:53:00.000-05:00

Zo, eindelijk weer even tijd voor een verhaaltje. De afgelopen dagen was daar geen gelegenheid voor. We waren druk bezig met koffers en verhuisdozen inpakken, afscheid nemen en natuurlijk onze vliegreis naar Amerika. Maandagochtend om 9 uur stond de taxibus voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. Het was het begin van een voorspoedige, maar wel zeer vermoeiende reis. Onze vlucht vertrok pas om 1 uur 's middags, veel later dan de meeste vluchten naar Amerika die al in de loop van de ochtend opstijgen. Dit betekende niet alleen een evenredig latere aankomst, maar ook dat Emily en Matthew veel meer van slag waren dan bij de vorige reis naar Amerika. Nu schoot namelijk hun ochtenddutje erbij in en dat was tijdens de vlucht best te merken. Toch vind ik dat ze zich best goed hebben gehouden en de helpende hand van oma bracht ons zeker verlichting.

Geheel volgens schema landden we in Cincinnati, waar ik de mysterieuze bruine envelop moest inleveren die ik van het consulaat had meegekregen. Terwijl we de bagage van de band haalden, werd mijn visum verwerkt en na een paar handtekeningen en vingerafdrukken was het vlot voor elkaar. Ik mag me nu een 'permanent resident' van de United States noemen. De volgende vlucht bracht ons naar Charlotte, de grootste stad van North Carolina. Daar wachtte Bill (Christines vader) ons op met een grote gehuurde bus om ons naar huis te brengen. We zaten er aardig doorheen. Pas na 11 uur 's avonds lokale tijd (5 uur 's ochtends Nederlandse tijd) lagen we eindelijk in bed. Helaas werd ik 4 uur later al weer wakker en dat kan ik vandaag goed voelen. Ik val zowat om van vermoeidheid.

Vanochtend hebben we dan onze nieuwe auto opgehaald nadat we eerst bij de verzekering waren langsgegaan om de wagen te verzekeren. Daarna gelijk door naar de dealer die ons heel uitgebreid tekst en uitleg gaf bij alle knopjes en foefjes van onze auto. We zijn zowat drie uur bij de dealer geweest voordat we het parkeerterrein afreden. Het ging er beslist anders aan toe dan bij een dealer in Nederland, maar het was wel leuk om dat zo eens te zien. Alles was bij deze dealer tot in de puntjes verzorgd. En kom je even langs voor onderhoud? Dan kun je meestal blijven wachten en gebruik maken van computers, internet, een koffiecorner, een speelhoek voor de kinderen en nog een aantal voorzieningen. Maar voorlopig hopen we dat allemaal niet nodig te hebben, want de wagen rijdt echt als een zonnetje. Een perfecte wagen om onszelf en onze rotzooi van A naar B te verplaatsen.

Emily en Matthew hebben vandaag lekker buiten gespeeld. Met zonnig weer en zo'n 24 graden is dat natuurlijk reuze leuk, zeker doordat opa Bill de tuin in een soort speeltuin heeft omgetoverd. Via allerlei vrienden en bekenden heeft hij het nodige speelgoed bij elkaar geregeld, inclusief een heel klim- en glijbanensysteem. Nee, de boefjes hoeven zich voorlopig niet te vervelen hier.

Verhuisassistente

2006-04-05T13:24:00.000-05:00

Vanochtend kwam Joyce, mijn schoonmoeder, aan op Schiphol. De komende dagen is zij onze verhuisassistente. Ze helpt ons met opruimen en inpakken en met het entertainen en overvliegen van ons kroost. Haar vlucht verliep voorspoedig; ze landde ruim drie kwartier vroeger dan gepland. Ik hoop dat onze vlucht straks ook zo soepel verloopt. Of dat ook zo zal zijn, valt helaas nog te bezien. Wij vliegen komende week met Delta Airlines, één van die grote maatschappijen met forse financiële problemen. Al geruime tijd terug heeft Delta surséance van betaling aangevraagd en uiteraard is men fors aan het snijden in de kosten. Eén van de kostenposten waar het mes in gaat, is het salaris van de piloten. Daarover wordt nu al maanden gebakkeleid, maar een oplossing lijkt nog niet in zicht. Sterker nog, gisteren hebben de piloten besloten om zo nodig op korte termijn te gaan staken. Concreet betekent het dat zodra de pilotenvakbond het idee heeft dat de onderhandelingen vastlopen, men de boel zonder pardon kan plat leggen. En daar zitten wij natuurlijk niet op te wachten. We volgen het nieuws over dit conflict dus met argusogen en hopen er maar het beste van.

Autootje gekocht

2006-03-30T15:32:00.000-05:00

Zonder auto ben je nergens in Amerika. Met onze snel naderende verhuisdatum in gedachten, werd het dus hoog tijd om ons van een nieuw koekblik te voorzien. Al langere tijd wisten we dat het een minivan oftewel een MPV moest worden. Met 2 kinderen en een hoop bagage is dat een reuze praktisch vervoermiddel. Eind 2004 hebben we tijdens onze vakantie bij Christines ouders al proefritten gemaakt met de 4 belangrijkste kandidaten: de Chrysler Town & Country (Long Wheel Base), de Toyota Sienna, de Nissan Quest en de Honda Odyssey. De Chrysler is in Nederland beter bekend als de Grand Voyager (de lange versie van de Voyager dus), maar de drie Japanners (die overigens allemaal in Amerika worden gebouwd) zijn hier niet verkrijgbaar. De Chrysler viel snel af. Het was weliswaar de goedkoopste, maar zoals altijd is alle waar naar z'n geld. De wagen is behoorlijk gedateerd, de motor slurpt benzine, hij vervuilt veel meer dan de andere wagens en het rijgedrag en de betrouwbaarheid zijn beduidend minder dan van de concurrenten. Ook de Nissan viel af. De Quest heeft een voor zijn klasse opvallend design, zowel van binnen als van buiten, maar het was toch allemaal net wat minder qua rijgedrag en afwerking dan de Honda en de Toyota. De strijd tussen die laatste twee was op basis van de proefritten nagenoeg onbeslecht, maar wel hadden we een lichte voorkeur voor de Honda.

Recent heb ik de brochures van de Honda en de Toyota maar weer eens uit de kast gehaald en heb ik ook het internet afgestruind. Zo vond ik heel veel informatie die onze voorkeur voor de Honda nog wat versterkte, zij het dat het verschil met de Toyota nipt blijft. Ook heb ik op die manier uitgevist hoe het kopen van een auto eraan toegaat in Amerika, want dat gaat toch wel anders dan in Nederland. Wie naar een dealer gaat in de USA ziet allereerst een enorme parkeerplaats met tientallen en soms honderden nieuwe auto's, in diverse modellen, kleuren en uitvoeringen. Als je wilt, zoek je ter plekke uit welke je hebben wilt, onderhandel je een beetje, trek je je portefeuille en rij je twee uur later in je nieuwe voiture naar huis. Niks geen twee maanden levertijd; Amerikanen houden niet van lang wachten. De keerzijde is natuurlijk dat de auto niet zo 'op maat' wordt gemaakt als in Europa, waar je zowat elke optie apart kunt bestellen. Men werkt er veel meer met optiepakketten. Het nadeel daarvan is dat wanneer je een bepaalde optie wilt hebben, je vaak gelijk vast zit aan een pakket waar ook allerlei dingen in zitten die je eigenlijk niet wilt hebben. Daar betaal je dus mooi wel voor. Natuurlijk kan het altijd zijn dat je iets speciaals wilt wat de dealer net niet heeft staan en dan kun je dat uiteraard alsnog bestellen.

Verder zie je dat er in de USA veel meer via internet onderhandeld en gehandeld wordt voor auto's. Vaak kun je dan ook scherpere prijzen bedingen en je hoeft de wagen dan alleen nog maar op te halen. Voor ons was dat dus reuze handig: lekker alles via het web en de e-mail regelen. Maar voordat ik dat kon doen, heb ik eerst uitgezocht hoe het onderhandelen er daar aan toegaat en wat een redelijke prijs zou zijn. Bij elke uitvoering van een auto hoort een MSRP. Dat is de Manufacturer Suggested Retail Price, ofwel de adviesprijs van de fabrikant. Wie die prijs betaalt, is een dief van z'n eigen portemonnee. Bij elke wagen hoort namelijk ook nog een Invoice Price en dat is de inkoopprijs die de dealer aan de fabrikant betaalt, minus eventuele kortingen en bonussen. Het is dus zaak uit te vinden wat de inkoopprijs van de dealer is en vervolgens zoveel mogelijk van zijn winstmarge af te snoepen. Gelukkig zijn al die inkoopprijzen op internet te vinden en ook zijn er allerlei websites waarop mensen vertellen wat ze precies voor een bepaalde auto hebben betaald. Zo krijg je een beetje een idee wat een redelijke prijs is, waarbij overigens het moment van aankoop ook een rol speelt. Aan het eind van de maand of aan het eind van het jaar moeten verkopers vaak nog net hun verkoopdoelstellingen halen en ze zijn dan meer geneigd tot een scherpe aanbieding. Overigens zijn alle gepubliceerde prijzen zonder belasting, omdat die belasting per staat verschilt. In North Carolina betaal je maar 3% sales tax (BTW) op een auto met een maximum van $1500. In sommige andere staten betaal je een procent of 7. De verschillen zijn dus behoorlijk. Maar nog altijd stukken beter dan de BPM en de BTW in Nederland. De totale belasting op een benzineauto bedraagt momenteel 56,5% en voor een diesel zelfs 65,8%. Tel uit uw winst, meneer Zalm.

Om een lang verhaal kort (of in ieder geval iets minder lang) te maken, heb ik dus online offertes aangevraagd bij alle Honda-dealers in een straal van 100 kilometer rond Stony Point, onze tijdelijke residentie. Daar kwamen de nodige reacties op en vervolgens heb ik aan een dealer dicht in de buurt gevraagd of hij nog onder de laagste prijs van z'n concurrenten kon duiken. Dat kon hij: hij ging er $100 onder zitten. Nou had ik hier en daar op internet nog wel prijzen gezien die iets gunstiger waren, dus vervolgens meldde ik hem dat als hij er nog gratis een accessoire bij wilde doen (ter waarde van $300) ik de wagen bij hem zou kopen. En ook dat deed hij zonder mopperen, dus de deal is rond, snel en probleemloos. De prijs is beslist goed, bijna 500 dollar onder de officiële inkoopprijs en één van de allerlaagste prijzen die ik in North Carolina heb gezien. Maar wees niet bang, hij gaat niet failliet aan deze deal. Van Honda krijgt hij nog een soort bonus (holdback) van 3% over de MSRP, zodat ie alles bij elkaar nog zo'n $500 aan mij verdient en die gun ik hem van harte. Hij moet immers ook eten.

En hier is ie dan ..... (tromgeroffel) ..... de auto die wij vandaag hebben gekocht: de Honda Odyssey EX-L in Slate Green metallic:

Slate Green is een grijze kleur met een soort groenzweem er doorheen. In deze uitvoering is de Odyssey (spreek uit: Oddissie) een behoorlijk luxe slee met automatische versnelling, een 3,5 liter V6 motor in het vooronder en een vermogen van 255 PK. Dat lijkt flink wat, maar voor een wagen van 5.10 meter lang, voorzien van 8 zitplaatsen en met een gewicht van dik 2 ton heb je wel wat power nodig. Het is een vernuftige motor die bij constante snelheid, wanneer je weinig vermogen nodig hebt, de helft van de cilinders uitschakelt om zo brandstof te besparen. Zodra je weer gas geeft, doen ze alle 6 weer mee. Qua uitrusting hebben we niks te klagen, ook al is er nog een luxere versie (de Touring). Om maar wat zaken te noemen: leren bekleding, airco met aparte bediening voor en achter, stoelverwarming voorin (dat leer kan flink koud zijn voor je billen, zelfs als je een broek en ondergoed draagt), CD-wisselaar, lichtmetalen velgen en talloze handige opbergruimtes en bekerhouders. Verder is zowat alles elektrisch bediend: de verstelling van de voorstoelen, het schuifdak en de twee schuifdeuren.

Voor de kinderen is er een DVD-speler aan boord waarvan het platte beeldscherm in het plafond is ingebouwd. Een handig hulpmiddel om ze te vermaken op lange ritten, die je daar wat meer maakt dan in Nederland, al zijn we zeker niet van plan om ze de hele reis naar het scherm te laten turen. Dat doen we dus niet. Met de bijbehorende afstandsbediening blijven papa en mama gelukkig de baas (hopen we) over het systeem en dankzij de draadloze koptelefoons (ik hoop dat ze passen op die kleine koppies) hoeven wij niet de hele tijd mee te luisteren naar Bert & Ernie en de Teletubbies. In het dashboard is een prominente plaats gereserveerd voor het navigatiesysteem. Een systeem dat niet alleen tegen je praat om te vertellen hoe je moet rijden, maar dat ook naar je luistert om te horen waar je naartoe wilt. Jawel, helemaal stemgestuurd dus. Geen adressen intikken, maar gewoon praten tegen het ding. Hij is verbonden met een satelliet voor actuele verkeersinformatie en ook kan hij (of misschien is het wel een 'zij') je vertellen welke bezienswaardigheden en restaurants er in de buurt zitten en je desgewenst een korte review van de restaurants voorlezen. Altijd handig in een onbekende omgeving. Nu maar hopen dat ie mijn Engels met licht Europees accent verstaat. Het beeldscherm van de navigatie is bovendien gekoppeld aan een camera. Zodra je de wagen in z'n acherruit zet, zie je op het scherm precies wat zich pal achter je auto bevindt. Bij dergelijke grote wagens is dat geen overbodige luxe. Een klein kind op een driewieler zie je immers zo over het hoofd en ook parkeren wordt zo een stuk makkelijker.

Nu hoor ik de gemiddelde Nederlander bij het lezen van deze beschrijving al bijna hardop denken: "En wat kost dat dan wel niet?". Nou, in Nederland zou je voor een dergelijke wagen (ik heb dat eens even berekend en vergeleken) al gauw zo'n 60 à 65.000 euro (!) moeten neertellen. Onbereikbaar dus voor velen, in ieder geval voor mij. Wij rekenen straks op 11 april als we hem gaan halen omgerekend een kleine 27.500 euro af, inclusief belasting en alle bijkomende kosten. Stukken goedkoper dan in Nederland dus. Hij is zelfs een kleine 20% goedkoper dan mijn modale Volkswagen Touran van de zaak waar ik nu in rijd. Als je het zo bekijkt, is het dus eigenlijk een heel eenvoudig autootje en doen we zelfs een stapje terug ..... Zielig, hè?

Het blijft feest

2006-03-26T13:33:00.000-05:00

Ook dit hele weekend was het weer raak: feestjes. Gisteren was het jaarlijkse diner van de zaak voor alle medewerkers en hun partners. Dat is altijd eten op niveau en dit jaar was geen uitzondering. We bezochten De Gieser Wildeman in Noordeloos, een sjieke tent bekroond met een Michelin-ster. Deze keer werd het diner ook aangegrepen om afscheid te nemen van Christine en dat ging gepaard met heel veel verwennerij. Onder andere een leuk boekwerkje met persoonlijke verhalen en gelukwensen van de collega's, een enorm straatnaambord voor een boulevard die mijn naam draagt (nu nog een straat vinden waar ik dit bord kan ophangen), boeken voor ons en de kinderen en een envelop met genereuze inhoud. Genoeg dingen dus waarvan we lang plezier zullen hebben. Het was een bijzonder geslaagde avond en dus werd het best laat. Toen nog een flink eind rijden en ja hoor, net na middernacht stonden we bij Reeuwijk in een stevige file. Die bleek veroorzaakt door iemand die z'n auto ondersteboven op de rijbaan tot stilstand had gebracht en dat geeft natuurlijk een hoop rotzooi. Hopelijk is de persoon in kwestie er goed vanaf gekomen. Eenmaal thuis hebben we zwager Eric afgelost die een oogje in het zeil hield bij de kids en zo was het al gauw 2 uur (wintertijd) voordat we in bed lagen.

Vanochtend konden we het slaapgebrek goed voelen, maar lang konden we daar niet bij stilstaan. Om 12 uur hadden we een uitgebreide lunch met alle familie (papa, z'n vriendin, m'n zus en zwager en alle ooms, tantes, neef en nichten met aanhang en kinderen) in Hotel New York in Rotterdam. Een prachtige locatie met veel symboliek. Vroeger was dit hotel namelijk het hoofdkantoor van de Holland-Amerika Lijn, de organisatie die vele tienduizenden emigranten naar Amerika bracht. Ook nu weer de nodige cadeaus voor de kleintjes en voor ons: boeken, speelgoed en nog veel meer. Het was leuk om zo weer eens met de hele familie bij elkaar te zijn, want dat gebeurt eigenlijk maar zelden, zeker niet sinds oma er niet meer is. Misschien was dit wel de laatste keer dat de hele club compleet was; een raar idee. De hele happening werd bij wijze van afscheidscadeau geschonken door m'n vader. Hartstikke tof, paps!

Al weer een feestje en snelle handel

2006-03-22T11:35:00.000-05:00

Jawel, al weer een feestje. Hoewel Christine al per 1 maart niet meer werkt, had ze nog niet officieel afscheid genomen. Gisteren werd de schade alsnog ingehaald en bezocht ze haar oud-collega's bij The Clown Club. Die hadden allerlei presentjes voor haar: een zelfgemaakt boekje met foto's en persoonlijke wensen van de medewerkers, een paar klompen met alle namen erop, wat lekkernijen, een paar mooie geel- en witgouden oorbellen en nog wat om zelf te besteden. Veel leuke dingen dus om te bewaren als aandenken aan haar werk en collega's in Nederland.

Vanmiddag werd ik gebeld door een accountmanager van één van de verhuisbedrijven die destijds een offerte had gemaakt voor onze verhuizing. Hij was uiteraard benieuwd of er een opdracht in zat. Helaas moest ik de man teleurstellen, aangezien we immers besloten hebben alles zelf te doen. Maar, op een ander vlak konden we wel wat voor elkaar betekenen. Toen hij een paar maanden terug bij mij was voor de offerte, bleek hij erg gecharmeerd van onze Bang & Olufsen TV, stereo en luidsprekers. De decadente speeltjes uit mijn vrijgezellentijd, zeg maar. Hij vertelde toen dat hij van een andere klant zo'n zelfde TV had gekocht en eigenlijk was hij wel geïnteresseerd om van mij de bijpassende stereo te kopen. Ik hield toen de boot af, aangezien ik liever alles in één keer wilde verkopen. Vandaag vroeg hij er weer naar en gaf hij aan de hele set wel te willen kopen en daar had ik natuurlijk wel oren naar. We kwamen snel een prijs van 2.500 euro overeen en half april komt hij het hele spul ophalen. Dat was dus snel, onverwacht en plezierig zaken doen; zulke verhuizers zie ik graag.

Feestje

2006-03-19T15:33:00.000-05:00

Het was hard werken de afgelopen dagen. Vandaag hadden we namelijk ons eerste afscheidsfeestje. We hadden wat vrienden uitgenodigd voor een uitgebreide lunch bij ons thuis, dus er viel flink wat voor te bereiden. Christine was gisteren al bezig om allerlei heerlijke dingen klaar te maken: vruchtensalade, een bonenschotel, aardappelsalade, salsa, brownies, chocolate chip cheesecake, chocolate chip cookies en banana pudding. Verder hadden we nog een lading 'barbecue pork' (gemaakt door Christines vader) in de vriezer liggen, dus dat hoefden we alleen maar op te warmen. En ik stond vanochtend al om 7 uur te barbecuen om een overheerlijke 'brisket' te maken. Dat lijkt een beetje op klapstuk, van dat taaie vlees, en als je dat nou 4 tot 5 uur op de barbecue roostert (op indirect vuur), dan is het heerlijk mals.

Ook moest de benedenverdieping van ons huis worden versierd, evenals de gehuurde partytent (voorzien van een heteluchtkanon) in de tuin. Slingers, Amerikaanse vlaggetjes, rode, witte en blauwe balonnen en nog meer gezellig spul. Klokslag 12 uur arriveerden de eerste gasten, bij elkaar zowat een man of 20 als we alle kinderen meetelden. Het was een gezellige, drukke boel. En ja, we zijn ook weer verwend met allerlei leuke, creatieve cadeaus. Cadeaubonnen voor een Amerikaanse boekenwinkel en een bouwmarkt, een mooi fotoboek van Nederland, een boekje over emigreren, een paar bijzondere vazen, een CD-Rom met toepasselijke filmpjes en muziek, een bijzondere klok met plaatjes van speciale gebeurtenissen uit ons leven hier in Nederland en voor de kinderen een paar 'klompenslofjes'. Het was wat ons betreft een geslaagd feestje en we hopen vooral dat het geen echt afscheid was. We zullen iedereen vast nog wel eens zien, is het niet wanneer wij op bezoek zijn in Nederland, dan wellicht straks bij ons in North Carolina.

Inmiddels zijn alle sporen van het feest weer uitgewist. Pffft ... we zijn behoorlijk afgepeigerd. Even een stukje voor de weblog schrijven, nog even kijken op welke banen ik de komende dagen ga solliciteren (ik zag een stuk of 5 interessante jobs op internet) en dan straks lekker slapen. Op naar het volgende afscheidsfeest: volgend weekend met papa, z'n vriendin, m'n zus met haar gezin en alle ooms, tantes, neven en nichten met kinderen en aanhang.

Eenmaal, andermaal ....

2006-03-17T09:46:00.000-05:00

Alles wat we tot nu toe hebben verkocht via Marktplaats was leuk meegenomen, maar vandaag was het tijd voor de grote klapper: de auto. Nee, niet die van mij (dat zouden mijn baas en de lease-maatschappij niet leuk vinden), maar die van Christine. Ruim anderhalve week geleden plaatste ik de advertentie op Marktplaats en al binnen een half uur werd er fors geboden. Volgens de ANWB/Bovag-koerslijst zou onze Toyota Yaris uit 1999 met 60.000 kilometer op de teller bij particuliere verkoop nog 5.500 euro waard zijn, dus was ik begonnen met een vraagprijs van € 5.950,-. Na een dag of drie leek het bieden op te houden bij 5.700 euro en maakte ik een afspraak met de bieder om de auto vandaag te komen halen. Prompt werd er enkele dagen later ineens nog meer geboden (tot zelfs 5.850), maar ja, afspraak is afspraak.

Vandaag werd de auto dus opgehaald en betaald; heerlijk zo'n hele stapel honderdjes. Ik voelde me net Robert ten Brink van Lotto Weekend Miljonairs. Alleen, hij geeft die stapels geld weg en ik hield ze lekker zelf. We zijn beslist tevreden met de verkoopprijs en kunnen het geld prima gebruiken voor de aanschaf van onze nieuwe auto in Amerika (daarover binnenkort meer). Voor dat doel hebben we vandaag al een hele smak geld naar onze pas geopende rekening bij Wachovia Bank in Amerika overgeboekt. Eigenlijk hadden we dat drie dagen eerder al willen doen, maar we liepen tegen wat obstakels aan bij het overboeken naar Christines bestaande rekening (bij een andere bank), dus hebben we toen maar een nieuwe geopend. Die paar dagen vertraging had trouwens een plezierig neveneffect. In de tussentijd steeg de euro namelijk in waarde van $1,19 naar ruim $1,21 na wekenlang rond die 1,19 te hebben geschommeld. Die twee dollarcent lijkt natuurlijk niks, maar als je zoals wij een flink bedrag moet overmaken, dan ben je zomaar honderden euro's voordeliger uit. Tel uit je winst! Met dank dus aan Christines oude bank. Nu maar hopen dat de wisselkoers zich nog verder in een voor ons positieve richting ontwikkelt voordat we de opbrengst van ons huis gaan overhevelen.

Rommelen en regelen

2006-03-08T05:07:00.000-05:00

De afgelopen dagen waren we weer druk aan het rommelen en regelen. Alle hondenspulletjes van Sammy hebben we aan het dierentehuis in Zoetermeer gegeven. Die kunnen dat altijd gebruiken. Ook hebben we weer de nodige spullen op Marktplaats gezet en de eerste rit naar het gemeentelijke zelfbrengdepot voor grofvuil en chemisch afval gemaakt. Ja, ja, het ruimt nu echt een beetje op, al zie je daar in huis nog weinig van. Zeker niet nu er sinds gisteren een stapel opgevouwen verhuisdozen en een grote rol golfkarton in de hal liggen. Allemaal online besteld en keurig bij ons afgeleverd. Vanochtend heb ik Christines auto naar de garage gebracht voor onderhoud en APK, zodat die vanavond ook in de verkoop kan. Hopelijk levert ie nog flink wat op en zijn we 'm snel kwijt.

Wat het regelen betreft, dat gaat ook best aardig. Allerlei abonnementen, verzekeringen, pensioenfondsen en andere diensten zijn opgezegd of hebben een adreswijziging gekregen. Volgens mij liggen we daarmee aardig op schema. Ook hebben we voor Christine en de kinderen Nederlandse paspoorten aangevraagd, dan is dat ook maar klaar. In Amerika moeten we die dan om de zoveel jaar verlengen. Gelukkig zit er een Nederlands consulaat in Raleigh, dus dat is makkelijk. Ik denk dat ik ook mijn rijbewijs nog maar even ga vernieuwen. Dat is nog geldig tot volgend jaar, maar het is makkelijker om het hier op het gemeentehuis te doen dan straks vanuit de States. Dan ben ik er tenminste weer voor 10 jaar vanaf.

Dag lieve Sammy

2006-03-01T13:45:00.000-05:00

Het was vandaag een verdrietige dag. Zo'n dag waarvan je weet dat ie een keer komt, maar waar je liever niet aan denkt. Vandaag hebben we Sammy, ons lieve, trouwe hondje moeten laten inslapen. Vorige zomer werd al duidelijk dat er iets mis was met Sammy. Ze had een tumor zo groot als een tennisbal, verbonden met haar milt. Uit de onderzoeken vooraf leek het om een goedaardig gezwel te gaan. Het gezwel en de milt zijn toen verwijderd en ze knapte weer helemaal op. De uitslag van het weefselonderzoek liet lang op zich wachten, maar dachten wij, geen nieuws is goed nieuws. Zo rond de jaarwisseling werd Sammy weer wat ziekjes. Ze was lusteloos, at bijna niks, plaste veel en werd erg mager. De dierenarts heeft toen nog eens navraag gedaan naar het weefselonderzoek dat na de operatie was uitgevoerd. Die uitslag betekende helaas slecht nieuws: het was toch kwaadaardig. De kanker was nu dus weer teruggekomen en uitgezaaid in Sammy's buik en was er niets meer aan te doen. Met een Prednisonkuur kwam ze er weer een beetje bovenop, maar in de loop van februari had ook dat weinig effect meer. Sammy ging zichtbaar achteruit. Het besluit om haar te laten inslapen was moeilijk, maar langer dan vandaag mochten en wilden we haar lijden niet laten duren. De dierenarts kwam er speciaal voor bij ons thuis vanmiddag. Rustig liggend tussen Christine en mij in, sloot Sammy voorgoed haar ogen.

Sammy was een bijzondere hond. Toen Christine haar voor het eerst zag, nu bijna 10 jaar geleden in het dierenasiel in Statesville, was het liefde op het eerste gezicht. Naar schatting was Sammy toen ongeveer een jaar oud. Ze was speels, aanhankelijk en had een vriendelijk karakter; een echt knuffeldier. Toen Christine naar Nederland kwam, kwam Sammy mee. Ik had het niet zo op huisdieren die vrij door je huis banjeren, maar ja, Christine en Sammy kwamen als een 'package deal'. Sammy en ik wenden gelukkig heel snel aan elkaar en al gauw was ze ook voor mij een niet meer weg te denken huisgenootje. Het was prachtig om te zien hoe enthousiast ze ons altijd begroette als we thuis kwamen. En dan de malle capriolen tijdens het spelen in de woonkamer. Was je ziek? Geen probleem, Sammy kwam gezellig naast je liggen zodat je warm bleef en snel beter werd. En moest ze 's nachts eens naar buiten voor een plasje, dan sprong ze bovenop mij (nooit op Christine) en lebberde m'n hele gezicht af tot ik m'n bed uitkwam en met haar meeging. Diezelfde behandeling gaf ze me ook 's ochtends wanneer ze vond dat ik lang genoeg uitgeslapen had. De overgang van Amerika naar Nederland zal voor Sammy best lastig zijn geweest. Daar was ze de hele dag buiten in de grote tuin rond Christines huis, lekker in de zon en niks geen hondenriem. Nu moest ze wachten tot wij haar konden uitlaten om naar buiten te gaan, om over het Hollandse klimaat maar te zwijgen. Gelukkig was hier ook iets om dat goed te maken: het strand. Ze vond het prachtig als we haar meenamen naar Scheveningen. Al onderweg in Den Haag rook ze de zeelucht en was ze door het dolle heen. Op het strand rende ze van hot naar her en geen meeuw was veilig voor haar.

Toen we naar onze nieuwbouwwoning verhuisden, verkende ze op haar gemakje de hele buurt. Het duurde niet lang voordat iedereen haar kende. Wanneer Sammy buiten was, kon niemand ons huis passeren zonder eerst haar buik te kriebelen; ze ging er uitgebreid voor liggen. Spoedig kwamen er bijna dagelijks kinderen aan de deur om met Sammy te wandelen. Een klein meisje van een jaar of drie reed vaak langs op haar driewielertje en begroette ons dan met "Hallo, papa en mama van Sammy!". Ze had helemaal gelijk. Sammy was een beetje ons kind. Nadat we ook mensenkindertjes kregen, veranderde natuurlijk haar plaats in huis en hadden we minder tijd voor haar. Maar Sammy bleef speels en lief als altijd. Toen Emily en Matthew nog maar een paar maanden oud waren, was Sammy hun favoriete entertainment. Ze schaterden van het lachen in hun wipstoeltjes terwijl Sammy aan het spelen was met haar hondenspeeltjes. Later, toen de boefjes wat ouder waren, was Sammy vaak hun onbedoelde 'slachtoffer'. Maar hoe hard ze ook aan d'r staart trokken of haar een tik gaven, Sammy was altijd lief en voorzichtig met de kinderen. Een paar maanden terug had Emily zelfs geleerd om brokjes aan Sammy te geven. Sammy at die heel behoedzaam uit haar hand. Een beter huisdier voor de kinderen hadden we ons niet kunnen wensen. Graag hadden we haar nog een paar jaar bij ons gehad en haar mee terug genomen naar Amerika. Helaas is haar dat nu niet meer gegeven. Sammy wordt morgen gecremeerd, waarna we over enkele weken haar as zullen uitstrooien in zee, langs het Scheveningse strand, haar favoriete plekje. Slaap zacht, lieve Sammy.

De laatste dag

2006-02-28T09:23:00.000-05:00

Voor Christine was het vandaag de laatste werkdag na bijna 7 jaar te hebben gewerkt als part-time leidster bij The Clown Club in Wassenaar. Ze werd er destijds al aangenomen vóór aankomst in Nederland en zonder solliciatiegesprek. Via, via was ik toen in contact gebracht met Pieter en Amy, de eigenaren van het kinderdagverblijf, die tegenwoordig in de Amerikaanse staat Missouri wonen. Christines achtergrond als psychotherapeut en haar onderwijsbevoegdheid (voor lagere school) waren voldoende om haar in dienst te nemen. Het was weliswaar niet haar droombaan, maar het betekende in ieder geval werk en een bron van sociale contacten en dat was belangrijk als nieuwkomer in Nederland. Na enkele jaren kon ze via de Amerikaanse Protestantse Kerk in Den Haag als vrijwilligster gelukkig weer een beetje de draad oppakken als psychotherapeut, want dat is toch altijd haar roeping gebleven. Nu komt er dus een einde aan haar loopbaan als kinderleidster. Alles bij elkaar is het zeker een interessante periode geweest, zeker door de internationale setting van The Clown Club. Er zitten kinderen uit talloze landen en dat maakt het best apart. Bovendien hebben we er verschillende vrienden en kennissen aan over gehouden en dat is ook heel wat waard.

Ook voor Emily en Matthew was het vandaag officieel de laatste dag bij The Clown Club. Het was reuze handig dat ze altijd met mama mee konden naar de crèche. Gelukkig mogen ze de komende maand nog een paar keer terug komen, zodat Christine de handen vrij heeft voor onze verhuisactiviteiten. Vandaag namen ze alvast afscheid van hun kleine vriendjes en vriendinnetjes. Mama had voor de gelegenheid stervormige koekjes gebakken, in rood en blauw, met witte hagelslag erop. Alle kinderen kregen bovendien een badeendje in Amerikaanse stijl en wat M&M's in rood, wit en blauw. Die kun je via hun website in Amerika in allerlei kleuren en zelfs met persoonlijke opdruk bestellen. Best geinig.

Alleen ik moet nu dus nog werken. Zielig, hè? Maar niet lang meer. Mijn laatste werkdag is op 5 april en daarna heb ik verlof tot en met 30 april, mijn officiële laatste dag bij Pheidis. Sommige projecten ben ik al aan het afronden en voor enkele andere klussen zijn inmiddels opvolgers gevonden. Vanaf half maart zal het denk ik wel wat rustiger worden voor mij. Nu al merk ik dat het lastiger wordt om m'n hoofd bij m'n werk te houden; er zijn zoveel andere dingen waar ik aan moet denken. Maar goed, nog even doorbijten dus, want ik wil mijn projecten wel netjes en professioneel afhandelen. Zo hoort dat wat mij betreft.

De buit is binnen

2006-02-27T12:20:00.000-05:00

Jawel, de buit is binnen. Vandaag kwam de postbode met een aangetekend stuk. Een grote enveloppe met daarin mijn paspoort, voorzien van een visumsticker, en een verzegelde enveloppe, die ik ongeopend moet afgeven zodra ik voet op Amerikaanse bodem zet. De bureaucratische hobbels zijn dus met succes overwonnen. Nu nog de rest van de voorbereidende activiteiten.

Approved!

2006-02-23T14:04:00.000-05:00

Vandaag was het zover: de laatste stap in de aanvraagprocedure voor mijn visum. Vol goede moed togen Christine en ik naar het Amerikaanse consulaat aan het Museumplein in Amsterdam. Ik had de hele papierwinkel weer goed voorbereid: geboorteakte, huwelijksakte, paspoort, de formulieren waarmee Christine en haar moeder zich als mijn sponsors aanmelden, hun Amerikaanse belastingaangiften van de afgelopen drie jaren en nog wat van die zaken. Het consulaat had inmiddels van de keuringsarts de medische stukken doorgekregen inclusief de longfoto en ook had men bij de politie navraag gedaan naar mijn handel en wandel. De dame aan het loket wist zodoende aan Christine te vertellen dat ik geen crimineel ben. Dat had ik haar natuurlijk ook al vaak verteld, maar een bevestiging door een onafhankelijke derde op basis van officiële documenten is natuurlijk nooit weg. Alles bij elkaar was er kennelijk geen reden om mij buiten de Amerikaanse grenzen te houden en nadat ik de laatste 380 dollar had afgerekend luidde het oordeel: "Approved!". Eén dezer dagen kan ik dus een aangetekende zending verwachten met daarin mijn paspoort voorzien van een visumstempel en een verzegelde enveloppe die ik bij aankomst op het vliegveld van Cincinatti moet afgeven.

Dit heuglijke feit moest natuurlijk op gepaste Amerikaanse wijze worden gevierd. Daarom zijn we vanavond wezen eten bij de 'Golden Arches', of te wel McDonalds. Bepaald niet mijn favoriete vreetschuur, verre van dat, maar het is leuk voor de kids. Die zitten daar lekker te peuzelen van de visburgers en de hamburgers en bovendien kunnen ze er leuk spelen. Ook voor papa en mama is er een groot voordeel: het scheelt ons een avondje schoonmaken. Niet te geloven wat er na elke maaltijd thuis allemaal op de grond ligt onder de kinderstoelen. Het verbaast mij trouwens altijd hoe druk het is bij de McDonalds hier, zeker als je bedenkt dat er maar liefst drie vestigingen zijn in Zoetermeer. Je zou bijna denken dat het eten goedkoop en van topkwaliteit is ..... niet dus. Gelukkig hebben we straks in Amerika beduidend meer en betere keus wanneer we eens snel en makkelijk uit eten willen. Er zijn daar zoveel fastfoodketens met prima eten, waarvan ik me afvraag waarom die de sprong naar Europa nog niet hebben gemaakt. Volgens mij zou een Chick-Fil-A, een Wendy's of een Bojangles' hier goede zaken kunnen doen.

Een doos vol jeugdsentiment

2006-02-18T14:38:00.000-05:00

Lang leve Marktplaats. De verkoop van onze spullen verloopt tot nu toe heel voorspoedig. De hometrainer is weg, de deckchair uit de tuin is verkocht en ook voor de grasmaaier en de heggenschaar hebben we een koper. Van al die zaken doen we makkelijk afstand. Het zijn maar spullen, ze kunnen toch niet mee en zo brengen ze in ieder geval nog wat op. Vorig weekend heb ik ook mijn oude Märklin-modelspoorbaan te koop gezet. Alle locomotieven, wagons, rails en toebehoren zaten al bijna 20 jaar onaangeraakt in een doos en vertoonden hier en daar wat roestplekjes. Toch was de algehele conditie van de spullen nog best goed en er zaten stukken bij waar een beetje modelspoorhobbyist grif een paar tientjes voor neertelt. Het kostte me een hele avond om een goede inventaris van de hele collectie te maken en die op Marktplaats te zetten. Niet alleen vanwege de flinke hoeveelheid, maar ook omdat het gewoon leuk was weer eens met die oude treinen en wagons bezig te zijn. Het was een doos vol jeugdsentiment.

Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik voor het eerst met de modeltrein aan de slag ging. Wel weet ik dat er al treinspullen voor mij werden gekocht door mijn oudoom Karl uit Duitsland toen ik nog een peutertje was. In de doos vond ik zelfs nog Märklin-catalogi en prijslijsten van 1970 en 1973. 'Onkel Karl' zoals wij hem noemden was een soort suikeroom voor mij en mijn zusje. Hij en zijn vrouw Edith hadden zelf geen kinderen en hadden verder ook weinig familie. Altijd als zij naar Nederland kwamen of als wij bij hen op bezoek waren, werd mijn treinbaan weer verder uitgebreid. Ook op de verlanglijstjes voor mijn verjaardag kwamen altijd wel wat Märklin-modellen voor. Zodoende groeide de collectie gestaag en uiteindelijk ging ik samen met mijn vader aan de slag om er een mooie modelbaan van te maken. Nou ja, hij deed het werk en ik keek toe (of het allemaal wel goed ging, zeg maar). Het werd een baan op twee grote houten panelen van in totaal 3 meter lang en 1 meter breed met een ovaal dubbelspoor en een rangeerterrein inclusief remise in het midden. De baan werd keurig opgeborgen onder het schuine dak van de zolder en was heel makkelijk naar het midden van de zolder te verplaatsen om er mee te spelen. Ik heb er veel plezier aan beleefd, maar op enig moment verschoof mijn aandacht naar andere zaken. Bovendien was het een prijzige hobby. We hebben de boel toen afgebroken en alle spullen in een doos gedaan. Het was immers zonde om weg te gooien, wellicht zou het wat zijn voor een volgende generatie in de familie.

Maar nu moest het spul dan toch weg. In Amerika heb ik weinig aan een spoorbaan op 220 volt en van al die jaren in een doos op zolder is de technische staat er niet beter op geworden. Er moet echt flink gepoetst, geschuurd en gesleuteld worden om de zaak weer rijdend te krijgen. Meer iets voor een ervaren hobbyist dus. Nog geen half uur nadat ik m'n advertentie op Marktplaats had gezet, diende de eerste bieder zich aan. Na wat heen en weer bieden tussen enkele gegadigden kwam ik uiteindelijk een prijs van 175 euro overeen. Deze meneer wilde de spullen kopen voor z'n zoontje van 4, die helemaal gek is van treinen. Natuurlijk was het ventje er nu nog te klein voor, maar tegen de tijd dat alles weer zou zijn opgeknapt, zou hij er wellicht onder begeleiding van z'n papa een beetje mee kunnen spelen. Meneer had vroeger ook een treinbaan gehad en hij werd helemaal enthousiast toen hij vandaag langs kwam om mijn Märklin-treinen te bekijken en op te halen. Z'n ogen glommen gewoon. Even vroeg ik mij zelfs af voor wie hij dit nu kocht: voor zijn zoontje of voor hemzelf? Hoe dan ook, ik hoop dat hij en zoonlief veel plezier zullen beleven aan hèt speelgoed van mijn jeugd. Het is jammer dat dit stukje nostalgie nu weg moest, maar het is goed zo. Als Matthew en Emily groot genoeg zijn en ook gefascineerd raken door de 'tjoek-tjoek', dan beginnen we gewoon opnieuw.

Keuringsdienst van waren

2006-02-16T11:05:00.000-05:00

Vandaag heb ik weer een stap gezet in het hele visumproces: de medische keuring. In alle vroegte toog ik dus weer naar Amsterdam, eerst naar de Jan van Goyenkliniek voor een longfoto en daarna naar een keuringsarts in de buurt van het Museumplein. Dit was nog echt zo'n ouderwetse huisartsenpraktijk. Vader en zoon zijn er actief als huisarts en moeder is de assistente. Ook het pand was oud en deed wat primitief aan. Deze praktijk doet alle keuringen voor de Amerikaanse visumprocedure en ik was dan ook niet de enige 'patiënt'. Nog twee andere heren, beiden véél ouder dan ik, zaten daar voor dezelfde keuring. De ene, een zestiger, zou naar California vertrekken, de andere naar Kentucky of Tennessee, dat wist ie nog niet precies. In ieder geval ben je dus nooit te oud om aan een emigratieavontuur te beginnen, dat was wel duidelijk.

De keuring zelf stelde weinig voor en ik verwacht ook niet dat de uitkomsten enig probleem zullen vormen. Allemaal standaard zaken: bloedonderzoek, long- en hartfunctie en nog wel even een vaccinatie tegen bof, mazelen en rode hond. De hele keuring duurde krap 20 minuten. Helaas was de wachttijd bijna drie keer zo lang, maar goed. Nog één week en dan is het afrondende interview. De buit is dus bijna binnen.

Plassende varkens en verzekeringen

2006-02-06T03:18:00.000-05:00

De titel van deze bijdrage geeft het al aan. We hebben een uitermate gevarieerd weekend achter de rug: leuk en productief. Maar laat ik met het leuke beginnen. Afgelopen zaterdagmiddag zijn we met de kinderen naar boerderij 't Geertje gefietst. Deze biologische boerderij, zoals dat zo mooi heet, ligt in de polders net buiten Zoetermeer op slechts een paar kilometer van ons huis. Men maakt er allerlei producten zelf en je kunt er overal vrij rondlopen. Ontzettend leuk voor kinderen en inderdaad, ook die van ons hadden het enorm naar hun zin tijdens hun eerste bezoek aan deze wondere dierenwereld. Emily was door het dolle heen en rende op elk beest af dat z'n kop door het hek stak. Snel even aaien, een opgetogen gilletje en doormarcheren naar het volgende dier. Het maakte niet uit wat voor dier het was, van haan tot koe en van geit tot paard, ze wilde alles aanraken. Matthew vond het ook reuze leuk en zat overal met z'n handjes aan, hoe vies het ook was. En aangezien hij sinds een dag of tien ook best aardig kan lopen, wilde hij vooral lekker zelf stappen en dan liefst in een richting die afweek van de door papa en mama voorziene route. Alles bij elkaar was het een geslaagd uitstapje, ondanks het wat minder appetijtelijke aanzicht dat twee varkens ons boden. De één stond stevig te plassen en de ander stond er pal achter en liet de klaterende goudgele waterval zo in z'n bek verdwijnen. Recycling in optima forma. Proost!

Naast dit geslaagde uitstapje hebben we ook weer het nodige gedaan voor de voorbereiding van de verhuizing. Zo hebben we inmiddels de nodige spullen verkocht en die werden allemaal dit weekend opgehaald: de airco, een cirkelzaag, twee traphekjes en een wiegje. Ook voor een deckchair, een elektrische babyschommel, een fietsendrager en nog wat zaken hebben we inmiddels de nodige bieders, dus dat gaat ook allemaal goed komen. Verder hebben we onze opslagunit bij CityBox leeggehaald en opgezegd en de eerste lading geheel volgepakte verhuisdozen bij m'n vader in de berging gezet. Dus toch weer een soort CityBox, maar dan gratis. Gisteravond heb ik bovendien bij OOM Verzekeringen een aanvraag ingediend voor een aantal verzekeringen: ziektekosten, ongevallen en rechtsbijstand. Dit alles met een looptijd van 5 maanden vanaf ons vertrek uit Nederland, ervan uitgaand dat ik binnen die periode wel een baan zal hebben met bijbehorende regelingen voor verzekeringen. Alles konden we mooi op de website invullen en berekenen, dus nu alleen nog wachten op de acceptatie. OOM is één van de weinige specialisten in verzekeringen voor mensen die naar het buitenland gaan. In tegenstelling tot de meeste buitenlandverzekeraars hebben zij geen eis dat je in het buitenland inkomen uit werk moet hebben. Bovendien ziet hun aanbod er ook alleszins redelijk uit en hebben we de nodige goede ervaringen van anderen gelezen. Dat is dus ook weer geregeld.

Laatste ticket geboekt

2006-02-03T14:39:00.000-05:00

De afgelopen dagen was er weinig voortgang op emigratiegebied. Mijn projecten op het werk zijn momenteel even extra druk en dan blijft er weinig tijd over voor andere zaken. Maar, we hebben wel het laatste nog benodige vliegticket geboekt. Dit ticket zorgt ervoor dat ik op 17 april weer terug kom in Nederland en Christine met de kids tijdelijk achterlaat in Amerika. Ik heb dan m'n handen vrij om alles in te pakken, op te ruimen, af te voeren, in te laden en noem maar op. Op 28 april vlieg ik dan weer terug naar Amerika.

De verhuisoffertes

2006-01-27T15:13:00.000-05:00

Zo, alle offertes zijn nu binnen en één ding is wel duidelijk: we gaan doe-het-zelven. De prijzen voor een compleet verzorgde verhuizing (incl. demonteren meubels, inpakken, laden en lossen) kwamen op € 7.658,- bij Passies en € 6.265,- bij De Gruijter. Die laatste prijs viel me reuze mee en was beslist lager dan ik had verwacht, maar nog altijd een kleine € 3.000,- duurder dan de goedkoopste doe-het-zelf optie. Die kwam uiteindelijk bij Online Shipping uit op € 3.450,-. Dat is dan de variant waarbij de container met trailer en al 4 dagen bij ons voor de deur blijft staan, zodat we op ons gemak kunnen inladen. Al deze prijzen zijn exclusief verzekering (1 à 2% van de waarde van de lading), die overigens alleen uitkeert wanneer de hele container in de Atlantische Oceaan verdwijnt. Als er onderweg iets beschadigt, is dat voor eigen risico. Verder moet ik bij het doe-het-zelf scenario natuurlijk nog wel zelf het verpakkingsmateriaal kopen, maar dat zal hooguit een paar honderd euro zijn. Komende week zal ik dus Online Shipping opdracht geven om de container op vrijdag 21 april af te leveren en op maandag 24 april weer op te halen voor verscheping. Wie dat weekend nog niets te doen heeft, kan zich via de commentaarfunctie van deze weblog aanmelden om te komen sjouwen. :-)

Gisteren was ik trouwens nog even bezig met allerlei verzekeringspolissen, onder andere om onze doorlopende reis- en annuleringsverzekering op te zeggen. Daarbij kwam ik ook nog een hele oude levensverzekering tegen. Het ding was afgesloten door mijn ouders kort na mijn geboorte en 30 jaar lang betaalden zij jaarlijks 16 gulden en 70 cent. Bij mijn overlijden zou de polis dan de lieve som van 1.000 gulden uitkeren (en nee, dat zegt niks over wat ik waard ben). Zulk soort polissen waren vroeger gebruikelijk als een soort begrafenisverzekering, maar ja, met alle inflatie heb je daar natuurlijk weinig meer aan. Van die paar honderd euro kun je tegenwoordig net de koffie en de cake na de uitvaartplechtigheid betalen. Kortom, ik ga dus kijken of ik het geld nu kan opstrijken zonder al te veel bijkomende kosten. Het is alleen wel even uitzoeken waar ik moet zijn. De oorspronkelijke verzekeraar is ooit overgenomen door Aegon, dus ik neem aan dat de polis daar nog steeds loopt. De tussenpersoon met wie in 1998 voor het laatst contact is geweest, bestaat inmiddels al lang niet meer. Dus heb ik maar een mailtje naar Aegon gestuurd. Nu maar afwachten.

M'n eerste sollicitatie

2006-01-25T15:27:00.000-05:00

Eigenlijk had ik nog even willen wachten met solliciteren, aangezien ik immers pas vanaf pakweg 1 mei beschikbaar ben voor een baan in de States. Maar soms moet je gewoon de kansen grijpen als ze zich aandienen. En zeker wanneer je vrouw dat vindt. Niet geschoten is altijd mis.

Ik ben al een tijdje aan het rondkijken op Monsterboard voor interessante vacatures die enigszins aansluiten bij mijn achtergrond, liefst in de omgeving van Raleigh. Sinds gisteren heb ik op Monsterboard ook een 'job search agent' draaien; een handig programmaatje dat mij elke dag een mailtje stuurt met nieuwe vacatures die voldoen aan door mij opgegeven kenmerken. En in het allereerste mailtje dat ik op deze manier binnenkreeg stond gelijk een vacature die zeg maar mijn naam uitschreeuwde. Ik heb ruimschoots alle ervaring die men hebben wil; ervaring die bovendien in Amerika nog zeer schaars is. Het enige nadeel is dat het niet in de buurt van Raleigh is, maar ..... het is wel heel dicht in de buurt van Christines ouders. En als beginnetje zou dat niet verkeerd zijn; hoe eerder ik werk en inkomen heb zekergesteld, hoe prettiger dat is. Daarna zien we wel weer verder. Voor de nieuwsgierige kenners: het ging om een vacature voor een Project Manager Service Level Management bij de centrale IT-afdeling van Lowe's in North Wilkesboro, NC. Lowe's is zeg maar een Amerikaanse Gamma, maar dan stukken groter, met zo'n 1000 winkels in de USA en een omzet van meer dan 35 miljard dollar. Best een interessante werkgever dus en voor 1 promille van die omzet wil ik daar best wel een jaartje werken, misschien zelfs wel twee jaar!

Ook een tweede ijzer heb ik inmiddels in het vuur, nou ja, bijna dan. Duke University, één van de grotere prestigieuze universiteiten in Amerika, zoekt een Director of Information Technology. Daar heb ik wel oren naar, zeker aangezien ook de locatie goed is: in Durham, een grote stad dicht bij Raleigh. Bovendien is het een goede werkgever met uitstekende arbeidsvoorwaarden. Het gevraagde profiel sluit redelijk aan bij mijn CV, dus er zijn zeker kansen. De vacature staat al erg lang open, dus ik wil eerst even checken of dat nog wel klopt. Ook moet ik even kijken hoe ik daar elektronisch kan solliciteren. Hun sollicitatiewebsite verlangt namelijk een Social Security Number (SSN) - het Amerikaanse SoFi-nummer - en dat heb ik nog niet. Daar heb ik ze gelijk maar een vraag over gestuurd.

Het is trouwens best wel weer vreemd voor mij om een baan te moeten zoeken. De enige keer dat ik dat eigenlijk heb hoeven doen was in 1988 voor mijn eerste baan. Daarna werd ik eigenlijk altijd gevraagd voor een andere job en was de sollicitatie slechts een formaliteit. Het voelt in ieder geval goed om nu al wat vacatures tegen te komen die de moeite waard zijn en waar ik op zich een kans zou moeten maken. Wat trouwens opvalt, is dat je bij heel veel grote organisaties uitsluitend via hun website kunt solliciteren. Ze hebben daarvoor allemaal hun eigen systeempjes ontwikkeld, die allemaal weer andere gegevens. Reuze handig voor een sollicitant ..... niet dus. Elke keer moet je alles weer opnieuw intikken en telkens is de indeling van een CV weer anders. Maar ja, je moet er wat voor over hebben. De vervelendste vraag die je bij die on-line sollicitaties veel tegenkomt, is de vraag wat voor salaris je wilt hebben. Die vraag kun je eigenlijk alleen maar fout beantwoorden. Mik je te hoog, dan ben je te duur en lig je er bij de eerste selectie al uit. Mik je te laag en je krijgt de baan, dan zal het lastig zijn om alsnog een hoger salaris te bedingen en ben je dus een dief van je eigen portemonnaie geweest. Sowieso vind ik het moeilijk te bedenken wat een gangbaar salaris is bij een bepaalde functie in een bepaald gebied in Amerika. De situatie is heel anders dan in Nederland, dus je kunt een Nederlands salaris niet zomaar herleiden naar een Amerikaans salaris.

Toevallig ontving ik vandaag van mijn huidige werkgever ook al mijn getuigschrift, of liever, een Letter of Reference, keurig in het Engels. Het is een mooie brief vol aanprijzingen. Daar kan ik dus goed gebruik van maken wanneer men om referenties vraagt. Al met al ben ik zo dus vol goede moed begonnen aan The Big Job Hunt. Wordt vervolgd ...

Weer een stapje verder

2006-01-22T13:42:00.000-05:00

Gisteren viel er weer een brief van het Amerikaanse consulaat op de deurmat. Het was de uitnodiging voor het afrondende gesprek van de visumprocedure op 23 februari. Dit betekent in ieder geval dat de hele papierwinkel tot dusver in orde was. Dat mag ook wel, want ik had het goed voorbereid en alles zorgvuldig ingevuld. Ze vragen je echt het hemd van het lijf in al die formulieren en veel dingen moet je meerdere keren invullen. De bureaucratie straalt er vanaf, maar ja, je moet er wat voor over hebben, hè? Voorafgaand aan het eindgesprek moet ik nog wel even door de medische keuring. Ik word dan helemaal binnenstebuiten gekeerd, inclusief een röntgenfoto van m'n longen, om te kijken of ik niets besmettelijks onder de leden heb. TBC, AIDS, hepatitis, sifilis, builenpest en noem maar op. Alleen op vogelgriep wordt volgens mij nog niet getest. Gelukkig ben ik prima gezond, dus ik maak me nergens zorgen over. Het enige wat minder plezant is, is dat ik in ieder geval nog een vaccinatie moet krijgen, namelijk voor BMR (bof, mazelen en rode hond). Die is verplicht en heb ik vrijwel zeker nooit gehad. Ik ben geen fan van spuitjes. De andere spuitjes (DTP: difterie, tetanus en polio) heb ik gelukkig een paar jaar geleden al gehad voor reizen naar Thailand en Egypte. Inmiddels is ook duidelijk wat het hele visumgebeuren gaat kosten:

$ 190 voor het indienen van de aanvraag
€ 155 voor de medische keuring
€ 50 voor de röntgenfoto
$ 380 voor de verstrekking van het visum

Daar komen dan ook nog een paar tientjes bij voor de BMR-prik en voor diverse pasfoto's die aan speciale eisen moesten voldoen. Kortom, alles bij elkaar een slordige 800 euro, maar dan heb je ook wat.

De afgelopen dagen heb ik me ook met andere dingen beziggehouden. Om precies te zijn, het installeren van webcams en Skype, zowel op mijn laptop als op de PC van m'n vader. Zwager Eric was ons daarin al voorgegaan. Nu kunnen we dus gratis wereldwijd met elkaar bellen en elkaar ook live op het scherm zien. De techniek staat voor niks. Voor pa is het nog wel even wennen al die moderne snufjes, maar volgens mij begint ie het best leuk te vinden. Hij surft er lustig op los op het wereldwijde web en hij kan al niet meer zonder e-mail.

Christine is vandaag begonnen met het verkopen van allerlei spullen via Marktplaats. Daar hebben we de komende weken nog een dagtaak aan. Zowat alles waar een stekker aan zit gaat niet mee naar Amerika, verder nog diverse babyspullen waar de kids inmiddels uit zijn gegroeid, Christine's auto, tuinmeubilair en nog zo wat van die zaken. Totale uitverkoop dus. Het elektrisch gereedschap willen we aan Habitat for Humanity geven en allerlei andere spullen geven we hier in Zoetermeer aan de Pelgrimshoeve. Zo steunen we tenminste ook nog wat goede doelen; weggooien is zonde.

Andere tijden: inspiratie voor de moderne emigrant

2006-01-15T13:46:00.000-05:00

Al jaren ben ik actief bezig met familiegeschiedenis. Zowel voor mijn eigen familie als voor Christines familie ben ik min of meer vanzelf de archivaris van de familie geworden. Zodoende heb ik een aardige verzameling met foto's en documenten uit lang vervlogen tijden. Unieke, onvervangbare stukken waar ik heel zuinig op ben. Met mijn emigratie in het vooruitzicht heb ik mij voorgenomen om mijn hele familiearchief te scannen, om zo dit materiaal veilig te stellen en ook makkelijker te kunnen delen met familieleden. Een CD'tje met foto's is immers zo gebrand. Vandaag was ik weer vlijtig aan het scannen telkens wanneer de kinderen een dutje deden. Best leuk om al die dingen weer eens te zien. Achter elke foto zit wel een verhaal, soms zelfs een zeer toepasselijk verhaal voor mij als emigrant in spe.

Neem nou deze foto, gemaakt van een oud portret in olieverf. Het zijn Frank Balazs en Tresa Kovesdi op hun trouwdag 14 oktober 1912 in Toledo, Ohio. Frank en Tresa waren de opa en oma van vaderszijde van Joyce, mijn schoonmoeder. Frank was geboren als Ferencz Balász in het gehucht Beretke in Hongarije (tegenwoordig Bretka, behorend tot Slowakije) in 1883. Het was een straatarm gebied vol keuterboeren met weinig perspectief. Net als vele tienduizenden andere Hongaren besloot Frank als 24-jarige zijn geluk te beproeven in de Nieuwe Wereld: Amerika. Vanaf het dichtstbijzijnde station reisde hij samen met 10 dorpsgenoten per trein naar Hamburg. Daar ging hij op 8 maart 1907 aan boord van de S.S. Pennsylvania, een kolossaal stoomschip, met New York als bestemming. Hij verbleef zoals de meeste van de circa 2.500 passagiers in 'steerage', de bedompte ruimte onder het dek met slechts primitieve voorzieningen en al helemaal geen eigen hut. Na een reis van 15 dagen arriveerde hij op Ellis Island, het eiland voor de kust van Manhattan waar alle immigranten in die jaren New York binnen kwamen. Pas na uitgebreide controle van hun papieren en hun gezondheid werden de nieuwkomers op het vaste land toegelaten.

Ferencz had bij aankomst 5 dollar op zak en nam de trein naar Toledo in Ohio. Rond 1900 was daar de staalindustrie in opkomst geraakt, een trekpleister voor vele immigranten, vooral ook uit Hongarije. Er begon zich daar een hele Hongaarse buurt af te tekenen. Ferencz, in Amerika al spoedig Frank genoemd, trok eerst in bij zijn vriend Andrew Kovesdi, die al in 1900 vanuit Beretke naar Amerika was vertrokken. Niet lang daarna huurde Frank een kamer bij Stephen Kovesdi, de broer van Andrew. Van het een kwam het ander en in 1912 trouwde Frank met Tresa (oorspronkelijk Terézia Kövesdi), de pas 15 jaar (!) oude dochter van zijn huisbaas. Tresa was als klein meisje met haar moeder naar Amerika gekomen; haar vader was al enkele jaren eerder afgereisd om voor de overtocht van de rest van zijn gezin te sparen.

Het moeten zware tijden zijn geweest voor deze immigranten onderaan de sociale ladder, sappelen voor hun bestaan. Vele jaren werkte Frank in de staalfabrieken van Maumee Malleable Castings in Toledo, smerig en zwaar werk. In de jaren '20 begon hij een uienkwekerij van 16 hectare in Angola, Indiana. Kennelijk zonder veel succes, want hij keerde terug naar zijn oude werkgever in Toledo en sloot daarna zijn loopbaan af als vrachtwagenchauffeur. Wie vandaag de dag in Toledo rondloopt, vindt daar nog steeds de Hongaarse buurt, waar Frank en Tresa woonden. De buurt is zeker niet meer zo Hongaars als toen, maar de namen op diverse winkelpuien en de tweetalige borden bij de katholieke en de lutherse kerk verraden het verleden. En niet te vergeten Tony Packo's Cafe dat dankzij de TV-serie M*A*S*H beroemd werd voor zijn Hongaarse hot dogs. Het is een buurt met nostalgie, waaraan het harde bestaan van al die Hongaarse gelukzoekers nauwelijks meer is af te lezen. En ondanks dat, waren ze beter af dan in hun geboorteland. Hoe bescheiden ook, hebben velen hun American Dream waargemaakt.

Een heel verhaal dus bij elkaar achter die foto van Frank en Tresa, de opa en oma van Joyce. En wat een verschil met onze verhuizing over enkele maanden. Dat waren beslist andere tijden. Geen vliegtuig waarmee je binnen aan halve dag op de plaats van bestemming bent, maar twee weken afzien op een boot. Geen zeecontainer met een complete inboedel, maar slechts de kleren die je aan hebt en misschien een flinke koffer. Geen goedgevulde bankrekening, maar een schamele 5 dollar. Geen telefoon, e-mail en weblog om nauw contact te houden met het thuisfront. Geen geld en verlofdagen om nog eens even op bezoek te gaan bij je familie. Wat heb ik het straks eigenlijk makkelijk ...

De eerste offerte is binnen

2006-01-12T15:29:00.000-05:00

De eerste offerte voor de verhuizing is binnen. Ik heb bij vier bedrijven offerte aangevraagd. Bij Koninklijke De Gruyter & Co (dat klinkt wel sjiek) en Passies voor een volledig verzorgde verhuizing en bij Transpack en Online Shipping voor een doe-het-zelf verhuizing. Bij een volledig verzorgde verhuizing hoeven we niks te doen. Dan kunnen we gewoon in de luie stoel gaan zitten terwijl de verhuizers alles inpakken, inladen en de hele papierwinkel verzorgen. Wel moeten we dan op tijd uit de luie stoel opstaan, anders worden we zelf ook ingepakt en per container verscheept. In het doe-het-zelf scenario wordt er een zeecontainer voorgereden, die we zelf moeten inladen en waarbij we een gedetailleerde inventarislijst moeten opstellen. De expediteur zorgt vervolgens voor het vervoer naar de eindbestemming (in ons geval een opslagplaats in Statesville, NC) en regelt de douaneformaliteiten aan de hand van onze inventaris. We kunnen daarbij nog wel kiezen of de container op de vrachtwagen blijft staan (waarbij we 2 uur de tijd hebben om die vol te proppen, anders moet er geld bij) of dat we de container één of meer dagen bij ons op de stoep laten staan en op ons gemakkie alles erin zetten en oceaanbestendig vastsjorren. Deze laatste optie kost wat meer, maar is wellicht wat praktischer.

Maar goed, ik zou het over de eerste offerte hebben. Die kwam vandaag van Online Shipping. Als ik alle posten op hun begroting bij elkaar veeg dan zullen we bij hun voor het transport van deur tot deur zo tussen de 3.000 en 3.500 euro kwijt zijn, afhankelijk van welke optie we kiezen met het laden en lossen van de container. Dit is dan voor een 20 voet container (ongeveer 35 kubieke meter) die we helemaal vol mogen stouwen en inclusief verzekering van de lading tijdens het transport. Dit lijkt me redelijk en is wel een beetje wat ik had ingeschat. Ik ben zeer benieuwd waar de offertes van de verhuizers op uit zullen komen, maar ik vermoed dat dat toch wel gauw 2 1/2 keer zo duur zal zijn. En als dat zo is dan denk ik dat we toch maar gaan doe-het-zelven.

Moeten we het goederenvervoer dus nog helemaal regelen, het personenvervoer is zo goed als rond. Christine heeft tickets geboekt voor ons viertjes bij Delta Airlines. Op maandag 10 april vliegen we eerst van Amsterdam naar Cincinnati, Ohio, de stad waar ooit Jerry Springer burgemeester was. Een betere entree als immigrant in Amerika kun je je toch niet wensen. Vervolgens vliegen we door naar Charlotte, NC, een goed uur rijden bij Christines ouders vandaan. Gelukkig konden we gebruik maken van de frequent flyer miles die we in de voorbije jaren bij Delta hebben verdiend, zodat 2 van de 4 tickets gratis zijn. En da's heel prettig, zeker aangezien we gewoon retourtjes moesten kopen in plaats van enkeltjes, want die zijn of niet verkrijgbaar, of minstens zo duur als een retourtje. Wat ook heel prettig is, is dat Joyce (Christines moeder) op 5 april in Nederland aankomt en op 10 april weer met ons mee terug vliegt. Ze komt ons helpen, vooral tijdens de reis wanneer we de handen vol hebben aan onze beide boefjes en het gezeul met de bagage tijdens de overstap op Cincinnatti. Met 3 volwassenen moeten we dan 10 koffers en reistassen, een dubbelbrede buggy met de kids, 3 handbagagekoffers, 2 luiertassen en een kennel met de hond door de douane loodsen. De handtasjes van de dames reken ik dan nog niet eens mee.

Overigens blijf ik in eerste instantie niet lang in Amerika. Na pakweg een week vlieg ik weer naar Nederland om hier de verhuizing van de inboedel te regelen, nog wat andere zaken af te handelen en misschien nog wat leuke dingen te doen. Eind april ga ik dan weer naar de States om aan het echte immigrantenleven te beginnen. Het ticket voor die trip moeten we nog bestellen.

Het avontuur gaat beginnen ...

2006-01-11T10:16:00.000-05:00

Toen Christine in juni 1999 van Amerika naar Nederland kwam, wisten we het al. Eens zouden we ons in Amerika gaan vestigen, over een jaar of 5 of zo. Het werd iets langer, maar nu is het dan bijna zover. Sinds 4 januari staat er bij ons een bord met 'verkocht' in de tuin voor ons huis. Het laatste obstakel dat ons vertrek naar Amerika nog in de weg stond is daarmee definitief weggeruimd. De voorbereidingen zijn inmiddels in volle gang. Onze banen zijn opgezegd, mijn visum is aangevraagd, de vliegtickets zijn geboekt, offertes voor de verscheping van ons hele hebben en houden zijn aangevraagd en de eerste verhuisdozen zijn ingepakt met kerstversiering en halloweenspulletjes.

En nu dan deze blog. Een plekje op het wereldwijde web om de leuke en minder leuke belevenissen, gebeurtenissen en overdenkingen rond onze emigratie en ons nieuwe leven in Amerika een beetje bij te houden. Voor familie, bekenden en geïnteresseerde toevallige voorbijgangers, maar ook een beetje voor onszelf, om later nog eens terug te lezen. Een dagboek zal het wel niet worden, maar toch hoop ik er minstens eens per week een berichtje te plaatsen, soms misschien wel iets vaker als er veel te melden valt. Zolang als ik er gelegenheid voor heb en zin in heb.

Het is best nog een gek idee, nog een beetje onwerkelijk. Na 35 jaar Zoetermeer, waar ik als peuter naartoe verhuisde, verhuis ik nu met Christine, onze tweeling Emily en Matthew en hond Sammy naar de USA. Het land van Hollywood, cowboys, dollars, McDonalds, Coca Cola, The American Dream en oh ja, tot 2008 ook van George Bush. Een prachtig land met veel ruimte, natuurschoon en immense steden. Een land ook met een grote kloof tussen arm en rijk, wapenbezit als grondwettelijk recht en een begrotingstekort van hier tot Tokio. Een land waar de belastingen aangenaam laag zijn, de mensen zich nog excuseren als ze tegen je aan lopen in de supermarkt en waar je niet hutje mutje op elkaar hoeft te wonen. Maar ook een land waar je goed voor je zelf moet zorgen - vooral voor tijden waarin het minder goed gaat - bij gebrek aan een comfortabel sociaal vangnet zoals in de Nederlandse verzorgingsstaat. In 1993 bezocht ik Amerika voor het eerst en dat beviel uitstekend. Maar straks ga ik er naartoe als 'permanent resident' en niet meer als toerist. Dat is toch net even anders, spannender, even wennen.

Nou is Amerika een groot land, zelfs groter dan heel Europa. Laat ik dus iets preciezer zijn over onze bestemming. We gaan naar North Carolina (NC), de staat waar Christine vanaf haar twaalfde heeft gewoond. De exacte locatie hangt af van mijn baan (daar ga ik binnenkort naar op zoek), maar we mikken op de omgeving van Raleigh, de hoofdstad van de staat. In eerste instantie hebben we onderdak bij Christines ouders, ongeveer 2 1/2 uur rijden ten westen van Raleigh, en gaat onze inboedel naar een opslagplaats in de buurt. Zodra ik dan werk heb, gaan we op zoek naar een nieuw adres. Best wel een beetje een avontuur dus, maar we hebben er vertrouwen in. Wie bereid is z'n mouwen op te stropen en aan te pakken - en dat zijn wij - komt er wel in Amerika.